αγριμολογος

κάποια ανεπαίσθητα νήματα μας ακολουθούν. πάντα. μπορούμε να τα ονομάσουμε και βιώματα αν θέλουμε, δεν είναι όμως απαραίτητος ένας όρος γιατί ότι είναι ανεπαίσθητο κουβαλά τη γοητεία της ασάφειας, ενός θολού ατμοσφαιρικού τοπίου, ενός μίγματος ας πούμε ομίχλης ή αχλής μέσ’ την καθαρότητά του. αυτά τα «ανεπαίσθητα» μπορεί να τα έχουμε ζήσει, μπορεί και όχι· μην ξεχνάμε πως τόσα συνδέονται με μνήμες άλλων αισθήσεων· γι’ αυτό λοιπόν κι εγώ δεν τολμώ αυθαίρετες προσεγγίσεις, τις αφήνω σε αυτούς που καταγίνονται με τις ερμηνείες των ονείρων.

Αποχωρώντας από τη Ρωσία μετά από την επανάσταση του 1917 (Το 1918 εγκαταστάθηκε στο εξωτερικό για καλλιτεχνικούς και όχι για πολιτικούς λόγους) τα ημερολόγια του Προκόφιεφ ανακτήθηκαν από το πατρικό του διαμέρισμά στο Πέτρογκραντ και αργότερα φυλάχτηκαν από τον Μυασκόφκι. Ο ίδιος τα πέρασε λαθραία εκτός χώρας μετά από την πρώτη επιστροφή του στη Σοβιετική Ένωση το 1927. Τα μετέπειτα ημερολόγιά του που γράφτηκαν στη δύση, επανήλθαν με ειδικό νομικό διάταγμα μετά το θάνατο του συνθέτη, και φυλάχτηκαν σε ένα απρόσιτο τμήμα των κρατικών σοβιετικών αρχείων. Ο γιος του συνθέτη, Σβιάτοσλαβ, πήρε την άδεια να τα επιμεληθεί, όταν με τον γιο του Σεργκέι μετανάστευσαν στο Παρίσι αναλαμβάνοντας να φέρουν σε πέρας το δύσκολο αυτό έργο. Ο πρώτος τόμος καλύπτει το έργο του Προκόφιεφ κατά τη φοίτησή του ωδείο της Αγίας Πετρούπολης όπου αποφοιτά θριαμβευτικά με άριστα. Ο δεύτερος τόμος καλύπτει τα έτη 1915-1922. Περιγράφει λεπτομερώς τις προσωπικές του καλλιτεχνικές αναζητήσεις και την προβληματική του σε σχέση με τις μέχρι τότε μουσικές κατακτήσεις της εποχής. Καταγράφει τις ανησυχίες του σε μια μετά-επαναστατική Ρωσία και την επιθυμία του να περάσει τον Ατλαντικό για τη «μυθική» κατ’ αυτόν Αμερική. Τα γραπτά που χαρακτηρίζονται από τη μοναξιά του εμιγκρέ, τις διαφωνίες και συγκρούσεις του με προσωπικότητες από το χώρο της μουσικής, του θεάτρου, της τέχνης και της λογοτεχνίας, την αγωνιώδη αναζήτησή του για την αγάπη, τη φιλία.

Στη πρώτη φωτογραφία: Το πορτρέτο του Προκόφιεφ ζωγραφισμένο από τον ζωγράφο Μιχαήλ Φεντόροβιτς Λαριόνοφ, εξώφυλλο στο περιοδικό TLS 20 Ιουνίου 2008, όπου δημοσιεύεται κριτική και παρουσίαση της μετάφρασης από τον Anthony Phillips των Ημερολογίων του. Ζητώ συγνώμη που δεν μπόρεσα να σκανάρω όλο το εξώφυλλο, είναι μεγαλύτερο του Α4, στο διαδίκτυο δεν μπόρεσα να το βρω.

Σεργκέι Σεργκέγιεβιτς Προκόφιεφ (1891 -1953). Μαθητής του Νικολάι Ρίμσκυ-Κόρσακοφ. Πίστευε ότι στη Δυτική Ευρώπη και στην Αμερική το έδαφος θα ήταν πιο πρόσφορο για το ταλέντο του. Δεν βρήκε την αναμενόμενη ανταπόκριση. Τα έργα του «Πρώτο Κοντσέρτο για βιολί», «Τρίτο Κοντσέρτο για Πιάνο» και «Κλασική Συμφωνία» γνώρισαν μικρή επιτυχία. Το 1934 επέστρεψε στη Ρωσία όπου έγινε δεκτός με επιφυλάξεις. Στις τελευταίες συμφωνίες του υιοθέτησε ηρωικό ύφος. Έγραψε τα μπαλέτα «Σταχτοπούτα», «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», την όπερα «Πόλεμος και Ειρήνη». Συνεργάστηκε επίσης με τον μεγάλο σκηνοθέτη Αϊζενστάιν στο αριστούργημά του «Αλέξανδρος Νιέφσκυ»…

Μπορείτε να τα προμηθευτείτε από την Amazon.
1. Sergey Prokofiev Diaries 1907-1914
2. Sergey Prokofiev: Diaries, 1915-1922

