Χάσαμε μέτρο και σοβαρότητα
Ιουνίου 22nd, 2009 § 3 σχόλια
Γνωστοποίηση κ. Αντώνη Σαμαρά προς σκεπτόμενους :
«Το υπέρτατο μνημείο του αρχαίου κλασικού πολιτισμού αποκτά το δικό του Μουσείο – επιτέλους! Σε δύσκολους καιρούς, οι άνθρωποι αναζητούν σύμβολα να κρατηθούν. Και η έναρξη λειτουργίας του Μουσείου Ακρόπολης είναι ένα τέτοιο σύμβολο στους σημερινούς δύσκολους καιρούς. Ενα πολιτισμικό σύμβολο που συνοψίζει ταυτόχρονα την Αισθητική του Λόγου…»
Δηλαδή ακούσαμε ότι το Μουσείο της Ακρόπολης είναι ένα πολιτισμικό σύμβολο…
Η πρέπουσα απάντηση προς τα στομφώδη του υπουργού από τον Παντελή Μπουκάλα:
«Κανένας, εκτός ίσως από τον υπουργό Πολιτισμού, ο οποίος καταπώς φαίνεται, μαζί με τη σκυτάλη του Μουσείου (για να διανύσει το τελευταίο, χρονικώς μικρότερο, διάστημα μιας μακράς διαδρομής) παρέλαβε και τη σκυτάλη του στόμφου, ανέκαθεν αγαπητού στον χώρο του συγκεκριμένου υπουργείου (αρκεί να θυμηθούμε την «Πολιτιστική Ολυμπιάδα» και τη ρητορική που την είχε συνοδεύσει, γεμάτη «άξονες» και κεφαλαία αρχικά). Δηλαδή τι; Στους όντως «δύσκολους σημερινούς καιρούς, όπου οι άνθρωποι (ενδέχεται να) αναζητούν σύμβολα για να κρατηθούν», υπήρξε έστω ένας, πλην των κατά καιρούς υπουργών ή των εργολάβων και μιας μερίδας επιστημόνων που σχετίζεται με την κατασκευή, που «να κρατηθεί» από το Νέο Μουσείο και να πιστέψει ότι η δημιουργία του σφραγίζει την εποχή μας και μάλιστα σε οικουμενικό επίπεδο; Υπήρξε ένας που να αφεθεί στην πίστη ότι τώρα πια θα ξαναβγούνε τα φτερά τα πρωτινά μας τα μεγάλα; Κάτι τέτοια στομφώδη, περί ακμαίας εθνικής αυτοπεποίθησης, περί νέας αρχής και περί της Ελλάδας ως οδηγού των εθνών ακούγαμε και πέντε χρόνια πριν, με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά και με το Γιούρο της Πορτογαλίας (σ’ αυτά τα τρόπαια, ορισμένοι, με επικεφαλής τον τότε πρόεδρο της Βουλής, πρόσθεταν ακόμα και τον «θρίαμβο» της Ελένης Παπαρίζου στη Γιουροβίζιον).»
Διαβάστε ολόκληρο το κείμενό του στην «Κ»
Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη κάποιοι που τιμούν την πένα τους και· την άφωνη δική μας αξιοπρέπεια.
.
.
‘σιγουρα’,ειπα,’μου πουλαει οτι εχει και δεν εχει,το μονο που καταφερε να του κληροδοτησει καποιος αφεντης δυστυχος,ζωσμενος ξαφνικα απο μυριαδες συμφορες που αλωσαν την ψυχη του και ερημωσαν στα χειλη του οσα τραγουδια ηξερε και αφησαν μονο το πικρο ετουτο μοιρολογι για τις ελπιδες που εσβησαν, σπαραγμα θρηνου:’Ποτε πια’ το ΚΟΡΑΚΙ -ΕΝΤΓΚΑΡ ΑΛΑΝ ΠΟΕ
έχω ένα πρόβλημα με μια αίσθηση ναυτίας που επανέρχεται παγίως κάθε φορά που ακούω “μεγάλες” κουβέντες φίλε μου
ειδικά σ’ αυτή τη χώρα κυκλοφορούν χωρίς καν τον παραμικρό φόβο γιαουρτώματος
δεκάρικοι τού δημοτικού – και ούτε -: τότε είμαστε ελαφρώς σοβαρότεροι…
εντάξει υπάρχουν (επισήμως) (γιατί ανεπισήμως πιστεύω είμαστε καμπόσοι) δυο-τρεις μαζί με τον Μπουκάλα; χρειάζεται να μετρήσουμε κι από την δεύτερη παλάμη; (για να θυμηθούμε τον Ιερομόναχο…)
ευτυχως που οι ποιητες δεν αφησαν κλειδια -απο κεινα που κλειδωνουν τα χοντρα παλια συρταρια,γιατι τοτε αρκετοι θα ειχαν κλειδωσει την δουλεια τους στο κατω-κατω συρταρι….σαν αποκωδικο(ποιητη)της μιζερης ψυχης τους.