αγριμολόγος

Φραπέ στη λιακάδα. Σημειώσεις στη δροσιά. Ο Μichel δίπλα σκάβει (πάλι) τον λαχανόκηπό του, τον ακούω ανελλιπώς τα τελευταία δεκαπέντε λεπτά, αύριο θα μου πει ότι η μέση του πονάει. Το τζιν μου παραέχει φθαρεί και το shopping μου προκαλεί μιαν ανία χειρίστης ποιότητας. Πως μου ήρθε τώρα ένα τραγούδι της Βουγιουκλάκη που σιγομουρμουρίζω από το πρωί, για όνομα. Το μυαλό γυροφέρνει θέματα πολύπλοκα και καταλήγει στα κοινότοπα εννιά φορές στις δέκα, δεν πάμε καλά. Ίσως δίνουμε πολύ σημασία στις αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας, και τώρα που το ανέφερα, πρέπει να απαντήσω στον παιδικό μου φίλο, το sms μου θα σταλεί στο Νότιο Ημισφαίριο και θα το λάβει σε δευτερόλεπτα, καθησυχαστικό δε λέω, νιώθω βραδύγλωσσος και κεκές κάθε φορά που επιχειρώ να «μιλήσω» με sms, έλεος ρε Γιάννη που περιμένεις κι απάντηση, νιώθω τεράστια τα δάχτυλα μου, σαν να πληκτρολογώ φακές, δεν πάμε καλά. Το παρήγορο είναι ότι οι παρουσίες αναδύονται με λέξεις, γι’ αυτό θα απαντήσω όχι για κανέναν άλλον λόγο.