νότα Ι
Μαρτίου 18th, 2008 § 3 σχόλια
είναι και οι άλλοι που όταν ησυχάζουν οι θόρυβοι βγαίνω να τους συναντήσω με το χαμόγελο ακόμα αχνό από τον ύπνο και δεν υπάρχουν περαστικοί να μας κοιτάξουν. έπαψε και το τρέμουλο στις λάμπες ιωδίου, ακόμα και η αφήγηση τείνει να σβήσει. εκείνο το κουτσό κοτσύφι που έχω για παρέα τις πρώτες πρωινές ώρες
χώθηκε κάτω από την πικροδάφνη· να αφουγκραστεί αιωρούμενες λέξεις.
μου `ρθε στο νου
κάτι από ράμφος κεχριμπάρι
για τότε που άνοιξα
καταμεσής του δρόμου το καπό
ήταν του κότσιφα φτερά
που δείπνησε ένα Marder
στη ζεστή ακόμα μηχανή μου
περιπατούσε ένα διαμελισμένο κελάηδημα
στιλπνό φτερούδι μου ανάγκη μου
δεν είχα πια γείτονα στην ξένη νύχτα
βρίσκεις πάντα
μιαν έναρξη ανθρώπου
Αχ βρε φίλε μου Σωκράτη, κάθε σου βήμα βουτηγμένο στη ποίηση. Μακάρι να σου έμοιαζαν κι άλλοι.
Μην ξαναπείς τέτοιες κουβέντες
αλήθεια σου λέω, Στράτο
είμ` ευτυχής να `χω Φίλους
εικαστικούς και ποιητές με βάθος ουρανού
Γι` αυτό
με βγάζουν στην αυθορμησία οι λέξεις
Τίποτ` άλλο
ούτε προβολές ούτε τίποτα
Καλό σου απόγεμα
και καλές δημιουργίες