αγριμολογος

Αναρωτιέμαι με την ευκαιρία του «φακέλου Βατοπεδίου» (όχι σκανδάλου, αλίμονο), όλος αυτός ο πλήρης συντονισμός τόσων διαφορετικών υπουργείων, οργανισμών και δημοσίων λειτουργών, με στόχο την εξαπάτηση του ίδιου του δημοσίου και κατ’ επέκταση ολόκληρης της κοινωνίας, μέσα σε ένα πολύ μικρό (αστραπιαίο για τα μέτρα της κρατικής μηχανής) χρονικό διάστημα, με τις ανταλλαγές φιλέτων, ολυμπιακών ακινήτων κλπ., δεν συνιστά μια καλά ενορχηστρωμένη επιχείρηση παρανομίας; μια άριστα επιμελημένη ανομία που ξεπερνά τα όρια της αυθαιρεσίας με την αόριστη και αφηρημένη έννοια της. Πως μπορεί όλα αυτά να έγιναν εν αγνοία κάποιου υπουργού. Τονίζω τον συλλογισμό μου γιατί την έννοια της αυθαιρεσίας τη συναντούμε καθημερινά στα μίντια, αλλά και στις μεταξύ μας συζητήσεις και· δε λέω ότι δεν αντικατοπτρίζει την εικόνα μιας φθίνουσας κοινωνικής συνείδησης και πραγματικότητας, όμως η λέξη «αυθαιρεσία» φέρνει στον νου κυρίως, ένα αυθαίρετο κτίσμα, ένα πανωσήκωμα, μία άναρχη δόμηση, το ιατρικό φακελάκι, το λάδωμα του υπαλλήλου της πολεοδομίας κ.ο.κ. και η γενικά αόριστη καταγγελία της αυθαιρεσίας, ίσως εγκυμονεί κινδύνους να παρθούν κατασταλτικά μέτρα κατά του απλού πολίτη, και μάλιστα με τις ευλογίες μας, γιατί άλλο πράγμα είναι η αναπόφευκτη αυθαίρετη πράξη κάποιου, που σκοπός του δεν είναι άλλος από την επιβίωση του ιδίου και της οικογένειάς του, και άλλο είναι η συντονισμένη ανομία κύκλων της εξουσίας για πλουτισμό ή ακόμα νεο-πλουτισμό, φαινόμενο σύνηθες σε μια μικρή κοινωνία μεταποιητικού τύπου σαν την ελληνική. Θέλει προσοχή ο αόριστος καταγγελτικός λόγος, εγκυμονεί κινδύνους που οδηγούν σε συντηρητισμό ή σε έναν φασίζοντα πουριτανισμό, και με την εμφανή έλλειψη παιδείας, ο δρόμος είναι σχετικά έτοιμος…

Η ασπίδα προστασίας των πολιτικών που παρανομούν με αυτό έκτρωμα νόμου «Περί ευθύνης υπουργών», η επιμελημένη αυτή ανομία που ξεκινά από το ανώτατο δυνατό πολιτικό επίπεδο, δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας στο πού στοχεύει η – έστω κατ’ επίφαση- δημοκρατία μας, και αν προσθέσουμε ότι «Ο νικητής των εκλογών καταλαμβάνει όχι μόνον την εκτελεστική εξουσία, μα όλες τις εξουσίες, μαζί και αυτές που είναι, κατά τη λογική του πολιτεύματος, ταγμένες να την ελέγχουν, να την περιορίζουν, να την εξισορροπούν. Ελέγχει την ελέγχουσα Βουλή, διά του πειθαρχημένου λόχου των βουλευτών της πλειοψηφίας, η επιβίωση και επανεκλογή των οποίων εξαρτάται από την ανέλεγκτη κρίση του αρχηγού της φυλής- του πρωθυπουργού. Ελέγχει τη δικαστική εξουσία (και η σημερινή κυβέρνηση έκανε, ομολογουμένως, κατάχρηση αυτής της ευχέρειας) διά του διορισμού της ηγεσίας της. Ελέγχει (σωστότερα: ποδηγετεί σιδηροδέσμια εκτός νομιμότητας) και τη Δημόσια Διοίκηση, η ανεξαρτησία της οποίας αποτελεί βατοπεδινό ανέκδοτο…» (Παύλος Τσίμας «Τα Νέα 25.04.09»). Εάν όλα αυτά δεν συνιστούν νόμιμη ασυδοσία, νόμιμη ανομία, ή… «επιμελημένη ανομία», τότε οι λέξεις χάνουν την έννοιά τους, την ηθική τους υπόσταση.

