σκουπίδια 20/10/2005
Posted by stratos fountoulis in αγριμολόγος.trackback
Σωροί σκουπιδιών κατά μήκος του δρόμου.
Σκουπίδια, που συσσωρεύονται, βόθροι που μέσω του δικτύου ομβρίων καταλήγουν στις ακτές. Άνθρωποι και σκουπίδια. Μάνα των 10 παιδιών, έφυγε πρόσφατα από φυματίωση και μηνιγγίτιδα. Μέσα στα σκουπίδια και χωρίς νερό δεν έχουν ζωή», προσθέτει ο εκπρόσωπος της Ομοσπονδίας Ελλήνων Τσιγγάνων.
Ταυτόχρονα ακούς: «Ο τουρισμός είναι η βαρειά βιομηχανία του τόπου μας». Φράσεις στερεότυπες από μια κυρίαρχη εδώ και δεκαετίες ρητορεία. Ο Τόπος μας και ο τραυματισμός του περιβάλλοντος τιμωρούνται.
Τα SOS έρχονται από παντού, από τον αέρα, τη θάλασσα, τα ποτάμια. Καταστρέφουμε με μανία. Ομοεθνείς μας αναχωρούν με πολυτελή αυτοκίνητα, αφήνουν πίσω τους κάθε είδους σκουπίδια. χτίζουν για να ξεχωρίσουν μεγαθήρια τσιμέντου… τι να πρωτοθαυμάσεις. «Ολυμπιακοί θησαυροί στα σκουπίδια» λέει ο τίτλος κάποιας εφημερίδας.
Οι θεματοφύλακες έγιναν καταστροφείς. Κατατρώγουν τα δάση με εμπρησμούς και καταπατήσεις, ανεγείρουν αυθαίρετα κτίσματα που τραυματίζουν τα τοπία. Τα κοινόχρηστα πλακόστρωτα φαγώθηκαν σιγά σιγά από παρόδιους ιδιοκτήτες, η βρύση στέρεψε, το δέντρο κόπηκε. Η στυγνή εκμετάλλευση της φυσικής κληρονομιάς… Τα «μπάνια του λαού». Η άμμος μοιάζει με λάσπη. Νάιλον, χαρτάκια, ξυλάκια από παγωτά πάνες κάθε είδους από «στοργικές μαμάδες». Πάνω απ’ όλα αποτσίγαρα. Χιλιάδες αποτσίγαρα σαν ένα στρώμα πάνω στην άμμο. Εκεί που κάποτε έγραφε ο ποιητής (κάπου θα το διάβασα αυτό).
Μαρίνες. Πολυτελή γιοτ και ιστιοφόρα ελλιμενίζονται δίπλα από σκουπίδια, εγκαταλειμμένα εργοτάξια, μπάζα, παρατημένα κοντέινερ και ντάνες από παλιοσίδερα, εκεί επίσης δίπλα δίπλα, με μικρές αυτοσχέδιες χωματερές. Καρνάγια τριτοκοσμικής αισθητικής. Διαλυμένες πρίζες που χρησιμεύουν για να εξυπηρετηθούν τα σκάφη αναψυχής, σκουπίδια και βαρέλια, ορισμένα γεμάτα με καύσιμα, παρατημένα. Δίπλα σκουριασμένα σίδερα, κομμένοι κάβοι και γενικά σαβούρα της μαρίνας…Οι τίτλοι όπως «Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα Α.Ε.», «Εταιρεία Τουριστικής Ανάπτυξης» – μοιάζουν με φάρσα. Την εικόνα εγκατάλειψης διαπίστωσε και ο υπουργός Τουριστικής Ανάπτυξης (μπα, τι μας λέτε).
Η εικόνα μιας εγκαταλειμμένης χώρας είναι σήμερα διάχυτη. Όπου υπάρχει ελεύθερος χώρος ο καθένας πετάει, ανενόχλητος, ότι περισσεύει: σκουριασμένα βαρέλια, μπάζα, παλιοσίδερα, χαρτόκουτα. Οι κάδοι απορριμμάτων τιγκαρισμένοι στα σκουπίδια. Ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις ξεχαρβαλωμένες. Καλώδια κυλιούνται μέσα σε νερά.
