αγριμολόγος

όταν την έφερνε στο νου, το πρόσωπό της έπαιρνε θέση στη τοιχογραφία και για καιρό περιοριζόταν μόνο να την βλέπει, σκεφτόταν μόνο τα μεγάλα της μάτια· τα υπόλοιπα είχαν στη μνήμη του παγώσει. κάθε σαρκική δίψα είχε ξεχαστεί, τα μάτια έμεναν να θυμίζουν το άφθαρτο μέτρημα του χρόνου. τότε. μα, δεν υπάρχει Τότε· παρά μόνο η σκέψη ότι ήταν η μοναδική που δεν είχε ποτέ αγγίξει. περίεργο. και τότε ακόμα

την πλησίαζε χωρίς να τολμά. το πρόσωπό της έφευγε και κάθονταν πάντα στη τοιχογραφία.

.

.

.

§ 2 Responses to νότα LXΧVI

• Ο/Η Νότες μιας απουσίας « Ποίηση στη σκάλα λέει:

  24/03/2009 στις 2:05 μμ

  [...] με παρακίνηση από [εδώ] Posted in ημερολόγιο [...]
• Ο/Η μαύρα μεσάνυχτα λέει:

  24/03/2009 στις 3:05 μμ

  ωραία νότα!