αγριμολογος

Η ετήσια έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας για το 2009, συνδέει την οικονομική κρίση με την αυξανόμενη καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ζητά από τους ηγέτες του G20 να επενδύσουν περισσότερο στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια παρά στην οικονομική ανάπτυξη….Τώρα μάλιστα. Η φίμωση της ελεύθερης έκφρασης σε τουλάχιστον 81 χώρες. «Διεκδικούμε την Αξιοπρέπεια» – που θα προσπαθήσει να βγάλει εκατομμύρια κατοίκους των παραγκουπόλεων, γυναίκες και αυτόχθονες από το περιθώριο της φτώχειας και των διακρίσεων. Δεν είναι ντροπή; Η έκθεση μιλά για τους μετανάστες παγκοσμίως, για πληθυσμούς που αγωνίζονται να επιβιώσουν, ζουν μέρα με τη μέρα. Η οικονομική κρίση ή το άλλοθί της, μάλλον το δεύτερο, σπρώχνει εκατομμύρια στην αφάνεια, στην εξαφάνιση. Τι βαρβαρότητα, ποιος πολιτισμός. Στη δική μας την Ευρωπαϊκή ήπειρο, ο ήδη υπάρχων ρατσισμός κερδίζει νέο έδαφος, που σημαίνει υποχώρηση Παιδείας· και εδώ επισημαίνεται η … οικονομική κρίση, τι σκανδαλώδες άλλοθι. Η Ελλάδα –όπως πάντα σε αυτά– στις επάλξεις. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι ελλείψεις των μηχανισμών πρόληψης ή ακόμα και των ίδιων των μηχανισμών, οι εξτρεμιστικές, βίαιες αντιδράσεις πατούν στο στέρεο έδαφος της εξαθλίωσης, ένα ανήμπορο, διεφθαρμένο κράτος, η προκλητική ατιμωρησία των κρατικών λειτουργών, των πολιτικών… Η έκθεση υπογραμμίζει ότι «Απαξιώνοντας τις διεθνείς συμβάσεις, η χώρα μας συντηρεί το απάνθρωπο καθεστώς των φυλακών, την εξευτελιστική για την αξιοπρέπεια των γυναικών κρατουμένων κολπική εξέταση και τα -κατ’ ευφημισμόν- κέντρα υποδοχής μεταναστών και προσφύγων. Οι συνθήκες αίτησης ασύλου και το ποσοστό απόδοσης του καθεστώτος του πρόσφυγα δεν έχουν βελτιωθεί αισθητά…»

Βγαίνουν και μιλούν με καθαρό μέτωπο, ήσυχη συνείδηση.
Ο Μεγάλος Ύπνος. Πολιτισμός.

[Έθνος – Καθημερινή – Ελευθεροτυπία ]

.

.

η λέξη «βαρβαρότητα» προσπερνά, η φιγούρα προσμένει κέρμα. η εφημερίδα των λόγων της αποχής και της απόχης. αγκυλώσεις, αγκιστρώσεις και απαγκιστρώσεις· διλήμματα πολλών αποχρώσεων, η φιγούρα με χέρι απλωμένο· και η παρέλαση τελειωμό δεν έχει.

φεύγεις.

τρεις το πρωί, τρεις ώρες πριν το χάραμα, η κίτρινη χλωμή μορφή σου περιμένει το άνοιγμα της πελώριας πόρτας, ξέρεις. η νέα παρέλαση αρχίζει με το φως της ημέρας.

προσπαθώ να συνεχίσω για τον τόπο, την πόλη, εσένα. γυρνώ ανάμεσα σε ζωγραφισμένους τοίχους. ανέπαφα όλα· ξεθωριάζουν.

η φιγούρα προσμένει το κέρμα.

.

.