Κενοί κοινόχρηστοι χώροι καλυμμένη από τραπεζοκαθίσματα σε πυκνές διατάξεις αποκλείουν την πρόσβαση σε πεζοδρόμια ή σε στοές περιπατητών. Σκυλιά αδέσποτα, πρόβατα που βόσκουν ανάμεσα στα σκουπίδια κυκλοφορούν ελεύθερα στα Λιόσια, έδρα πέρυσι της ελληνορωμαϊκής πάλης. Στα Λιόσια επίσης βλέπεις κόσμο να μένει σε κοντέινερ, μες στη βρώμα, με τα σκυλιά και τα γουρούνια τους να ξεδιψούν σε ποτάμια λάσπης. Το κωπηλατοδρόμιο θεωρείται εθνικό πάρκο και μετατράπηκε σε λίγους μήνες σ’ ένα γιγαντιαίο και βρόμικο βάλτο. Εικόνες πλήρους ξεπεσμού.
Σε λίγο θα έχουμε άλλη μία πόλη «Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης»… Τα ανύπαρκτα ρείθρα των δρόμων σε όλες σχεδόν τις πόλεις. Η ανάγκη πολιτισμού και παιδείας είναι διάχυτη. Είμαστε ίσως ο μοναδικός λαός της Ευρώπης που γεμίζει με σκουπίδια τους δρόμους. Γονείς πετάνε τσιγάρα, χαρτιά, τσίχλες και αποφάγια μπροστά στα παιδιά τους. Μετά, όλοι μαζί κλαίνε και οδύρονται όταν βουλώνουν τα φρεάτια και πνίγονται οι δρόμοι και οι γειτονιές.
Στο εθνικό οδικό δίκτυο για να επισκεφτείς τις Μυκήνες, το Ναύπλιο, την Επίδαυρο και τις Μυκήνες, τα Μετέωρα. Από Κόρινθο μέσω εθνικής για Τρίπολη δεν μπορείς πλέον να δεις τίποτε άλλο από πλαστικά μπουκάλια, σακούλες κλπ. Τα περισσότερα νησιά μας δεν πάνε πίσω και αυτά, ακόμη και η πολυδιαφημισμένη Μύκονος (έχω φωτογραφίες-ντοκουμέντα). Στις πόλεις και την ύπαιθρο ο ξένος τουρίστας σε κάθε του βήμα συναντάει σκουπίδια. Δήμαρχοι και κυβερνήσεις έρχονται και παρέρχονται, αλλά το πρόβλημα όχι απλώς παραμένει, αλλά διογκώνεται συνεχώς. Το «μπαλάκι» πάει από τον Άννα στον Καϊάφα. Όλοι ποιούν την νήσσαν και η χώρα «πνίγεται» στα σκουπίδια και στην αδιαφορία ανευθυνοϋπεύθυνων, αλλά και του Λαού.
Διασχίζω οδηγώντας τον θεσσαλικό κάμπο, δίπλα κάθεται η γυναίκα μου και πίσω τα δυο μου παιδιά που, κάτι με ρώτησαν. Τους απάντησα φοβούμενος μήπως και δουν το δάκρυ που κύλαγε στο μάγουλό μου. Θέλω ν’αγαπούν την πατρίδα.
ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΙ ΤΟΥΣ ΕΠΙΦΥΛΑΣΣΕΙ Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ/ ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝ ΤΥΧΕΙ ΚΑΙ ΥΠΟΒΑΛΟΥΝ ΠΟΤΕ ΑΙΤΗΣΗ ΣΤΟ ΚΟΜΜΑ ΤΟΥ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ
Πολύς θόρυβος έχει γίνει τελευταία για τον Συνασπισμό, τον ΣΥΡΙΖΑ, τον αδαή Τσίπρα, τον λαοφιλή Αλαβάνο για τον οποίο χύθηκαν ποτάμια τα δάκρυα, προκειμένου να μην πραγματοποιήσει την πρόθεσή του να παραιτηθεί από κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος και από βουλευτής, και για πολλούς άλλους.
