plaisir: Κλέφτες ποδηλάτων
Μαρτίου 31st, 2009 § Γράψτε ένα σχόλιο
Ladri di biciclette – Vittorio De Sica, 1948
Άνεργος. Η οικογένειά του ζει μέσα στην φτώχεια μήνες τώρα, ψάχνει απεγνωσμένα για δουλειά. Επιτέλους του παρουσιάζεται η ευκαιρία να προσληφθεί αφισοκολλητής. Η χαρά του μεγάλη – η μόνη προϋπόθεση για την δουλειά, ένα ποδήλατο, η γυναίκα του βάζει ενέχυρο τα σεντόνια του κρεβατιού τους, το αγοράζει. Την πρώτη μέρα της δουλειάς του το κλέβουν. Ένα άνεργος με τον γιο του, περιπλανώνται στους δρόμους της Ρώμης ψάχνοντας μέσω του ποδηλάτου μια χαμένη αξιοπρέπεια.
Πατέρας και γιος χαίρονται μερικές στιγμές σ’ ένα εστιατόριο.
Οι συγκινητικές σκηνές του φινάλε, η ταπείνωση, το κλάμα.
Τον πατέρα παίζει ο Lamberto Maggiorani, τον γιο ο Enzo Staiola.
Ένα αξέχαστο, ακατέργαστο διαμάντι του ιταλικού νεορεαλισμού. Ας ευχαριστήσουμε τους ανώνυμους χρήστες του διαδικτύου που με μεράκι μας προσφέρουν διασώζοντας εικόνες μιας ζωής. Του δικού μας κόσμου.
Courtesy of italianfilmfest
.
.
νότα LXΧVIΙ
Μαρτίου 30th, 2009 § Γράψτε ένα σχόλιο
έρχονται σε μορφές ζωντανών αναμνήσεων, σε σύντομες αναδρομές, σε ανθρώπινες βιασύνες και ερωτικές πολιορκίες. Σε αποκομμένα φθινοπωρινά απογεύματα με το γλυκό το χρώμα και τους φυσικούς θορύβους που παραπέμπουν σε ένα χαμένο παρόν. Μια χειρονομία• ένας μορφασμός προσθέτουν στοιχεία κωμικοτραγικά. όλα αυτά και άλλα, κύρια και δευτερεύοντα. όλα μέσα στη μελαγχολία τους. ένας αντιφατικός
κόσμος-κάτοπτρο πλάθει τη διάβρωσή του και κρίνει με ένα χαμόγελο αχνό.
.
.
Pablo Neruda [M’αρέσεις όταν σωπαίνεις...]
Μαρτίου 29th, 2009 § Γράψτε ένα σχόλιο
[M’ αρέσεις όταν σωπαίνεις...]
Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία
κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν σε φτάνει.
Μου φαίνεται ακόμα ότι τα μάτια μου σε σκεπάζουν πετώντας
κι ότι ένα φιλί, μου φαίνεται,
στα χείλη σου τη σφραγίδα του βάνει.
Κι όπως τα πράγματα όλα ποτισμένα είναι από την ψυχή μου,
έτσι αναδύεσαι κι εσύ μέσ’ απ’ τα πράγματα,
ποτισμένη απ’ τη δική μου ψυχή.
Του ονείρου πεταλούδα, της ψυχής μου εσύ της μοιάζεις έτσι,
σαν όπως μοιάζεις και στη λέξη μελαγχολία, καθώς ηχεί.
Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν ξενητειά.
Κι άμα κλαις μου αρέσεις,
απ’ την κούνια σου πεταλούδα μικρή μου εσύ.
Κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν μπορεί να σ’ αγγίξει:
Άσε με τώρα να βυθιστώ κι εγώ σωπαίνοντας
μες τη δική σου σιωπή.
Άσε με τώρα να σου μιλήσω κι εγώ με τη σιωπή
τη δικιά σου
που είναι απέριττη σα δαχτυλίδι αρραβώνων
και που λάμπει σαν αστραπή.
Είσαι όμοια με την νύχτα, αγάπη μου,
η νύχτα που κατηφορίζει έναστρη.
Απόμακρη και τοσηδά και απ’ αστέρια φτιαγμένη
είναι η δικιά σου σιωπή.
Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία.
Μακρινή κι απαρηγόρητη, σα να σε σκέπασε χώμα.
Μια λέξη μόνο αν πεις, ένα χαμόγελο – μου αρκεί
για να πανηγυρίσω που είσαι εδώ κοντά μου ακόμα.
.
.
.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
Από το βιβλίο: Pablo Neruda, «Είκοσι ερωτικά ποιήματα και ένα τραγούδι χωρίς καμμιάν ελπίδα», μετάφραση Γιώργος Κεντρωτής, Τυπωθήτω, Αθήνα 2005, σελ. 57 / ο Γιώργος Κεντρωτής είναι συνεργάτης του περιοδικού Στάχτες.
.
.
.
Μηντιαλογίες: Ομπάμα, ο Μέγας Αλέξανδρος
Μαρτίου 28th, 2009 § Γράψτε ένα σχόλιο
Ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος μιλώντας στην καθιερωμένη ετήσια τελετή που γίνεται στον Λευκό Οίκο για να τιμηθεί η εθνική επέτειος της 25ης Μαρτίου. Ο Προκαθήμενος της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας στην Αμερική κάλεσε τον αμερικανό ηγέτη να μιμηθεί το παράδειγμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και να λύσει τον γόρδιο δεσμό στα τρία θέματα που απασχολούν τον Ελληνισμό: τη διασφάλιση της απρόσκοπτης λειτουργίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, την επίλυση του Κυπριακού και τη διευθέτηση του ζητήματος της ονομασίας των Σκοπίων.
«Το Βήμα»
.
.
