Το Πρότυπο του Γιώργου, και δικό μου
Απριλίου 26th, 2009 § 3 σχόλια
Φίλε Γιώργο, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με το κάτωθι, δικό σου κείμενο.
Δεν συμπεριελήφθη πουθενά. Θα χρειαζόταν ένας Ελύτης να ξαναγράψει τη Μαρία Νεφέλη γι αυτήν… Την φαντάζομαι πάντα να παίζει βιολί πάνω από την πεδιάδα των νεκρών. Θα γίνει κι αυτό… Διαθέτει προσωπική ιστορία και φορές φαντάζομαι πως τα ιστολόγια έγιναν για αυτήν κι όχι αυτή για τα ιστολόγια… Άλλοτε πάλι τη σκέφτομαι να κρατάει το δοξάρι του βιολιού σε χέρια μικρών παιδιών που τα ονομάζω Χανς Κάστροπ… Δεν θα τη φτάσω ποτέ. Είμαι αρκετά φθαρμένος από την “επαγγελματική” έκφραση του καιρού μου για να πλησιάσω το ύψος της. Μπαίνει στο μάτι μου σαν κάτι ασήμαντο, ας πούμε ένα Χνούδι... και μετά χιλιάδες αρμονικές στον εσωτερικό μου μονόλογο… Αυτή είναι. Πρώτη και μακράν. Να την ζηλεύει και η κα Δημουλά να πούμε… και οι γριές του 70… και όλοι… γι αυτή την υπέροχη συνέπεια με το μέσον της… Έχω την τιμή να με λέει φίλο της. Να κρατάει την απόσταση ενός αστερισμού που λάμπει. Να με εξευγενίζει με το που πάω να την αναφέρω… Και να της φωνάζω πάντα στις ελάχιστες φορές που την είδα από κοντά: Στον ενικό Μελίνα, στον ενικό...
.
.
.
[ Σ’ευχαριστώ Γιώργο για το προμοσιόν, αλλά και για τους faux Κερουάκ... ]
αγαπητέ Αγριμολόγε
μού επιτρέπετε από εδώ ένα σχόλιο “κριτικής” φύσεως που να απευθύνεται στον Γιώργο Μίχο (γιατί εκείνος δεν επιτρέπει σχόλια στον τόπο του);
Αγαπητέ κύριε Μίχο, μια μικρή παρατήρηση (όχι ακριβώς “προσωπική” – αν και μάλλον “προσωπικά” θα το μετανιώσω, το ξέρω):
Πώς μπορείτε (όμως) και ακυρώνετε τόσο εύκολα μια αισθητική αποτίμηση, καθ’ όλα σεβαστή, με μια τόσο κοινότυπη δημοφιλή και φτηνή διαλεκτική τών αριθμών; – όταν θα φτάσετε να σάς πούνε “γέρο τού 2000″ (αν υποθέσουμε ότι γεννηθήκατε χτες) θα δείτε πόσο βαθύ καίριο και ουσιαστικό θα σάς φανεί…
(αυτό άσχετα από – ή μάλλον πολύ σχετικό με – το ότι μού αρέσουν, κατά κανόνα, τα κείμενά σας) -
γρια – τού 70
Καλή μου μην το παίρνετε μετρητοίς. Το θέμα δεν είναι ηλικακό είναι συμβολικό. Γίνονται γριές γιατί ξεχάστηκαν στην εφηβεία τους. Εγώ είμαι γέρος από τα 18 και αν με διαβάζατε, που δεν είστε υποχρεωμένη, θα γνωρίζατε πως γυρεύω να γίνω παιδί για να μπορέσω να αφήσω χώρο για το θανατό μου. Και δεν είναι πόζα σας διαβεβαιώ.
Είστε ελεύθερη να ¨πληρώστε¨ότι θέλετε αλλά όχι εξ αιτίας μου.
Μην μπερδεύετε τη δύναμη της γραφής με το “θρασύδειλο ανθρωπάκι” που βρίσκεται πίσω της.
Απλά αναρωτηθείτε γιατί αυτή η γραφή βρήκε στέγη μόνο στο διαδίκτυο. Θα σας πει πολλά, ακόμη και για τους αιωνίους εφήβους του ’70 των οποίων βαρέθηκα εγώ, όπως και πολλοί άλλοι να κάνουμε τον πατέρα…:)
Την καλημέρα μου.
αγαπητέ μου, είναι η αλήθεια ότι δεν σάς ήξερα καλά, και όπως θάλεγε ίσως κι ο οικοδεσπότης μας, αυτά είναι απόψεις (εγώ ας πούμε έχω άλλες ονομασίες για τις ηλικίες) (και τις φίλες μου που στα 18 τους λέγαν ότι γεράσανε δεν τις καταλάβαινα, όπως δεν καταλαβαίνουν αυτές εμένα, που στα – πολύ παραπάνω μου τώρα – επιμένω να’μαι ίσως 6 στις αντιδράσεις μου -) όμως το σχόλιό μου κινήθηκε όχι από προσωπικούς ακριβώς λόγους – πού μέ ξέρατε, για να το πάρω προσωπικά ; – τέλος πάντων είναι ίσως μεγάλη συζήτηση αλλά μ’ ενοχλεί ένας (συνήθης στην ελλάδα, αλλά όχι μόνο) ρατσισμός ως προς τις ηλικίες, όπως και ως προς το χρώμα ή τη φυλή – πράγματα για τα οποία κανείς δεν είναι υπεύθυνος εννοώ – και αυτό εννοούσα, τώρα κατάλαβα ότι εσείς εννοούσατε άλλο, εντάξει.
Πιο πολύ ενδιαφέρον βρίσκω πια στην πρότασή σας “αυτή η γραφή βρήκε στέγη μόνο στο διαδίκτυο” – κι είναι προσωπικότατο και ομοιοπαθητικό εδώ το ενδιαφέρον, και η κατανόησή μου – διότι έχω ανεβάσει ένα σάιτ ολόκληρο μόνο με πεζογραφία και εννοείται ότι σάς καταλαβαίνω σ’ όλ’ αυτά πολύ καλά
Ας πούμε ότι αυτά έγιναν αφορμή να γνωριστούμε κάπως, και ας ευχαριστήσουμε τον Αγριμολόγο για την ευγενή παραχώρηση χώρου, διότι κάπως είμαστε σαν εκείνους τούς δυο γαϊδάρους που καταλάβανε αχυρώνα ξένον εντελώς – και αθώον – με τα γκαρίσματά τους
την καλησπέρα μου, και επιτρέψτε μου κι εμένα με χαμόγελο