νότα iv
Απριλίου 28th, 2009 § Γράψτε ένα σχόλιο
η γοητεία της μορφής. η ολονύκτια προσήλωση· οι στιγμές ανεκδιήγητου πανικού, το τελευταίο σκαλοπάτι πριν την ασυγκράτητη πτώση και η θέα του ανοίγματος· ενός δραματικού ανεδαφισμού. όλα στο όνομα της μνήμης. εξάντληση, ευτυχία, εκφράσεις, κύτταρα, παράστημα, σπέρμα, βλέμμα. το σιωπηλό μεγαλείο των αγνώστων σε κάποιο σταυροδρόμι, οι προσπάθειες του θέλω και του φοβάμαι, η διακριτική
λογοκρισία της ιδέας. να μην χρειαστεί ν’ ακούσω γι’ αυτό το ζήτημα, είπες.
.
.
επιμελημένη ανομία, ή αυθαιρεσία;
Απριλίου 27th, 2009 § 4 σχόλια
Αναρωτιέμαι με την ευκαιρία του «φακέλου Βατοπεδίου» (όχι σκανδάλου, αλίμονο), όλος αυτός ο πλήρης συντονισμός τόσων διαφορετικών υπουργείων, οργανισμών και δημοσίων λειτουργών, με στόχο την εξαπάτηση του ίδιου του δημοσίου και κατ’ επέκταση ολόκληρης της κοινωνίας, μέσα σε ένα πολύ μικρό (αστραπιαίο για τα μέτρα της κρατικής μηχανής) χρονικό διάστημα, με τις ανταλλαγές φιλέτων, ολυμπιακών ακινήτων κλπ., δεν συνιστά μια καλά ενορχηστρωμένη επιχείρηση παρανομίας; μια άριστα επιμελημένη ανομία που ξεπερνά τα όρια της αυθαιρεσίας με την αόριστη και αφηρημένη έννοια της. Πως μπορεί όλα αυτά να έγιναν εν αγνοία κάποιου υπουργού. Τονίζω τον συλλογισμό μου γιατί την έννοια της αυθαιρεσίας τη συναντούμε καθημερινά στα μίντια, αλλά και στις μεταξύ μας συζητήσεις και· δε λέω ότι δεν αντικατοπτρίζει την εικόνα μιας φθίνουσας κοινωνικής συνείδησης και πραγματικότητας, όμως η λέξη «αυθαιρεσία» φέρνει στον νου κυρίως, ένα αυθαίρετο κτίσμα, ένα πανωσήκωμα, μία άναρχη δόμηση, το ιατρικό φακελάκι, το λάδωμα του υπαλλήλου της πολεοδομίας κ.ο.κ. και η γενικά αόριστη καταγγελία της αυθαιρεσίας, ίσως εγκυμονεί κινδύνους να παρθούν κατασταλτικά μέτρα κατά του απλού πολίτη, και μάλιστα με τις ευλογίες μας, γιατί άλλο πράγμα είναι η αναπόφευκτη αυθαίρετη πράξη κάποιου, που σκοπός του δεν είναι άλλος από την επιβίωση του ιδίου και της οικογένειάς του, και άλλο είναι η συντονισμένη ανομία κύκλων της εξουσίας για πλουτισμό ή ακόμα νεο-πλουτισμό, φαινόμενο σύνηθες σε μια μικρή κοινωνία μεταποιητικού τύπου σαν την ελληνική. Θέλει προσοχή ο αόριστος καταγγελτικός λόγος, εγκυμονεί κινδύνους που οδηγούν σε συντηρητισμό ή σε έναν φασίζοντα πουριτανισμό, και με την εμφανή έλλειψη παιδείας, ο δρόμος είναι σχετικά έτοιμος…
Η ασπίδα προστασίας των πολιτικών που παρανομούν με αυτό έκτρωμα νόμου «Περί ευθύνης υπουργών», η επιμελημένη αυτή ανομία που ξεκινά από το ανώτατο δυνατό πολιτικό επίπεδο, δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας στο πού στοχεύει η – έστω κατ’ επίφαση- δημοκρατία μας, και αν προσθέσουμε ότι «Ο νικητής των εκλογών καταλαμβάνει όχι μόνον την εκτελεστική εξουσία, μα όλες τις εξουσίες, μαζί και αυτές που είναι, κατά τη λογική του πολιτεύματος, ταγμένες να την