επίσημος διορισμένος αυλικός ποιητής;
Ιουνίου 27th, 2008 § 4 σχόλια
Τώρα το έμαθα, πριν λίγο. Δεν μπορούσα ποτέ να διανοηθώ ότι η πένα ενός ποιητή θα υποκύψει ή θα προσληφθεί επισήμως, για μια δεκαετία για τις ανάγκες (προσταγές; τι να πω…) μιας μοναρχίας. Μιλώ για τη Βρετανική μοναρχία. Πρόκειται λέει για «θεσμό αιώνων», βεβαίως.
Το Γαλλικό περιοδικό Magazine Litteraire μεταδίδει ότι «Η θέση του επισήμου ποιητή της Βρετανικής μοναρχίας απειλείται.[...]» μάλιστα εδώ και μερικές εβδομάδες συζητιέται αν θα πρέπει να πάρει αυτή τη θέση επιτέλους μια γυναίκα, οι συζητήσεις δίνουν και παίρνουν με σοβαρότητα και χωρίς ίχνος σοβαροφάνειας αν θα πρέπει να γκρεμιστεί κι αυτό το «ανδρικό φέουδο». Δεν έχω πάρει ακόμη απόφαση αν θα πρέπει να γελάσω ή όχι, πρόκειται για θέμα τόσο παρωχημένο που αυτομάτως το μυαλουδάκι μου ταυτίζει τον «θεσμό» αυτόν, με τους «γελωτοποιούς της αυλής», εννοώ αυτούς τους διασκεδαστές των διάφορων ηγεμόνων και άλλων γαλαζοαίματων που έπεσαν στην ανεργία με το τέλος της φεουδαρχίας και την έλευση της βιομηχανικής επανάστασης…
Τέλος πάντως, διαβάζοντας και για τον «αμοιβή» αυτού του «ποιητή» (πέραν της δόξης) προκαλεί αμηχανία. Ακούστε, λαμβάνει μια δωρεά 5.000 λίρες, και 630 φιάλες γλυκό κρασί πορτό, αυτά!
Διαβάστε για τον τελευταίο αυτό πονοκέφαλο της Βρετανική βασιλικής αυλής στο Magazine Litteraire και στη εφημερίδα Independent (υπάρχουν και σχόλια αναγνωστών, βεβαίως)
Σημειώνω, για να μην παρεξηγηθώ ότι ο μέχρι τώρα Poet Laureate κύριος Andrew Motion είναι ένας αξιόλογος κατά τα άλλα ποιητής, αλλά να, πως να το πω, δεν αντέχονται αυτά τα πράγματα. Εξάλλου η Ποίηση είναι κυρίως στάση ζωής.
Τα τερτίπια μιας Βρετανίας που θέλει να θεωρεί εαυτόν Μεγάλη. Ευτυχώς δε μας προέκυψε και μας παρόμοιο φρούτο.
είναι λένε θεσμός, παράδοση…αυτό ακολουθούν μέχρι σκασμού, πάει κ’ τελείωσε. κι ας πρόκειται για ποίηση.
Ἦταν καὶ ὁ Chaucer καὶ ὁ Tennyson καὶ ὁ Wordsworth καὶ προσφάτως ὁ Ted Hughes, ξέρεις. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ὁ Larkin ἀρνήθηκε. Καὶ δὲν θὰ ἦταν ἐνοχλητικὸς ἴσως ὁ τίτλος, εἶναι ὅμως ὑποχρεωμένοι νὰ γράφουν ποιήματα γιὰ ἐθνικὲς γιορτές, ἐπετείους καὶ τέτοια.
Ἀπὸ τὴν ἄλλη, δὲν ξέρω… εἶναι καλύτερα νὰ βιοπορίζεται κανεὶς στὶς διάφορες ἑταιρεῖες ἀρδεύσεων ἢ νὰ νέμεται τὴν δόξα (καὶ τὶς συνεπακόλουθες πωλήσεις) τοῦ laureate?
Αγαπητέ μου Georges, όσο για του πρώτους τρεις…Πολύ καλά έκαναν στους καιρούς που ζούσαν, παρήγαγαν έργο τέτοιο που η ανθρωπότητα θα τους ευγνωμονεί αιώνια, δεν έκαναν κάτι διαφορετικό από τους Ντα Βίντσι, Ραφαήλο ή Μικελάντζελο…
Στους νεώτερους χρόνους έως τα σήμερα όμως κακώς δέχτηκε ο Ted Hughes και ο νυν Andrew Motion, που κατά τ’ άλλα εκτιμώ το έργο του. Αυτούς τους κρίνουμε με διαφορετικά κριτήρια. Ούτως η άλλως πάνω από 90% των καλλιτεχνών βιοπορίζονται κάνοντας και μια άλλη δουλειά, μόνο που ελάχιστοι, ιδιαίτερα οι “κάπως” πετυχημένοι, το ομολογούν…