μετά το πρώτο χαστούκι
Νοεμβρίου 16th, 2007 § 2 σχόλια
την ίδια χρονιά των γεγονότων του Πολυτεχνείου, τότε τον Φλεβάρη του ‘73, δεν είχα παρά δύο περίπου μήνες στην Ελλάδα, νέος, μακρυμάλλης, ανέμελος. Βρισκόμουν τώρα μπρος στα γεγονότα της Νομικής μη έχοντας πλήρη συναίσθηση του τι ακριβώς συνέβαινε, όμως τους είδα, φώναζαν τα συνθήματά τους, βρισκόμουν στο απέναντι φανάρι. Κοιτούσα. Μόνο κοιτούσα κι ένιωθα. Ένιωθα έντονα κι αυτό πρέπει να φάνηκε στο πρόσωπό μου γιατί δέχθηκα το πρώτο χαστούκι, έτσι χωρίς λόγο, ένας αστυφύλακας. Με είπε κωλόπαιδο. Δεν απάντησα, ένιωσα πόνο βαθύ. ‘Οχι λόγω χτυπήματος, ήταν η ταπείνωση. Το χαστούκι αυτό ήταν το “επίσημο” καλωσόρισμα στη Πατρίδα. Με προετοίμασε για τ’ άλλα που θα επακολουθήσουν, στις 15 – 16 και 17 Νοεμβρίου του 1973.
Κύριε αστυφύλακα, σας είμαι ακόμα, μετά 34 χρόνια, ευγνώμων.
Ακόμα και εικονικά τα χαστούκια της ζωής μας είναι ένα είδος μεταπτυχιακού.
“….Κοιτούσα. Μόνο κοιτούσα κι ένιωθα….”
Τι θα πεί : “ΜΟΝΟ κοιτούσα κι ΕΝΝΟΙΩΘΑ” ; Υπάρχει (πρόσεχε … δεν λέω “υπήρχε” …. “υπάρχει” λέω) χειρότερος … εξτρεμισμός , από το να …. ΝΟΙΩΘΕΙΣ ; Γιατί , αν τα συνθήματα , τα τραγούδια , οι προκυρήξεις , το ανέμισμα της επαναστατικής παντιέρας , ήταν τότε κολάσιμα , το να …. ΝΟΙΩΘΕΙΣ ήταν και είναι ΠΑΝΤΑ ο μεγάλος φόβος-απειλή της παράνομούσας εξουσίας .
…. Διαισθαντικός ο μπάτσος …. Πάλι καλά που την γλύτωσες με ένα χαστούκι μόνο ….