Μαρσέλ Προυστ: τυχαία αποσπάσματα (4)
Ιουνίου 2nd, 2009 § 3 σχόλια
«…Γιατί στα επόμενα βιβλία του, όταν έκανε κάποια αναφορά σε μια μεγάλη αλήθεια ‘η στο όνομα μιας φημισμένης εκκλησίας, έκοβε την αφήγησή του και, με μιαν επίκληση, μιαν αποστροφή, μια μεγάλη προσευχή, άφηνε απόλυτα ελεύθερα αυτά τα ξεσπάσματα, που στα πρώτα του έργα περιορίζονταν εσωτερικά στον πεζό του λόγο και τα διέκρινες μόνο σε κάποιους κυματισμούς στην επιφάνεια, κυματισμούς πιο απαλούς ίσως ακόμα, πιο αρμονικούς, όταν έμεναν έτσι κρυφοί και δεν μπορούσες να πεις με ακρίβεια που γεννιόταν και που έσβηνε το ψιθύρισμά τους. Αυτά τ’ αποσπάσματα, που τα χαιρόταν κι ο ίδιος, ήταν και τ’ αποσπάσματα που προτιμούσαμε. Εγώ τουλάχιστον τα ήξερα απ’ έξω. Λυπόμουν μόλις ξανάπιανε το νήμα της αφήγησης. Κάθε φορά που μιλούσε για κάτι που η ομορφιά του δε μου είχε ως τότε αποκαλυφθεί, για τους πευκώνες, για το χαλάζι, για την Παναγία των Παρισίων, για την Αταλία ή τη Φαίδρα, κατόρθωνε με μιαν εικόνα να κάνει να ξεχυθεί ως μέσα μου αυτή η ομορφιά….»
.
.
προηγούμενα αποσπάσματα (1) – (2) – (3)
.
.
.
.
Από «Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο» – Από τη μεριά του Σουάν, μετάφραση Παύλος Ζάνας, εκδόσεις Ηριδανός.
.
ΥΓ: φίλε Γιώργο Μίχο, χαίρομαι που έχουμε και οι δυο τον Μαρσέλ του Ηριδανού. Οι σελίδες του έχουν πια «αρπάξει» τη ζεστή απόχρωση της παλαιότητας· τιμώντας με την πατίνα αυτή τον Χρόνο και την Ευγένεια της συνεχούς χρήσης σε ένα έργο που σε κάθε σελίδα, κυριαρχεί ο μόχθος για δημιουργία, ενός μεγάλου ποιητή.
.
.
φίλε Στράτο όλοι αυτόν τον προυστ έχουμε, ακόμα κι αν αγοράσαμε κάποτε και το γαλλικό… ακόμα κι αν μπορούμε να διαβάσουμε και το γαλλικό…
(έλεγε ο ζάννας ότι τού ‘κανε κι ένα καλό η φυλακή – ίσως και να ‘ναι παγκόσμια πρωτοτυπία μια τέτοια “χρήση” της – δεν ξέρω – )
όχι όλοι χάρη μου, μόνο αυτοί που τον αγόρασαν πριν από την νέα έκδοση της Εστίας που βγήκε πριν περίπου 4-5 χρόνια, πριν βγει όμως αυτή η έκδοση, και για ένα διάστημα δεν υπήρχε ούτε αυτή του Ηριδανού…
Τις πρώτες εκδόσεις όπου κάθε τόμος έβγαινε σταδιακά (μας έπρηξαν!…) για να τους έχει κάποιος σημαίνει ότι είναι μιας κάποιας ηλικίας, λέω εγώ τώρα.
βεβαίως και ορθώς, και δεν φοβόμαστε κανέναν: όχι παίζουμε…!
(για κείνη την έκδοση που μάς είχε πρήξει (λέω κι εγώ τώρα…) ξέρεις βέβαια γιατί μάς έπρηξε – διότι βγαίνοντας από την φυλακή ο Ζάννας δεν είχε πλέον χρόνο – και αναπολούσε τον κερδισμένο τής φυλακής, αλλά δεν ξανακερδίζεται αυτός (όπως φαίνεται) με τίποτα…)
(προσωπικά διαθέτω μερικούς μόνο τόμους στα γαλλικά – για το άρωμα: διότι τά γαλλικά μου βρίσκονται στον ίσκιο τών μαραμένων ξυλαγγουριών)