αγριμολόγος

εδώ δεξιά (δεν φαίνεται), στο τέλος του διαδρόμου, βρίσκονται οι τουαλέτες των αγοριών, ο τόπος καταρράκωσης της Μεγαλειότητάς μου

Δημοτικό. Η σχολική έναρξη υπήρξε επώδυνη. H απόσταση του χρόνου πλάθει τα γεγονότα σοφά, μας τα προσφέρει με γέλιο, το επώδυνο το μεταμορφώνει σε ανώδυνη γλυκιά θύμηση, ένα αστείο. Θυμάμαι, μη γνωρίζοντας τη γλώσσα, βρισκόμουν στις τουαλέτες των αγοριών, ένιωσα το καυτό κάτουρο του σκανδαλιάρη συμμαθητή (πολύ αργότερα γίναμε αχώριστοι φίλοι) στο κάτω μέρος του δεξιού ποδιού, επάνω στην κάλτσα. Μάλιστα, ο Charles κατουρούσε σκοπεύοντας αποκλειστικά τη δεξιά μου κάλτσα. Το κοροϊδευτικό (και θριαμβευτικό) γέλιο του, με εξόργισε. Ταπεινωμένος, θόλωσα, τον μαύρισα μετά μανίας στο ξύλο. Την επομένη το πρωί, όλο το δημοτικό μαζεμένο και αμέσως μετά το πέρας της προσευχής, μέσα από τη σκληρή φωνή του διευθυντή άκουσα το όνομά μου . Στο γραφείο του, άρπαξα κάμποσες με τη βίτσα. Με κόκκινα ακόμη τα πονεμένα πισινά μου στο διάλειμμα, κυνήγησα τον Charles σε όλο το προαύλιο, του έδωσα και κατάλαβε. Κλάμα ο Charles. Την επόμενη, μετά την προσευχή, δεν άκουσα να με καλούν. Είχε καταλάβει.