Έτσι έχει πλαστεί ένας μύθος, ότι δήθεν το Συνασπισμός/ ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα του λαού, ο εκφραστής και ο υπερασπιστής των ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών, η εγγύηση των ατομικών ελευθεριών κλπ.
Όμως έτυχε ποτέ κανείς από τους θρηνούντες για τον Αλαβάνο, τον Τσίπρα, τον Κουβέλη, τον Κωνσταντόπουλο, τον Γιάννη Μπανιά κλπ να έχει υποβάλει αίτηση στη Βουλή και μάλιστα στο συγκεκριμένο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή, προκειμένου κάποιος από τους «λαοφιλείς» βουλευτές του να ζητήσει με αναφορά, ερώτηση ή επερώτηση – σύμφωνα με τον κανονισμό της Βουλής – να υποχρεωθεί ο αρμόδιος Υπουργός να δώσει εξηγήσεις για κάποια παραβίαση ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών των μη κουκουλοφόρων πολιτών, ανθρώπων τα εργατικά δικαιώματα των οποίων παραβιάστηκαν κατά τρόπο που απαγορεύεται από την κοινοτική οδηγία 2000/78/ΕΚ, της Ευρώπης (ναι της μισητής για τους αριστερούς Ευρώπης, που προστατεύει τους εργαζόμενους με τον τρόπο της και με τα δικαστήριά της);
Ένας Έλληνας πολίτης στο διάστημα Σεπτεμβρίου – Δεκεμβρίου 2006 υπέβαλε ένα τέτοιο αίτημα, με τη μορφή αναφοράς, στα Γραφεία του Συνασπισμού στη Βουλή.
Ο πολίτης, μόνιμος υπάλληλος του Υπουργείου Εξωτερικών, αντιμετώπιζε τον κίνδυνο να υποχρεωθεί από την Υπουργό Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη να αποχωρήσει από την υπηρεσία σε ηλικία 60 ετών, χωρίς να έχει συμπληρώσει 35ετή υπηρεσία στο δημόσιο, με βάση μια διάταξη νόμου (άρθρο 83, παρ. 1, εδ. α’ του Ν. 2594/1998), αντίθετη στην κοινοτική οδηγία 2000/78/ΕΚ. Οι δόλιοι συντάκτες αυτής της διάταξης, την χρησιμοποιούσαν προκειμένου να απομακρύνουν από την υπηρεσία τέσσερις (4) μόνιμους υπαλλήλους, οι οποίοι κρατούσαν στα χέρια τους, ακυρωτικές αποφάσεις του Συμβουλίου Επικρατείας ως προς την προαγωγή τους, τις οποίες αρνιόταν να εφαρμόσει η Υπουργός Εξωτερικών, ενώ αν τις εφάρμοζε, δεν θα υπήρχε περίπτωση εφαρμογής της προαναφερθείσας διάταξης του νόμου και, στην περίπτωση αυτή, οι εν λόγω υπάλληλοι θα παρέμεναν στην υπηρεσία μέχρι τη συμπλήρωση του 65ου έτους της ηλικίας τους ή της τριακονταπενταετίας, όπως όλοι οι λοιποί Έλληνες πολίτες.
Ο σκοπός της Ντόρας Μπακογιάννη ήταν να τους απομακρυνθεί από την υπηρεσία πρόωρα, με πρόωρη συνταξιοδότηση και με μειωμένη σύνταξη, και μετά να τους αφήσει να αναλίσκονται με τη δικαιοσύνη (αιτήσεις ακυρώσεως, αναιρέσεις, ευρωπαϊκό δικαστήριο) ώστε να μην μάθε κανείς εγκαίρως, στο διάστημα που θα έλαμπε το φωτοστέφανο της πετυχημένης στο σκοπιανό και στα ελληνοτουρκικά Υπουργού Εξωτερικών, ότι είχε διαπράξει τέτοια ατιμία, βεβαιωμένη με αμετάκλητη δικαστική απόφαση.
