η σιωπή
Μαΐου 20th, 2009 § 3 σχόλια
Όταν σταματούν οι φωνές, αντιλαμβανόμαστε το τερατώδες των ηχηρών άναρθρων ενστάσεων. Όταν το ηχητικό περιβάλλον φτάνει στα όρια της διαπασών παραφροσύνης, πριν συλλάβουμε το νόημα των λόγων του προηγούμενου ομιλητή, έρχεται να προστεθεί θρασύτατα ο άναρθρος λόγος του επομένου, κι όταν οι κραυγαλέες επιδείξεις του καθενός η «ιδιαίτερη» συμπεριφορά, γεμίζουν το περιβάλλον με θορύβους, αυτό αποκαλείται πρότυπο πολιτικής θέσης και στάσης. Όταν έρχεται η σιωπή, αντιλαμβανόμαστε ότι ακόμα και οι τριγμοί διαθέτουν επίπεδα ποιότητας. Η σιωπή φανερώνει την τρομοκρατία των πολιτικών ή μη, διαλόγων ή• «παράλληλων μονόλογων». Η καθημερινότητα της επίσημης ηχορύπανσης σκεπάζει το ελάχιστο χρήσιμο που τολμά να λεχθεί, το σημαντικό μεταμορφώνεται σε ψίθυρο μέσα στη γενικότερη οχλαγωγία. Άναρθροι ήχοι στη φαιδρή ψευδολογία αποκτούν κύρος, χαρακτήρα, προσωπικότητα. Αποσυρθείτε.
Απουσία δεν σημαίνει θάνατος.
Δημήτρη Δημητριάδη, εισαγωγές
Μαΐου 19th, 2009 § 2 σχόλια
Α’ ΑΝΤΙΦΑΣΗ (εισαγωγή – Κατάλογοι. 2 )
Το μοναδικό παιδί στον κόσμο ειν΄εκείνο που διαψεύδει συνεχώς και με κάθε τρόπο την ελπίδα που έχει στηρίξει σ’αυτό η ανθρωπότητα. Κάθε πρωί, σηκώνεται κι αρχίζει να χτίζει έναν κόσμο χειρότερο απ’ τον πραγματικό, και κάθε πρωί, ο καινούριος κόσμος του είναι χειρότερος απ’ τον κόσμο της προηγούμενης μέρας, που κάθε φορά ήταν όλο και χειρότερος απ’ τον πραγματικό. Του δίνει τόση χαρά αυτό που κάνει, το ενθουσιάζει τόσο πολύ, γελάει τόσο πολύ με τα καθημερινά του απροσδόκητα και λαμπρά αποτελέσματα, ώστε δε φοβάται μην εξαντληθεί καμμιά μέρα η απύθμενη μαύρη φαντασία του. Είναι το μοναδικό παιδί στον κόσμο επειδή διαψεύδει τις ελπίδες που στηρίζει σ’αυτό ο κόσμος. Και το παιδί θα γίνει πιό παιδί από κάθε άλλη φορά όταν ο χειρότερος κόσμος, που θα έχει χτίσει, θα αντικαταστήσει τον πραγματικό σε όλη του την έκταση. Τότε δε θα είναι πια παιδί γιατί θα έχει εκπληρώσει τον μοναδικό προορισμό του.
Β’ ΑΝΤΙΦΑΣΗ (εισαγωγή – Κατάλογοι. 3)
Υπάρχουν τρεις θεοί που κανείς δεν τους ξέρει σήμερα. Έγιναν θεοί επειδή κατάλαβαν, πίστεψαν και διαλάλησαν τρία πράγματα, από ένα ο καθένας, και γι’ αυτά θυσιάστηκαν απ’ τους ανθρώπους. Ο πρώτος αποτάχθηκε με φρενίτιδα τον κόσμο, πίστεψε πως κανένας άνθρωπος δεν έχει δίκιο και τον έγδαραν ζωντανό. Ο δεύτερος έβαλε μοναδικό του στόχο, και κατάφερε, να κατακτήσει ολόκληρη την εσωτερικότητά του, πίστεψε πως το δίκιο είναι πάντα εξίσου μοιρασμένο ανάμεσα σε δύο η περισσότερες αντιμαχόμενες παρατάξεις, και τον ακρωτηρίασαν αφήνοντας τελευταίο τον αποκεφαλισμό του. Ο τρίτος βρήκε το μυστικό της ανεξάντλητης δημιουργίας, πίστεψε πως είναι απέραντα αηδιαστικός και αυτός που έχει άδικο και αυτός που έχει δίκιο, και τον παλούκωσαν απ’ όλες τις τρύπες του συγχρόνως.
