Ο χρόνος μας ολοδικός τους, ο χρόνος που υφαρπάζουν αφήνοντάς μας υπολείμματα, κι απέναντί του ένας μεγάλος, δικός μας ελληνικός ύπνος. Ατέρμονες αρπαγές στο όνομα της δημοκρατίας, της πολυφωνίας. Η ενημέρωση της οθόνης, ο καναπές για «να περνά η ώρα» και οι εκτοξευόμενοι θρασύδειλοι ισχυρισμοί κυρίων του τίποτα να μην χάνουν στόχο. Οι πόλεις, η ύπαιθρος, οι δρόμοι, οι ανοιχτές πλατείες, οι συνειδήσεις, εμείς, όλοι χωμένοι στη χαβούζα και η αντίδραση μας το· «αύριο έχει ο θεός» και «πέρασε κι αυτή η μέρα». Η ζωή που ξέραμε και διηγούμαστε είναι μια άλλη ζωή που ίσως δεν υπήρξε ποτέ, κι εμείς οι αφηγητές της, άνθρωποι άλλοι πια, μακρινοί συγγενείς του εαυτού μας. Πάντα έτσι ήταν, δεν έχουμε παρά να φέρουμε στο νου το είδωλό μας στο καθρέφτη, να το συγκρίνουμε με το σημερινό. Μια αδιάψευστη θλιβερή αλήθεια «Σκότωσε την ώρα του κόβοντας αποκόμματα από εφημερίδες και περιοδικά, κάποιες φορές άνοιξε την ενδιάμεση πόρτα για να χαζέψει το Γενικό Ληξιαρχείο σε όλο του το σιωπηλό μεγαλείο…»(*) Άπειρα μείγματα προστυχιάς όλων των αποχρώσεων συνοδευόμενα από προσεγμένες δόσεις κοινωνικοπολιτικής χροιάς, δήθεν ευαισθησίας, πασπαλισμένα με τον κατάλληλο ιδεολογικό και θρησκευτικό ανθρωπισμό που συγκινεί, θάλπει, κοιμίζει. Καρέ-καρέ περνάνε πια –τόσα που έγιναν- τα προφανή σκάνδαλα. Ο θεατής, εμείς, τα συνηθίσαμε με τρόπο τέτοιο ώστε ο αδιόρατα θανάσιμος εθισμός να μας οπλίσει με την κατάλληλη, όσο και βολική ανεκτικότητα στα μη προφανή, τα σπουδαιότερα και ουσιώδη, της αξιοπρέπειας, του περιβάλλοντος, της απασχόλησης, της τέχνης, της παιδείας, της ίδια (μας) της ζωής. Η σταδιακή μετάλλαξη της σκέψης προχωρεί με πολλούς κι ισχυρούς συνεργούς, με επώνυμους πρωταγωνιστές της μετριότητας, της καθημερινής μας συντροφιάς, του καναπέ, αυτοί που προσφέρουν χωρίς φειδώ ελπίδα, ανακούφιση, αυτοί που με έναν φροντισμένο ναρκισσισμό, συλλέγουν υλικό για την δημιουργία γέλιου ή αβίαστης συγκίνησης. Δεν είμαι απαισιόδοξος, διακρίνω –όχι πολλούς- αλλά αρκετούς που ξεχωρίζουν από το ευτυχισμένο πλήθος-αντίγραφο, μιλούν, κινούνται, φωνάζουν, διαμαρτύρονται, βλέπουν και γράφουν. Βλέπω στις σκέψεις μερικών την απόφαση στο πρώτο διστακτικό, γεμάτο θέληση, βήμα· να χλευάσουν δημοσκοπήσεις, διασημότητες κι ανάξιους πολιτικούς. Πόσο όμως αισιόδοξοι μας επιτρέπει το ανώνυμο πλήθος να είμαστε, παρατηρώντας την άκριτη αποφασιστικότητά του, τη μανία με την οποία καταναλώνει και θεοποιεί.
.
.
(*) Ζοζέ Σαραμάγκου, «Όλα τα ονόματα», εκδόσεις Καστανιώτη, σελ.33
.
[αγριμολόγος στις Στάχτες της Άνοιξης 2009]
.
