Φωνή Λαού (η τα Φώτα της Ράμπας.) Αυτό το χιλιοειπωμένο «αν οι εκλογές έφερναν ανατροπές, θα τις είχαν καταργήσει» το άκουσα για πρώτη φορά, πρέπει να ‘ταν στα μέσα του 70. Προσφάτως πάλι, το άκουσα από κάποιο «υποψήφιο» σε κάποιο τηλεοπτικό παράθυρο. Το πήρε και το μάτι μου σε μερικές στήλες εφημερίδων, όμως ξέρω, κάποιοι πονάμε. ναι πονάμε, σπάνιο είδος ο πόνος, αλλά υπάρχει. Τα φώτα της ράμπας έσβησαν, μαζί και η αυλαία με τις μάσκες. Κάποιοι έφυγαν από τα φώτα, οι προβολείς τώρα δείχνουν άλλους. Ο θίασος παραμένει. Οι πρωταγωνιστές ίδιοι.

Πονάμε. εμείς οι τώρα λίγοι, προσδοκορμε πολιτισμό. Πολιτισμό σε όλα.

Πονάμε.

Απέναντι ένας κότσυφας ρουφά την άνοιξη. Σε λίγο θα βρέξει. Bλέπω μοναχικές φιγούρες, μια στρατιά από σκιές μέσα σε αγνοημένες στάχτες. Η λήθη σκέπασε τα πάντα. Γαλήνη και περισυλλογή; Είμαστε αισιόδοξοι. Αλλού κάποιοι προβληματίζονται για το πώς θα δαμάσουν τον αριθμό των βιβλιοθηκών τους που αυξάνεται.

Εμείς τις λιγοστές μας βιβλιοθήκες τις έχουμε παρέα με τον σκόρο. Σκόρος, ο καλύτερος φίλος του βιβλίου. Οι υποσχέσεις για κάποια «συμμετοχή» στην «συμμετοχική», λέξεις όπως «στη λήψη αποφάσεων» σαγηνεύουν. Ως πότε;

Το μάτι κάνει άλματα από πρωτοσέλιδο σε πρωτοσέλιδο και δακρύζει. Ηγεμόνες κατ’ απονομήν και εκ χρίσματος υπόσχονται. Δημοσθένιους πάντως λόγους δεν ακούσαμε, θέλει κότσια.

Πολιτισμός λοιπόν είναι οι εστέτ αντιλήψεις περί της σημειολογίας των ραπτικών του κυρίου πρωτοκλασάτου ε; Η αξιοπρέπεια του λόγου, της εργασίας και της ηθικής πήγαν περίπατο. Μάλιστα, πήγαν περίπατο, αλλά «πολιτισμένο» περίπατο. Έτσι μας είπαν/λένε τα Μέσα. Όλα ήταν πολιτισμένα, έτσι μας είπαν και οι ξένοι παρατηρητές, η Ελλάδα διδάσκει και πάλι πολιτισμό. Μάλιστα. Μας είπαν μπράβο, βεβαίως. Αφού η ανήσυχη σκέψη βυθίστηκε στο βούρκο του «πολιτισμού» τους.

Κυρίαρχη η εικόνα. Επώνυμοι, ευρύτατης παιδείας απαγγέλλουν και αναφέρονται σε μορφές φωτισμένες, πουλάνε κύριοι, αυτοί οι άνθρωποι, πουλάνε. Μας εκπολίτισαν πια, πάει. Χαλιναγωγήθηκε η επικίνδυνη κρίση και πονάμε.

Ένας μοντέρνος, ελεγχόμενος και αδιάντροπος κομφορμισμός σε ένα αποσιωποιημένο περιτύλιγμα. Ξεχάσθηκε η λέξη «σιχασιά» και όλοι μεταπηδούν από ιδέα σε ιδέα κάνοντας κάθε φορά θόρυβο, όπως τα άδεια τενεκεδάκια που κλωτσούσαμε, μαζί με τη νιότη μας.

“αγριμολόγος” στο περιοδικό “Στάχτες” Μάρτιος 2004