Ο πολίτης που προσέφυγε στο Συνασπισμό και τις τρείς φορές, έλαβε καθυσυχαστική διαβεβαίωση από τον κ. Δ. Χατζησωκράτη, ότι θα ασκηθεί αναφορά ή ερώτηση ενός εκ των βουλευτών του Συνασπισμού στη Βουλή προς την Υπουργό Εξωτερικών, ώστε να υποχρεωθεί να δώσει απαντήσεις στην κατάφωρη αυτή παραβίαση του κοινοτικού δικαίου.
Όμως, παρά τις διαβεβαιώσεις του κ. Δ. Χατζησωκράτη, ο εν λόγω πολίτης, δεν είχε πολιτικό μέσο για να τύχει της προσοχής των βουλευτών του Συνασπισμού.
Οι βουλευτές του Συνασπισμού και ο Δ. Χατζησωκράτης, που έδινε αφειδώς τις σχετικές διαβεβαιώσεις, όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα προς την κατεύθυνση της υποβολής αίτησης ή ερώτησης προς την Υπουργό Εξωτερικών, αλλά δεν απάντησαν ποτέ και στον ενδιαφερόμενο πολίτη, έτσι ώστε συμπληρώθηκε ο χρόνος παραμονής του και υποχρεώθηκε να αποχωρήσει στο τέλος του έτους εκείνου, με πρόωρη συνταξιοδότηση, μαζί με άλλους τρεις συναδέλφους του. Αμέσως μετά η κυβέρνηση έφερε στη Βουλή και ψήφισε νομοσχέδιο με το οποίο καταργήθηκε η επαίσχυντη διάταξη του άρθρου 83, παρ. 1, εδ. α’ του Ν. 2594/1998, αφού ο σκοπός της ύπαρξής της – η απομάκρυνση των υπαλλήλων που είχαν στα χέρια τους ανεκτέλεστες αποφάσεις του Συμβουλίου Επικρατείας – είχε πραγματοποιηθεί.
Επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελείται από συγκεκριμένες «συνιστώσες», πολλοί θα μπορούσαν να αναρωτηθούν τί ενδιαφέρον θα μπορούσε να έχει κάποια συνιστώσα από αυτές στην ικανοποίηση του δίκαιου αιτήματος του πολίτη (Διευκρινίζουμε ότι ο πολίτης δεν ζήτησε «ρουσφέτι» από το Συνασπισμό):
Μήπως η «Ανανεωτική Κομμουνιστική Οικολογική Αριστερά (ΑΚΟΑ) – ευρωκομμουνιστική/ οικολογική συνιστώσα» θα έδειχνε ενδιαφέρον για το αίτημά του; Μήπως έπρεπε ο πολίτης να είχε απευθυνθεί σ’ αυτούς, προκειμένου να πεισθεί κάποιος κολλητός τους βουλευτής να υποβάλει αίτηση ή ερώτηση προς την Υπουργό Εξωτερικών μέσω της Βουλής; Από την ονομασία τους και μόνο, δείχνουν αν είναι γενειοφόροι, μουσάτοι, με τρύπια τζινς και να μασάνε ρίζες.
