Όλοι χαρήκαμε για την άνοδο της εθνικής μας ομάδας  ποδοσφαίρου στη κορυφαία οργάνωση της Ευρώπης και όλοι καμαρώνουμε για τα επαινετικά σχόλια των ξένων ΜΜΕ. Πανηγυρίσαμε με όλη μας την καρδιά έχοντας, κάποιοι από εμάς, σε κάποια γωνιά του μυαλού μας μιαν άλλη πραγματικότητα. Δεν είναι καιρός για γκρίνιες καλοκαιριάτικα γιατί η Σιωπή πολλές φορές είναι καλή και μερικές φορές Στάση ζωής. Η αποσιώπηση όμως είναι λάθος γιατί βυθίζει και αποβλακώνει, και όταν γίνεται κατά συρροή μας αλληθωρίζει, επηρρεάζει την κρίση και την εστίαση μας προς την ουσία των γεγονότων που, σιγά-σιγά γίνεται δύσκολη, δυσδιάκριτη και αφαιρεί νομοτελειακά «σημαντικές ανθρώπινες αρετές. Τα εκατομμύρια ελλήνων που καθηλώθηκαν στις τηλεοπτικές οθόνες με αγωνία παρακολουθούσαν τους κρίσιμους αγώνες της ομάδας μας και ξεσπούσαν σε πανηγυρισμούς σε κάθε αξιόλογη «φάση» η τέρμα, είναι φαινόμενο λογικό. Το ποδόσφαιρο είναι το άθλημα με τους πολυπληθέστερους οπαδούς παντού. Υπήρξα και εγώ κάποτε ποδοσφαιριστής. Λίγο καιρό όμως πριν… Τέσσερα και πλέον εκατομμύρια Έλληνες είδαν τον Σάκη Ρουβά και η… Eurovision μετατράπηκε από μουσικό διαγωνισμό σε εθνική αναμέτρηση!… Άλλοι οκτακόσιες χιλιάδες συμπολίτες μας πλήρωσαν 1 ευρώ το τηλεφώνημα για να ψηφίσουν την Μάρω η την Καλομοίρα για να μείνουν στο Fame Story». Συνολικά η ακροαματικότητα άγγιξε σε πολλές περιπτώσεις ποσοστό πάνω από το 50% και κάτι των τηλεθεατών!…Ενάμισι εκατομμύριο Έλληνες προτίμησαν να πάνε στις πλαζ παρά να ψηφίσουν στις Ευρωεκλογές (ίσως να’ χαν δίκιο), και…Σκέφτηκα και ‘γω να πάρω την οικογένεια και πεθερικά μου σε κάποια ψησταριά πηγαίνοντας προς Πάρνηθα, ξέρετε εκεί που οι ψησταριές βρίσκονται άφθονες κατά μήκος του δρόμου στους πρόποδες. Δεν λέω για την ανυπαρξία ρείθρων, ούτε για την άναρχη δόμηση, ούτε για τις τρύπες και τις λακκούβες και τα «πεζοδρόμια» με τις κοτρόνες, όχι. Μιλάω για την βρωμιά έξω από τις ψησταριές, κατά μήκος του δρόμου. Οι περισσότερες ψησταριές είναι εσωτερικά καθαρές, οι αυλές τους επίσης. Η βρωμιά όμως έξω από αυτές είναι απερίγραπτη. Υπάρχουν τα πάντα από απλά χαρτιά και πλαστικά μπουκάλια, έως καρμπυρατέρ και λάστιχα αυτοκινήτων, Βέβαια παντού, και οφείλω να το πω υπήρχε πινακίδα που απαγόρευε την «ρίψη απορριμμάτων». Βέβαια. Και μια και μιλάμε για βρωμιά… Η Ολυμπιάδα είναι εθνική υπόθεση, έτσι; θα επιχειρήσω να το αναλύσω, αλλά κατά γενικότερη ομολογία είναι. Διαβάζω διάφορα, τι διαβάζω, αφού τα ξέρουμε και τα ζούμε. Η βρωμιά και το περιβάλλον λοιπόν…Είναι αλήθεια ότι «Σκουπίδια και σοβαρά προβλήματα υποδομής στις γειτονιές που φιλοξενούν μεγάλα στάδια «ακυρώνουν» την αστραφτερή εικόνα των νέων αθλητικών εγκαταστάσεων;»… Είναι αλήθεια ότι στη σκιά του γιγαντιαίου σκέπαστρου Καλατράβα, δίπλα από το Ολυμπιακό Στάδιο, μια αποθήκη καυσόξυλων διακόπτει τη «μαγεία» και επαναφέρει τον επισκέπτη σε μια διαφορετική πραγματικότητα… Είναι αλήθεια ότι μια μάντρα εγκαταλειμμένων αυτοκινήτων μεταξύ του υπό κατασκευήν σταθμού της νερατζιώτισσας και του Ολυμπιακού Χωριού Τύπου αποτελεί το μεγαλύτερο αγκάθι στην εικόνα της ολυμπιακής πόλης; Είναι αλήθεια ότι στο Γαλάτσι το πρόβλημα βρίσκεται πίσω από το ολυμπιακό γυμναστήριο, όπου ο χώρος έχει γεμίσει μπάζα από τις εργασίες διαμόρφωσης και επειδή είναι στα όρια 2 δήμων υπάρχει διαμάχη στο ποιος θα τα μαζέψει; Είναι αλήθεια ότι… ΣΤΟΠ γιατί η λίστα δεν θα έχει τελειωμό. Υπάρχουν πολλά τέτοια, αλλά το κυριότερο είναι η καθαριότητα, όλη η Ελλάδα θέλει καθαρισμό. Η συστηματική ανακύκλωση ακόμα δεν έχει ουσιαστικά αρχίσει, και σε αυτό είμαστε οι τελευταίοι μεταξύ των τελευταίων στην Ευρώπη. Η καθαριότητα είναι δείγμα παιδείας και πολιτισμού. Πέρασα πέρυσι με το αυτοκίνητο από το μεγαλύτερο μέρος του Θεσσαλικού κάμπου. Φρίκη! ντροπή. Ας ξαναγυρίσουμε στο πανηγύρι του ποδοσφαίρου, στην υποδοχή της ομάδας. Εδώ πολλά ευτράπελα. Είδαμε τον συμπαθέστατο κύριο Κωστάλα (δεν φταίει, εντολές είχε) να παρουσιάζει τον Χριστόδουλο που με μεγάλο ενθουσιασμό άρχισε τα περί δικαίωσης της «φυλής» και της ορθοδοξίας, να μοιράζει σταυρουδάκια. Κάθε φορά που έπαιρνε ο «μακαριότατος» το σταυρουδάκι από τον διάκο, εκείνος το παρέδιδε με επίκυψη και χειροφίλημα. Ο «μακαριότατος» με τη σειρά του στους παίκτες, ο οποίοι και αυτοί θέλανε δε θέλανε κάνανε και εκείνοι την επίκυψη φιλώντας του το χέρι. Αυτό το «τελετουργικό» κράτησε μέχρι να πάρουν το σταυρουδάκι 23 παίκτες, ο Ρεχάνγκελ και άλλοι…Αμήν Πια!.. νοιώθω πολύ μπερδεμένος, συγχωρέστε με . Πάω θάλασσα!

σαν “αγριμολόγος” στο περιοδικό “Στάχτες” Ιούλιος 2004