ελέγχουν, να την περιορίζουν, να την εξισορροπούν. Ελέγχει την ελέγχουσα Βουλή, διά του πειθαρχημένου λόχου των βουλευτών της πλειοψηφίας, η επιβίωση και επανεκλογή των οποίων εξαρτάται από την ανέλεγκτη κρίση του αρχηγού της φυλής- του πρωθυπουργού. Ελέγχει τη δικαστική εξουσία (και η σημερινή κυβέρνηση έκανε, ομολογουμένως, κατάχρηση αυτής της ευχέρειας) διά του διορισμού της ηγεσίας της. Ελέγχει (σωστότερα: ποδηγετεί σιδηροδέσμια εκτός νομιμότητας) και τη Δημόσια Διοίκηση, η ανεξαρτησία της οποίας αποτελεί βατοπεδινό ανέκδοτο…» (Παύλος Τσίμας «Τα Νέα 25.04.09»). Εάν όλα αυτά δεν συνιστούν νόμιμη ασυδοσία, νόμιμη ανομία, ή… «επιμελημένη ανομία», τότε οι λέξεις χάνουν την έννοιά τους, την ηθική τους υπόσταση.
Οι συζητήσεις περί κ. Σανιδά που… «δεν θέλει» να πάει τον όποιο φάκελο στη βουλή είναι για να συζητάμε –και πολύ σωστά κάνουμε – όμως, δεν είναι η ουσία του προβλήματος. Όταν λοιπόν η αξιωματική αντιπολίτευση καταγγέλει σε υψηλούς τόνους το… «δικαστικό πραξικόπημα», καλό θα ήταν να ομολογήσει και η ίδια, ότι π.χ. ο «Νόμος» περί ευθύνης υπουργών είναι προϊόν καθαρά δικό της, ένα δώρο υψίστης σημασίας προς την σημερινή κυβέρνηση, μια νόμιμη ασπίδα προστασίας για κάθε απατεώνα πολιτικό.
έχετε Θεό;
Απριλίου 26th, 2009 § 3 σχόλια
Ιδρύεται η “Εκκλησία Α.Ε.”
Με τροπολογία (και όχι με νόμο…) ιδρύεται η ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία “Αναπτυξιακός Οργανισμός της Εκκλησίας της Ελλάδος (ΑΝΟΕΕ Α.Ε.)”, που θα αναλαμβάνει τις “ιερές” μπίζνες.
Θα λειτουργεί μάλιστα μέσα σε ιδιαίτερα ευνοϊκό θεσμικό περιβάλλον, καθώς θα έχει ως κύριο προσανατολισμό τα κοινοτικά κονδύλια και το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων. Ειδικότερα η ΑΝΟΕΕ θα λειτουργεί με βάση τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας, δεν θα υπάγεται στον δημόσιο τομέα, αλλά απλώς θα εποπτεύεται από τους υπουργούς Οικονομίας και Παιδείας. Σκοπός της “Εκκλησία Α.Ε.” είναι να αναλαμβάνει έργα “που χρηματοδοτούνται από εθνικούς ή κοινοτικούς ή άλλους πόρους” στους τομείς ευθύνης της Εκκλησίας της Ελλάδος ή των εκκλησιαστικών νομικών προσώπων δημόσιου και ιδιωτικού δικαίου.
Θα χρηματοδοτείται και από το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων και από τον κρατικό προϋπολογισμό! Υπογραμμίζεται ότι η εταιρεία της Εκκλησίας της Ελλάδος απαλλάσσεται από το φόρο συγκέντρωσης κεφαλαίων! Πέρα όμως απ’ αυτό θα μπορεί να συνάπτει προγραμματικές συμβάσεις, να αναλάβει τεχνικά έργα, προμήθειες ή προγράμματα (“δράσεις”, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η τροπολογία) προς όφελος και των ιδρυμάτων της Εκκλησίας της Ελλάδος στο εξωτερικό! Στην τροπολογία αναφέρεται ότι θα αναλαμβάνει έργα του ΕΣΠΑ 2007 – 2013. Επίσης μέσω της ΑΝΟΕΕ θα κινούνται και τα μοναστήρια του Αγίου Όρους και τα “νομικά εξαρτήματά” τους.
