Αυθαιρεσία 13η
Ιουνίου 30th, 2009 § 1 σχόλιο
άπνοια, χαμηλή αραιή νέφωση, ήχοι που ακούγονται κρυστάλλινοι. ένα τραγούδι έπεσε δίπλα στον γερασμένο σκύλο· ακούστηκε κι αυτό. ένα απόγευμα με παραπανίσιους ήχους κι όλα τα πράσινα· γκριζοπράσινα – νωπά· κι ένα βλέμμα στις κοίτες του ποταμού, προς τιμή του δυνάστη χρόνου γιατί· σε λίγο -όπως συμβαίνει πάντα- θα σκοτεινιάσει. τα απογεύματα μιλούν πάντα πιο καθαρά.
.
.
φοβαμαισαν η σκουπα μου περνα αποτο πληκτρολογιο μου μη ρουφιξει τα γραμματα και χαθει η σειρα τους η γυρισουνε αναποδα και με βια χωθουνε στη ασπρητη σακκουλα μη γινουν ενα με τα χνουδια και ταντικειμενα που δεν ηθελαν αλλα χαθηκαν καιρθει η καθαριστρια και ταδειασει στους πρασινους καδους , μη ταβρει η οδοκαθαριστρια και τα βαλεισε σε μια ταξη γιατι το αυτοκινητο σας σταζη και προσεχτετο μου γραφει με αυτοκολλητο στο τζαμι