Η εβραϊκή κοινότητα είναι και θα είναι μέρος της πολιτιστικής και πολιτισμική κληρονομιάς της Θεσσαλονίκης. Η αρχή της παρουσία της στη πόλη σας χάνεται στους αιώνες (σίγουρα π. Χ.). Οι ιστορικές μαρτυρίες δεν μπορούν να διαψευστούν, ντροπή σας λοιπόν. Η κληρονομιά ενός τόπου φυλάσσεται, συντηρείται και φροντίζεται με καμάρι και μεράκι –αυτό σημαίνει Πολιτισμός, είναι τα σπλάχνα του, μέρος της ψυχής του. Οι Εβραίοι υπήρξαν, ζούσαν και προσέφεραν στη ζωής της πόλης, όπως και πολλές άλλες εθνότητες που πέρασαν από αυτό τον σπουδαίο γεωπολιτικά χώρο της νότιο-ανατολικής Ευρώπης. Θα έπρεπε να είναι Τιμή σας όλος αυτός ο πλούτος. Στις αρχές του εικοστού αιώνα, κύριοι «Δημοτικοί» άρχοντες ο Εβραϊκός πληθυσμός ήταν ο πολυπληθέστερος της πόλης πριν την πυρκαγιά του 1917…
Δεν πειράζει, διαγράψτε τα όλα αυτά εσείς, η πόλη όμως δεν κοιμάται. Υπάρχει και χωρίς την παρουσία σας, όπως κάθε πόλη και τόπος. Τα ζωντανά ιστορικά χνάρια θα υπάρχουν για να γελοιοποιούν τη κάθε κάλπικη σκέψη, σημερινή και αυριανή.

Αγράμματα ζωντόβολα.

Σχετικό λίνκ για διάβασμα και κρίση.

Βλέπω λαδωτήρια να κινούνται, τα βλέπω να αιωρούνται άναρχα μόνα τους. Συνωστισμός από λαδωτήρια στα φανάρια των κεντρικών λεωφόρων, στα ιδιωτικά και δημόσια γραφεία. Δρόμοι και διάδρομοι γεμάτοι λαδωτήρια. Το παράξενο στην υπόθεση δεν είναι η διαρκής παρουσία του χρήσιμου αυτού εργαλείου των μηχανικών πάσης φύσεως, αλλά η απουσία των ιδιοκτητών, η απουσία της ανθρώπινης παρουσίας. Ποιοι τέλος πάντως κρατούν αυτά τα λαδωτήρια; Δεν είναι απλή υπόθεση να βλέπεις άψυχα αντικείμενα να περπατούν στους δρόμους, να διασχίζουν λεωφόρους και· το εξωφρενικό: να περιμένουν υπομονετικά στην ουρά των δημόσιων ταμείων, της εφορίας, των τραπεζών, παντού· προκειμένου να εξυπηρετηθούν. Παράξενα πράγματα. Οι καιροί φαίνεται άλλαξαν. Η επιστήμη κατόρθωσε το ακατόρθωτο, τοποθέτησε ένα ζωντανό λαδωτήρι να κάνει τις δουλειές που κάποτε έκαναν οι άνθρωποι. Στην αρχή σκέφτηκα ότι πρόκειται για πρόβλημα των οφθαλμών μου παρόλο που ο προσωπικός μου οφθαλμίατρος προσφάτως μάλιστα, με διαβεβαίωσε –εκτός μιας ασήμαντης πρεσβυωπίας- για την άριστη κατάσταση των ματιών μου· γιατί, ευλόγως γεννάται το ερώτημα: Που βρίσκονται οι κάτοχοι των λαδωτηρίων. Θα μπορούσα βεβαίως να ρωτήσω κάποιες από τις ελάχιστες ανθρώπινες παρουσίες που αραιά πια· συναντώ στους δρόμους, όσες φορές το επιχείρησα συνάντησα μόνο πρόσωπα γεμάτα απορία, βουβά, αμίλητα. Σκέφτομαι ότι κάποτε, ο άνθρωπος θα πρέπει να υπηρετήσει το πολιτισμό της απορίας, όπως και της ενοχής, να αναγνωρίσει ότι χωρίς τη παρουσία του, έστω και κατακερματισμένη, δεν μπορεί καταγραφεί Πράξη, Λόγος και Μνήμη, χωρίς αυτόν δεν καταγράφεται το ισχνό έστω, δικαίωμα της ντροπής, και ότι δεν πρέπει να επιτρέψει στον όποιον, τέλος πάντων, ανθρωπισμό του να μετατραπεί σε ανθρωποφαγία. Πόσο ακόμα θα ευσταθούν εκφράσεις όπως «πλανηθήκαμε» «μας την έφεραν» «δεν ξέραμε», αφού το σιχαμερό πάρε-δώσε μέσω λαδώματος εξαπλώθηκε σαν την πανούκλα, όταν το λαδωτήρι είναι το απαραίτητο αξεσουάρ της κάθε λογής μικρής, μεγάλης ή ανώτατης εξουσίας και των «θεσμών». Το τροφοδοτούμε εμείς, προσφέροντας το πολύτιμο γράσο που χρειάζονται για να «δουλέψουν» οι μηχανισμοί, τους το προσφέρουμε χωρίς φειδώ, χωρίς ίχνος ντροπής κι ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Μου είναι αδύνατο να συνεχίσω άλλο αυτό το κείμενο, από το παράθυρο εισχωρούν εκκωφαντικά κορναρίσματα από συνωστισμένα λαδωτήρια που ενθουσιωδώς τρέχουν να προσυπογράψουν μία Τελευταία Πράξη. Βλέπετε, δεν ανακοινώθηκε επισήμως, ούτε μισή λέξη διαφοροποίησης από κανέναν. Οι ανεπίσημοι αντιρρησίες δεν μετρούν, αυτοί δεν αναφέρονται σε κανένα βιβλίο Ιστορίας.