Μήπως το «Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα (ΔΗΚΚΙ) – σοσιαλιστές/ σοσιαλδημοκράτες» θα ήταν ο πιο κατάλληλος αποδέκτης ενός τέτοιου αιτήματος; Με ποιά στοιχεία όμως και με ποια εχέγγυα θα ήταν δυνατόν ο πολίτης να πιστέψει ότι τα κατάλοιπα του κόμματος του Τσοβόλα που συστεγάστηκαν, μαζί με τους Τροτσκιστές κάτω από το ίδιο υπόστεγο, θα έδειχναν ενδιαφέρον, για μια ψωροαίτηση του πολίτη;
Μήπως η «Διεθνιστική Εργατική Αριστερά (ΔΕΑ) – τροτσκιστές κομμουνιστές» θα έδειχνε το πιο πηγαίο ενδιαφέρον για την προστασία των δικαιωμάτων του πολίτη που θα πήγαζαν από το κοινοτικό δίκαιο και την οδηγία 2000/78/ΕΚ; Έχει σχέση το κοινοτικό δίκαιο με τις διεθνιστικές επιδιώξεις του Λέων Τρότσκι; Θα έπρεπε ο πολίτης να πιάσει συζητήσεις με ένα σωρό γενειοφόρους με μαλλιά και μπερέ σαν του Τσέ Γκουεβάρα, για το πως δολοφονήθηκε ο Τρότσκι με το τσεκούρι και πολλά άλλα που ίσως απομακρύνονταν από το κοινοτικό δίκαιο, το οποίο θα φάνταζε τελείως έξω από τις επιδιώξεις των τροτσκιστών- κομμουνιστών;
Μήπως οι «Ενεργοί Πολίτες – δημοκρατική πατριωτική αριστερά»; Μα αυτό το μόρφωμα έχει καμία σχέση, έχει καμία επαφή με τους λιγοστούς βουλευτές του Συνασπισμού που εκπροσωπούνται στη Βουλή; Μιλάνε μεταξύ τους;
Μήπως η «Κίνηση για την Ενότητα Δράσης της Αριστεράς (ΚΕΔΑ) – ενωτικοί κομμουνιστές/ αριστεροί» θα ήταν η καταλληλότερη, ώστε ο πολίτης να συζητήσει το θέμα του με εκπροσώπους της; Μα είχε σχέση το αίτημα του πολίτη με την «ενότητα της δράσης της αριστεράς»; Μήπως θα τον κοιτούσαν περίεργα;
Θα μου πείτε ότι έπρεπε να απευθυνθεί στο «Κόκκινο-τροτσκιστές κομμουνιστές»; Όμως ο Τρότσκι δεν είχε πεί ότι θα πρέπει να υπερασπιζόμαστε το κοινοτικό δίκαιο. Αντίθετα υποστήριζε ότι πρέπει να γίνουν κομμουνιστικές επαναστάσεις σε όλο τον κόσμο και μόνο τότε θα υπάρξει σοσιαλισμός. Άρμεγε λαγούς και κούρευε χελώνες!
Μήπως η «Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (ΚΟΕ) – μαοϊκοί κομμουνιστές; Αφήστε τη φαντασία σας να τρέξει. Φανταστείτε ένα δωμάτιο στα Εξάρχεια, γεμάτο κόκκινες σημαίες και βιβλία του Μάο Τσε Τούνγκ. Φωτογραφίες του Μάο Τσέ Τούνγκ από την εποχή που ήταν 20 χρονών. Φωτογραφίες της χήρας του Μάο, φωτογραφίες από την πολιτιστική επανάσταση, αποκόμματα από εφημερίδες της εποχής («Αθηναϊκό Πρακτορείο: Ταξιδιώτες από τη Σαγκάη αναφέρουν ότι εστιάτορες σερβίριζαν ζωμό από βρασμένο ανθρώπινο κρέας»), κατεστραμμένα μνημεία λόγω ασυμβατότητάς τους με την πολιτιστική επανάσταση. Το να μιλήσεις για κοινοτικό δίκαιο φαντάζει μάλλον «επιστημονική φαντασία».
Μήπως το «Ξεκίνημα – Σοσιαλιστική Διεθνιστική Οργάνωση – Ελληνικό τμήμα της CWI (Committee for a Workers’ International) μαρξιστές/ τροτσκιστές»; Το μόνο σοβαρό πρόβλημα που θα είχε ο πολίτης θα ήταν ότι θα έπρεπε να διαβάσει πολύ προτού συναντήσει αυτούς τους ανθρώπους, εκτός του ότι θα έπρεπε να ντυθεί κατάλληλα για να μην τους προκαλέσει.