Οι συζητήσεις περί κ. Σανιδά που… «δεν θέλει» να πάει τον όποιο φάκελο στη βουλή είναι για να συζητάμε –και πολύ σωστά κάνουμε – όμως, δεν είναι η ουσία του προβλήματος. Όταν λοιπόν η αξιωματική αντιπολίτευση καταγγέλει σε υψηλούς τόνους το… «δικαστικό πραξικόπημα», καλό θα ήταν να ομολογήσει και η ίδια, ότι π.χ. ο «Νόμος» περί ευθύνης υπουργών είναι προϊόν καθαρά δικό της, ένα δώρο υψίστης σημασίας προς την σημερινή κυβέρνηση, μια νόμιμη ασπίδα προστασίας για κάθε απατεώνα πολιτικό.

Ιδρύεται η «Εκκλησία Α.Ε.»

Με τροπολογία (και όχι με νόμο…) ιδρύεται η ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία «Αναπτυξιακός Οργανισμός της Εκκλησίας της Ελλάδος (ΑΝΟΕΕ Α.Ε.)», που θα αναλαμβάνει τις «ιερές» μπίζνες.

Θα λειτουργεί μάλιστα μέσα σε ιδιαίτερα ευνοϊκό θεσμικό περιβάλλον, καθώς θα έχει ως κύριο προσανατολισμό τα κοινοτικά κονδύλια και το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων. Ειδικότερα η ΑΝΟΕΕ θα λειτουργεί με βάση τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας, δεν θα υπάγεται στον δημόσιο τομέα, αλλά απλώς θα εποπτεύεται από τους υπουργούς Οικονομίας και Παιδείας. Σκοπός της «Εκκλησία Α.Ε.» είναι να αναλαμβάνει έργα «που χρηματοδοτούνται από εθνικούς ή κοινοτικούς ή άλλους πόρους» στους τομείς ευθύνης της Εκκλησίας της Ελλάδος ή των εκκλησιαστικών νομικών προσώπων δημόσιου και ιδιωτικού δικαίου.

Θα χρηματοδοτείται και από το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων και από τον κρατικό προϋπολογισμό! Υπογραμμίζεται ότι η εταιρεία της Εκκλησίας της Ελλάδος απαλλάσσεται από το φόρο συγκέντρωσης κεφαλαίων! Πέρα όμως απ’ αυτό θα μπορεί να συνάπτει προγραμματικές συμβάσεις, να αναλάβει τεχνικά έργα, προμήθειες ή προγράμματα («δράσεις», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η τροπολογία) προς όφελος και των ιδρυμάτων της Εκκλησίας της Ελλάδος στο εξωτερικό! Στην τροπολογία αναφέρεται ότι θα αναλαμβάνει έργα του ΕΣΠΑ 2007 – 2013. Επίσης μέσω της ΑΝΟΕΕ θα κινούνται και τα μοναστήρια του Αγίου Όρους και τα «νομικά εξαρτήματά» τους.

Μοναδικός μέτοχος θα είναι η Εκκλησία της Ελλάδος, καθώς η ΑΝΟΕΕ έχει 1 μετοχή και κεφάλαιο 150.000 ευρώ. στο Διοικητικό Συμβούλιο 5 μέλη ορίζει ο εκάστοτε αρχιεπίσκοπος και 2 το κράτος, ενώ προβλέπεται και θέση γενικού διευθυντή. Σημειώνεται ότι ενώ η ΑΝΟΕΕ δεν υπάγεται στον δημόσιο τομέα, θα έχει τη δυνατότητα απόσπασης δημοσίων υπαλλήλων και δη στελεχών του δημόσιου και ευρύτερου δημόσιου τομέα, τα οποία θα μπορούν να λαμβάνουν, πέραν του μισθού τους που θα συνεχίσει να πληρώνει το κράτος, και επίδομα εξίσωσης από την ΑΝΟΕΕ.

————

Σημείωση: Στρίβουμε «δια της μετονομασίας», με την ανοχή του κράτους. Τα εκατομμύρια €υρώ της… «Αλληλεγγύης» και τα χρωστούμενα αυτής προς το κράτος, πάπαλα, φτερά και πούπουλα. Όλες οι επιχειρήσεις κάνουν το ίδιο «δια της μετονομασίας», παλιό νομικό κόπλο, να μην ξεχνιόμαστε, άλλωστε ποια η διαφορά μεταξύ μιας επιχείρησης και Εκκλησίας.

