αγριμολογος

Στη δημοκρατία μας δεν έχουν όλοι τα ίδια δικαιώματα έναντι της Δικαιοσύνης, γιατί το «Δικαίωμα» είναι κι αυτό ένα είδος, ή μάλλον ένα προϊόν εύπλαστο, δηλαδή προσαρμοζόμενο αναλόγως του όγκου της πολιτικής και οικονομική επιφάνειας του φυσικού προσώπου. Παράδειγμα, τιτλοφορούμε ή αποδίδουμε σε κάποιον μία «πολιτική ευθύνη», πάει σπίτι του για ένα εύλογο χρονικό διάστημα (μην τα ισοπεδώνουμε όλα) και επιστρέφει εφόσον κατακαθίσει η γκρίνια και η μουρμούρα της «κοινής γνώμης» (μην δείξουμε ότι την έχουμε γραμμένη) επιστρέφει αυτός ο κάποιος πίσω στα «πολιτικά του καθήκοντα». Δεν συζητάμε βεβαίως αν εσύ ή εγώ, οι απλοί πολίτες δηλαδή, είχαμε διαπράξει τα ίδια αδικήματα/εγκλήματα με τον εν λόγω κύριο τεραστίου οικονομικού και πολιτικού «βάρους»• ποιες θα ήταν οι συνθήκες της ζωής μας μέσα στα περιορισμένα τετραγωνικά μέτρα ενός κελιού στο Κορυδαλλό ή μιας άλλης Ψειρού. Που λέτε, η «πολιτική ευθύνη» είναι κι αυτή μία ιερή καθαρτική βάπτιση , κοστίζει ελάχιστα στον ενδιαφερόμενο πολιτικό, ακόμη και σε ποσότητα ηθικού κόστους, είναι αυτό που λέμε «την έβγαλε καθαρή». Για τα μάτια τα δικά μας (μα ποιοι είμαστε) πετάνε εκεί κάνα-δυο εξεταστικές των πραγμάτων επιτροπές και εάν βρουν ένοχο, το πολύ να τον στείλουν σπιτάκι τους, βέβαια ολίγον τι ντροπιασμένο, αλλά κι αυτό είναι συναίσθημα που σβήνει η φθορά του αδυσώπητου χρόνου, περνά, φεύγει, ξεχνιέται. Επειδή όμως η δημοκρατία μας όλα τα προβλέπει, όλους μας προσέχει, είναι βλέπετε σαν τη μανούλα μας, δεν μας θέλει ντροπιασμένους, δηλαδή να μας παίρνουν με τις πέτρες, γι’ αυτό φρόντισε –και πολύ σωστά- να παραγράφει τα αδικήματα, όχι όλων μας, αλλά να, ξέρετε, όπως και να το κάνουμε ένας υπουργός ή πολιτευτής είναι άλλο πράμα, έχει άλλον αέρα.

——–

photo©stratos fountoulis

(Ρομάν Κασέφ 1914 – 1980): «να ξαναζήσω, να γίνω ένας άλλος, αυτός υπήρξε ο μέγας πειρασμός του βίου μου». Το 1975 τον βρίσκει ήδη καταξιωμένο σαν συγγραφέα, αποφασίζει να δημοσιεύσει με το ψευδώνυμο Εμίλ Αζάρ ένα μυθιστόρημα διαφορετικού ύφους, μια γλυκόπικρη κωμωδία, ένας έρωτας ενός εργένη με τον πύθωνά του, γραφή σύγχρονη, σαν να επρόκειτο για νέο συγγραφέα. Το βιβλίο προκαλεί αίσθηση, συζητήσεις δίνουν και παίρνουν για την αληθινή ταυτότητα του Εμίλ Αζάρ… Γίνεται ο μόνος συγγραφέας που έχει τιμηθεί δύο φορές με το βραβείο Γκονκούρ (μία το 1956 για τις «Les racines du ciel», ως Gary, και μία το 1975 για το «La vie devant soi», ως Αζάρ). Το κοινό μαθαίνει την αλήθεια μετά την αυτοκτονία του, το 1980. «Το διασκέδασα. Γειά σας και ευχαριστώ.»

πως να γράψει κανείς απλά αφού κοιτώντας γύρω μας βλέπουμε σχήματα που ανασυσταίνονται συνεχώς στη μνήμη και επανέρχονται ως μαγιά της καθημερινότητας που διασπάται σε αλήθειες πολλών αποχρώσεων, ή επιστρέφουν σαν σχήματα προς σκιαγράφηση· έτοιμα για γοητευτικές αποκαλύψεις, άκαμπτα στη κίνηση του χρόνου· περιμένουν την επιλογή μας που θα δώσει όνομα, χάρη και· ίσως ανυπότακτη ευκινησία.