Μήπως οι «Οικοσοσιαλιστές Ελλάδας – πολιτική (αριστερή) οικολογία»; Ο πολίτης θα φοβόταν πολύ. Δεν ήταν οικολόγος. Χρησιμοποιεί νάυλον σακούλες και όταν ήταν μικρός χρησιμοποιούσε τις χαρτοσακούλες για να την φουσκώνει και να τις σκάζει στα αφτιά των συμμαθητών του. Δεν θα έφτανε το γεγονός ότι πετούσε τα ανακυκλώμενα σκουπίδια του στον ειδικό κάδο του Δήμου. Και τι θα απαντούσε στην ερώτηση που θα του υπέβαλαν «τι σχέση έχουν τα αιτήματά σου με την οικολογία»;
Θα μας πείτε, γιατί δεν απευθύνθηκε στη «Ρόζα – πολιτική ομάδα που βασίζεται στο ριζοσπαστικό αριστερό Δίκτυο για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα». Αυτό μοιάζει να έχει σχέση με τα κοινωνικά δικαιώματα του ενδιαφερόμενου. Όμως θα τον κολλούσαν στον τοίχο επειδή δεν θα γνώριζε τίποτα για τη Ρόζα Λούξεμπουργκ. Και να την ήξερε, δεν θα μπορούσε να αιτιολογήσει το αστικουλίστικο αίτημά του μπροστά στο μεγαλείο της Ρόζας.
Μήπως λοιπόν θα έπρεπε, αντί αυτών, να είχε στραφεί στο «Συνασπισμό της Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας (ΣΥΝ)- πολυτασικό κόμμα που περιλαμβάνει από κλασικούς μαρξιστές έως σοσιαλδημοκράτες»; Μα ακριβώς αφού περιλαμβάνει «από κλασικούς μαρξιστές έως σοσιαλδημοκράτες» δεν θα ήξερες αν αυτά που συμφώνησες με τον έναν θα ίσχυαν με το διπλανό του.
Στη συνέχεια θα πρέπει να αναρωτηθούμε μήπως θα έδειχνε ενδιαφέρον για το αίτημα του πολίτη το «2ο κύμα – Ριζοσπαστική Αριστερά για έναν ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ»; Μάλλον ισχύουν όσα είπαμε και για το προηγούμενο. Ό,τι συμφωνήσεις με το 2ο κύμα, μπορεί να μην ισχύει όταν έρθει πάλι το 1ο κύμα.
Τέλος, γιατί να μην απευθυνθεί ο πολίτης στους «Ανένταχτους Αριστερούς του Χώρου Διαλόγου»; Εκεί είναι σίγουρο ότι θα υπήρχε αρκετός «διάλογος». Το πρόβλημα όμως θα ήταν ότι εκτός από διάλογο, ο πολίτης θα έπρεπε να διαπιστώσει μήπως τη στιγμή που συμφωνήσει με έναν τέτοιο για το αίτημά του, ο συνομιλητής προλάβει και ενταχθεί κάπου και πάει χαμένη η δουλειά.
Τελικά ο πολίτης, αφού είχε χάσει τις προθεσμίες και κατόπιν εορτής, εκτός υπηρεσίας πλέον και πρόωρα συνταξιοδοτημένος με μειωμένη σύνταξη, απευθύνθηκε σε δύο έντιμους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και υπέβαλε το αίτημά του. Και οι δύο αυτοί βουλευτές υπέβαλαν έγγραφες αναφορές στην Υπουργό Εξωτερικών, μέσω της Βουλής, και την υποχρέωσαν να δώσει έγγραφη απάντηση, αν και όχι με όσα αποτελέσματα θα ανέμενε ο πολίτης, ο οποίος είχε χάσει το χρόνο του, ένα χρόνο πριν, ικετεύοντας εις μάτην, τον κ. Δ. Χατζησωκράτη και το Κόμμα του Συνασπισμού στη Βουλή (που αποτελείται από όλες τις παραπάνω «συνιστώσες» οι οποίες πρέπει να συμφωνήσουν για να ικανοποιηθεί και το απλούστερο αίτημα ενός πολίτη)
Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι και το ΠΑΣΟΚ δεν είχε κάνει παρόμοια πράγματα όταν ήταν στην εξουσία. Υπάρχουν όμως και έντιμοι βουλευτές!