περασμένα μεσάνυχτα, παρέα. σηκώθηκαν όλοι κι έμεινε σκόπιμα πίσω, η συζήτηση συνεχίζονταν. άκουγε σιωπηλός· σκεφτόταν το απεριποίητο σπίτι, το βλέμμα του ακούμπησε τα μισοφωτισμένα παράμερα δρομάκια. καμία φιγούρα δεν περίμενε κουρασμένα βήματα· το χάραμα αργούσε ακόμα, οι στέγες των σπιτιών αχνές, ονειροπόλες και βελούδινες στο θολό ημίφως, σκέπαζε τους σωρούς από χαλάσματα κι έκρυβε την ασχήμια και το πικρό χαμόγελο του άλλου που τον κοιτούσε. «Αφήστε ένα γέρο άνθρωπο να ησυχάσει» -μ’ αυτό τελειώνει κάποιο Κάντο του Έζρα Πάουντ- νομίζω.