( εφημ. Αυγή – Εξπρές – Ναυτεμπορική – Απογευματινή – Το Βήμα )

–

Justin Beplate, Beckett remembering/Remembering Beckett "Uncollected interviews with Samuel Beckett and memories of those who knew him" 313pp. Bloomsbury.

Θύμισες, νόστος κ.α. Από αυτούς που τον γνώρισαν. Συνεντεύξεις συλλογικά τακτοποιημένες σε ένα τόμο, μια κρίση πάνω στην κριτική, στη δημιουργία, στη τέχνη, στη ζωή, ο Μπέκετ δεν τα διαχώριζε αυτά, ορισμένες σύντομες απαντήσεις και φράσεις ουσίας που συμπυκνώνουν τη ιστορική συλλογική συνείδηση ενός από τους σημαντικούς ποιητές (ναι) που έζησαν και άφησαν πολύτιμη παρακαταθήκη. Στο έργο του Μπέκετ η μνήμη, η παρατηρητικότητα και τελικά η καταγραφή αυτών, δεν αποσπάται από τη δημιουργία, είναι μέρος της, ένα κουβάρι από θραύσματα μνήμης δεν αντιμετωπίζονται σαν έναν γόρδιο δεσμό· γιατί το κουβάρι είναι Ο δεσμός, ένας ανώνυμος οδηγός στα σκοτεινά μονοπάτια της ύπαρξης. Θα ήταν λάθος να θεωρήσετε αυτή την απλοϊκή ματιά μου στο βιβλίο σαν «βιβλιοκριτική» γιατί τέτοιες δυνατότητες δεν έχω, την καταγραφή και μόνο της αίσθησης (προσπαθώ) καταγράφω και εάν το πρώτο μέρος του βιβλίου -ορισμένες φορές- εξελίσσεται ανιαρά με προσωπικές πέραν του δέοντος -λεπτομέρειες κατά την επιστροφή του στην Ιρλανδία κλπ., το δεύτερο μέρος αποζημιώνει τον αναγνώστη, τον λάτρη των αναμνήσεων, τον λάτρη του είδους, αυτού που λέμε: Βιογραφία. Το γοητευτικό δίλημμα του αναγνώστη παραμένει καθώς συνεχίζει την ανάγνωση, για το αν τα καταγεγραμμένα είναι μνήμη, ή επινόηση μνήμης – προσωπικά δεν θα με εξέπληττε το δεύτερο… Άλλωστε ο Λόγος διεκδικεί πάντα την αυτονομία του, η κυριότερη αξία του είναι η Ύπαρξή του, και σε αυτό το «δίλημμα» -απορία, ο δημιουργός, όπως και στο έργο του, είναι ο μόνος που έχει το προνόμιο, και μπορεί (ίσως) να απαντήσει, έχει σημασία; Σαν αναγνώστης που δεν μελετά ποτέ το Λόγο, αλλά αφήνεται να Τον αισθανθεί, σαν αναγνώστης που δεν αποστηθίζει (δεν πρόκειται επιστημονική διατριβή…), διάβασα το βιβλίο με έναν ρυθμό που δεν θα τον έλεγα αργό ή «προσεκτικό», όπως κάνω άλλωστε και για ένα απόσπασμα του Προυστ, έχω όμως την εντύπωση πως τέτοια βιβλία είναι αναγκαίο να διαβάζονται γιατί προσφέρουν κίνητρο – τροφή στη σκέψη, προσφέρουν μικρές αδιόρατες ματιές στη «μέθοδο» εργασίας ενός δημιουργού, και από το βιβλίο αυτό δεν λείπουν τα αναγκαία λοξοκοιτάγματα των εννοιών, με την έντεχνη μείξη μιας (αλλοτινής) καθημερινότητας, που υπονομεύουν την αίσθηση του πραγματικού με την ψευδαίσθηση πανταχού παρούσα έτοιμη να άρει τις όποιες βεβαιότητες…

Δεν γνωρίζω αν το βιβλίο έχει, ή πρόκειται να μεταφραστεί στα ελληνικά. Μπορείτε να το παραγγείλετε από την amazon.com