Γ’ ΑΝΤΙΦΑΣΗ (εισαγωγή – Κατάλογοι. 4)
Η μύτη, δρασκελώντας βίαια μια μέρα το απαραβίαστο όριο της οράσεως έπειτα από μακροχρόνια προμελέτη, φώναξε θριαμβευτικά μ’ όλη τη δύναμη των ρουθουνιών της: «Το μάτι ήταν μέχρι τώρα δυνατότερο απ’ όλα στο πρόσωπο, από τώρα όμως στη θέση του θα βλέπω εγώ». Και γυρίζοντας να κοιτάξει για πρώτη φορά τον κόσμο, τον είδε άοσμο, σε τέτοιο μάλιστα σημείο που πανικοβλημένη αναζήτησε την όσφρησή της για να επιβεβαιώσει τη συγκλονιστική αυτή εντύπωση, ήταν όμως πολύ αργά. Η όσφρηση είχε εξοβελιστεί για πάντα απ’ τη μύτη. Έτσι, η μύτη αναγκάστηκε από κει και μπρος να βλέπει τον κόσμο χωρίς να μπορεί να τον μυρίσει και χωρίς να είναι σε θέση να επιβεβαιώσει τη συγκλονιστική αυτή εντύπωση που δεν έχει καμία σχέση με την όραση. Αυτό την τρέλανε και κάποια μέρα τη βρήκαν κρεμασμένη με βγαλμένα μάτια. Από τότε είναι που επικράτησε η παροιμία: «Όποιος το μάτι του ζητά με μύτη να το βγάλει, ούτε καπνό μπορεί να δει ούτε και να μυρίσ’ αιθάλη».
.
.
Δημήτρης Δημητριάδης, “Κατάλογοι 1 – 4″ – εκδόσεις Άγρα
plaisir
Μαΐου 16th, 2009 § 3 σχόλια
Copyright© Oliviero Toscani - ο γνωστός ηθικός αυτουργός της Benetton – τον ευχαριστούμε.
Μηντιαλογίες: Η ακολουθία, και οι κοιλιακοί του Sakis
Μαΐου 15th, 2009 § Γράψτε ένα σχόλιο
από «Τα Νέα», 12.05.2009
Γκαρσόν, τον λογαριασμό!
ΟΚ, ΟΚ, τους είδαμε τους θαυμαστούς κοιλιακούς του Sakis. Εκείνο που δεν καταλάβαμε είναι γιατί πήγανε στη Μόσχα εδώ και δέκα μέρες τόσοι νοματαίοι, μαζί του. Η μανικιουρίστα του, ο ανιψιός της, οι κομμώτριές του και οι μπατζανάκηδές τους, οι πιαρατζούδες και διεθνοπιαρατζούδες της ΕΡΤούλας μας με τα τριτοξαδέλφια τους (που μοιράζουνε, λέει, μέσα από σακούλες σκουπιδιών ωραιότατες λαιμαργιές Sakis), πέρα από τα τηλεοπτικά συνεργεία. Σε σουίτες, με σαμπάνιες και χαβιάρια.
Ποιος πληρώνει αλήθεια για όλα αυτά τόοοοσες ημέρες; Η ΕΡΤούλα μας ή συμπληρώνει και ο ρωσικός ή επιχειρηματικός κόσμος (φώναζέ με Ντον);
Φοίβη
