Μια γλυκόπικρη αλήθεια για τη Μπιενάλε Θεσ/νίκης
Οκτωβρίου 9th, 2007 § Γράψτε ένα σχόλιο
Το άρθρο αυτό της Μαργαρίτας Πουρνάρα στη «Κ»με έβαλε σε κάποιες μελαγχολικές σκέψεις. Διαβάστε το πρώτο μέρος της αρθρογράφου.
Η Μπιενάλε Θεσσαλονίκης, χωρίς ανάσα
Παρασκευή απόγευμα στη Θεσσαλονίκη. Τα δημόσια έργα στην προκυμαία έχουν αποκόψει τη θέα προς τη θάλασσα και οι θαμώνες των καφέ ξεχειλίζουν στη λεωφόρο Νίκης. Αγόρια και κορίτσια, βυθισμένα στην ιεροτελεστία του φρεντοτσίνο με πανομοιότυπο στάιλινγκ, ξεβαμμένα τζιν, ζελέ στα μαλλιά, Zara, Rayban, All star. Μοιάζουν να έχουν βγει από εκκολαπτική μηχανή. Η μουσική υπόκρουση, Αντώνης Ρέμος και Μika. Ενα τιτίβισμα με απροσδιόριστο beat από το λιμάνι ώς τον Λευκό Πύργο. Την ίδια ώρα οι χώροι που φιλοξενούν τις εκθέσεις της 1ης Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης της πόλης με τίτλο «Ετεροτοπίες», είναι απελπιστικά άδειοι. Η επίσκεψη έχει τον χαρακτήρα μιας μοναχικής εμπειρίας, αποκομμένης εντελώς από τη ζωή εκεί έξω. Χωρίς τη γλυκιά συνωμοσία τού να βλέπεις τα έργα τέχνης με παρέα, οι εγκαταστάσεις, τα βίντεο και οι πίνακες έχουν κάτι απόκοσμο. Σαν να μπαίνεις σε ένα παραμύθι με άγνωστο τέλος. Το Τελλόγλειο, η Μονή Λαζαριστών, ακόμα και κάποιοι χώροι στις Αποθήκες του Λιμανιού, δεν έχουν τη θέρμη της ανθρώπινης ανάσας. Δεν έγιναν θέμα συζήτησης. Δεν έδωσαν το στίγμα της γιορτής. Φταίνε οι διοργανωτές; Εκαναν ό,τι μπορούσαν. Φαίνεται όμως ότι θα πρέπει να περάσει ακόμα πολύς καιρός για να δεχθεί το σώμα της πόλης το μόσχευμα που ονομάζεται Μπιενάλε…
Το υπόλοιπο άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε στην «Καθημερινή»
