νότα LIX
Ιανουαρίου 20th, 2009 § Γράψτε ένα σχόλιο
όποτε περνώ, το πρόσωπό της πάντα εκεί, στο παράθυρο. μέρα νύχτα με ή χωρίς φεγγάρι, κρύο δροσιά ζέστη˙ το πρόσωπο εκεί. σκεφτόμουν τη φιγούρα της να κλυδωνίζεται άκαμπτη κάτω από το βρεγμένο αέρα της πόλης. σκεφτόμουν τον περαστικό να χτυπά ρυθμικά το ξύλινό του πόδι στο δρόμο καθώς την κοιτούσε. σκεφτόμουν τη
σκιά μου να κατηφορίζει, να πέφτει πάνω στο κορμό της αγαπημένης μουριάς των παιδικών μου χρόνων.
.
.
