(μ)βρυξέλλες και κότσυφες
Ιουνίου 5th, 2009 § 4 σχόλια
Παρκάρισα σε σημείο όπου υπήρχε πυκνή βλάστηση, έσβησα τη μηχανή και πήρα βαθιά ανάσα. Ξαναέβαλα μπρος. Ξεκίνησα. Πήρα την έξοδο τρία· βγήκα από τον περιφερειακό, κατευθύνθηκα σπίτι. Λιακάδα. Διάολε· οι μαργαρίτες πάλι ξεπρόβαλαν από το γκαζόν, εφτάψυχες, τρεις φορές έβαλα φάρμακο για την εξολόθρευσή τους, αυτές εκεί συνεχίζουν ακάθεκτες προσθέτοντας εκνευριστικά άσπρα στίγματα σε ένα γκαζόν που θα το επιθυμούσα βαθυπράσινο, ομοιόμορφο. Δεν ζητώ πολλά, τόσο κόπο κάνω, κουρεύοντας, γεμίζοντας μεγάλες γκρίζες σακούλες, που τις αδειάζω όλες μαζί όταν μαζευτούν, για κομποστοποίηση.
Βλέπω τη φουντουκιά και θυμάμαι τις μικροσκοπικές πορφυρές κλωστούλες που προεξείχαν στα τέλη Μαρτίου -αρχή της Άνοιξης- από τα μπουμπούκια της, αυτά τα αναπαραγωγικά θηλυκά άνθη· που ο αέρας γονιμοποιεί με την κίτρινη γύρη των αρσενικών ανθών, είναι τόσο όμοια με αυτά της μεγάλης λεύκας που βρίσκεται στα εκατό μέτρα από εδώ, πίσω από την αυλή του Jean-Marie, και ορίζει τα σύνορα του κήπου του, με το γήπεδο. Ξέρω καλά αυτή την κίτρινη γύρη καθότι τυγχάνω επικίνδυνα αλλεργικός, αλλά και πάλι, πως μπορείς να απομακρύνεις το βλέμμα από αυτή τη αναπαραγωγική διαδικασία. Παρατηρείς άνθη να μεταβάλλονται μετά την γονιμοποίησή τους· βλέπεις ζωντανά να αναπτύσσονται φουντούκια μέσα από τα καρποφόρα μπουμπούκια, και· δεν θα αποφύγω να σας μιλήσω για την μόνιμη συντροφιά που μου παρέχουν τα κοτσύφια όλο το χρόνο, τις νύχτες και· ιδιαίτερα τα παγωμένα πρωινά του Χειμώνα.
Οι κότσυφες έχουν εξοικειωθεί με την συνεχή παρουσία μου χρόνια τώρα, τόσο· που δεν σταματούν τη συνομιλία τους ακόμα και όταν μετακινώ διάφορα ξύλα, κουβάδες, εργαλεία και άλλα θορυβοποιά αντικείμενα, γιατί πρέπει να σας πω ότι συζητούν και μάλιστα πολιτισμένα, κελαηδούν, συνομιλούν (παραείναι φλύαροι!), ζευγαρώνουν, προειδοποιούν και σε περίπτωση απειλής σημαίνουν συναγερμό με το χαρακτηριστικό οξύ «γκικ-γκικ» συνεχίζοντας με ένα διαπεραστικό «τσι», ο γείτονας μου έλεγε τις προάλλες ότι κάπου διάβασε ότι το αρσενικό για να κερδίσει την εύνοια του θηλυκού, το μελωδικό κελάηδισμά του φτάνει τις εκατόν τριάντα διαφορετικές στροφές, ώσπου το θηλυκό πια με τόσο ρομαντικό παρακάλι, λιώνει και ενδίδει.
Το καταλαβαίνω, άλλωστε με τον ίδιο τρόπο αντιδρούν και τα θηλυκά θηλαστικά του είδους μας.
.
.
πανέξυπνο πουλάκι, και ωραίο μαύρο χρώμα!
ξέρεις και τι σκέφτεται, και ποιον (και ποιαν) κοιτάει έτσι θυμωμένο ή απορημένο εκείνη τήν ώρα; (δλδ εσύ το φωτογράφισες;)
όσο για τις μαργαρίτες: μαργαρίτες μεγάλες, ή μικρές σαν τα χαμομήλια; το κοινό σου Στράτο όπως καταλαβαίνεις απαιτεί λεπτομερείς περιγραφές: για τι άλλο τον έχουμε τον προυστ
… μικρές σαν χαμομήλια, εκνευριστικές χάρη μου… (προβλήματα που έχω!)
.
άσε τον Προυστ στη μπάντα, συγκρίνεται με τον φάλτσο που κουβαλώ μέσα μου;
χάρη έβαλα τον σύνδεσμό σου στα “χωρίς ψευδώνυμο”…δεν ξέρω πως το ξέχασα, με συγχωρείς.
Στράτο εγώ σ’ ευχαριστώ πολύ
να ‘σαι πάντα καλά – κι ο Προυστ πάντως (κοπλιμέντο τώρα κι αυτό, από τα λίγα, ε;) φάλτσο μάλλον θεωρούσε τον εαυτό του – αυτό τουλάχιστον μάς δείχνουν τα απολύτως μη δυνάμενα να διαβαστούν απ’ τις αλληλοαλλεπάλληλες διορθώσεις χειρόγραφά του!