Μοναδικός μέτοχος θα είναι η Εκκλησία της Ελλάδος, καθώς η ΑΝΟΕΕ έχει 1 μετοχή και κεφάλαιο 150.000 ευρώ. στο Διοικητικό Συμβούλιο 5 μέλη ορίζει ο εκάστοτε αρχιεπίσκοπος και 2 το κράτος, ενώ προβλέπεται και θέση γενικού διευθυντή. Σημειώνεται ότι ενώ η ΑΝΟΕΕ δεν υπάγεται στον δημόσιο τομέα, θα έχει τη δυνατότητα απόσπασης δημοσίων υπαλλήλων και δη στελεχών του δημόσιου και ευρύτερου δημόσιου τομέα, τα οποία θα μπορούν να λαμβάνουν, πέραν του μισθού τους που θα συνεχίσει να πληρώνει το κράτος, και επίδομα εξίσωσης από την ΑΝΟΕΕ.
————
Σημείωση: Στρίβουμε «δια της μετονομασίας», με την ανοχή του κράτους. Τα εκατομμύρια €υρώ της… «Αλληλεγγύης» και τα χρωστούμενα αυτής προς το κράτος, πάπαλα, φτερά και πούπουλα. Όλες οι επιχειρήσεις κάνουν το ίδιο «δια της μετονομασίας», παλιό νομικό κόπλο, να μην ξεχνιόμαστε, άλλωστε ποια η διαφορά μεταξύ μιας επιχείρησης και Εκκλησίας.
( εφημ. Αυγή – Εξπρές – Ναυτεμπορική – Απογευματινή – Το Βήμα )
Το Πρότυπο του Γιώργου, και δικό μου
Απριλίου 26th, 2009 § 3 σχόλια
Φίλε Γιώργο, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με το κάτωθι, δικό σου κείμενο.
Δεν συμπεριελήφθη πουθενά. Θα χρειαζόταν ένας Ελύτης να ξαναγράψει τη Μαρία Νεφέλη γι αυτήν… Την φαντάζομαι πάντα να παίζει βιολί πάνω από την πεδιάδα των νεκρών. Θα γίνει κι αυτό… Διαθέτει προσωπική ιστορία και φορές φαντάζομαι πως τα ιστολόγια έγιναν για αυτήν κι όχι αυτή για τα ιστολόγια… Άλλοτε πάλι τη σκέφτομαι να κρατάει το δοξάρι του βιολιού σε χέρια μικρών παιδιών που τα ονομάζω Χανς Κάστροπ… Δεν θα τη φτάσω ποτέ. Είμαι αρκετά φθαρμένος από την “επαγγελματική” έκφραση του καιρού μου για να πλησιάσω το ύψος της. Μπαίνει στο μάτι μου σαν κάτι ασήμαντο, ας πούμε ένα Χνούδι... και μετά χιλιάδες αρμονικές στον εσωτερικό μου μονόλογο… Αυτή είναι. Πρώτη και μακράν. Να την ζηλεύει και η κα Δημουλά να πούμε… και οι γριές του 70… και όλοι… γι αυτή την υπέροχη συνέπεια με το μέσον της… Έχω την τιμή να με λέει φίλο της. Να κρατάει την απόσταση ενός αστερισμού που λάμπει. Να με εξευγενίζει με το που πάω να την αναφέρω… Και να της φωνάζω πάντα στις ελάχιστες φορές που την είδα από κοντά: Στον ενικό Μελίνα, στον ενικό...
.
.
.
[ Σ’ευχαριστώ Γιώργο για το προμοσιόν, αλλά και για τους faux Κερουάκ... ]
