Γιώργος Μίχος: Τα πρόσωπα και ο χρόνος
Ιουλίου 2nd, 2009 § 4 σχόλια
Όσοι τρέχουν με το θαυμασμό του άλλου από το σχόλιο τον τελευταίο καιρό δέχονται πλήγματα που σχεδόν εξάντλησαν όλα τα περισσεύματα με τα οποία έτρεφαν τον ναρκισσισμό τους κάμποσο καιρό. Οι δύσκολες μέρες που τους κινούσαν στην έξω μανία να αλλάζουν περιβάλλοντα ξαναπουλώντας την ίδια άρρωστη πραμμάτεια, ήρθαν κι εδώ. Ο προβολέας μιας κοινωνίας που καταναλώνει γραφικότητα πέρασε αποδώ κι έφυγε, αφήνοντας τον καθένα στη μοναξιά του να τρέχεις μόνο με το χρόνο. Κι είναι αυτό ακριβώς, η μοναξιά να τρέχεις με το χρόνο που έφερνε πάντα πανικό σε όλους εκείνους που το περασμά τους είναι μια αβαθής κίνηση σε πλάτος μυρικάζοντας αποφάγια της επικαιρότητας. Τα ιστολόγια υπήρξαν απλώς ένας ακόμη τόπος, λίγο περισσότερο ευρής από ένα τραπέζι καφετέριας, όπου η εξ ορισμού καταδικασμένη σε αδιέξοδο ύπαρξη, δοκίμασε ένα διάστημα σαν υποσχεμένο τόπο διοχέτευσης νευρώσεων. Οι συχνότητες πέφτουν καθώς η ζωτική ανταπόκριση που ζητάνε από τον άλλον γίνεται όλο και πιο σπάνια. Ο υποσχεμένος τόπος γίνεται ένας ακόμη τόπος φθαρμένος, που τα κουρέλια του έρχονται να τοποθετηθούν δίπλα στους άλλους τόπους που έφθειρε η αναυθεντική μας κίνηση στον κόσμο. Ο χρόνος έκαψε τα πρόσωπα για άλλη μια φορά κι αλλο δεν μας μένει παρά να τραβήξουμε γι αλλού. Με την ίδια πραμμάτεια και την ίδια απελπισία μιας αναγνώρισης. Όποιος αντέξει θα αντέξει κατά το μέτρο της προσφοράς του χωρίς ανταλλάγματα. Και κατά το μέτρο αυτού που έχει μέσα του και είναι κοινωνίσιμο. Δεν είναι εύκολο να τρέχεις με το χρονόμετρο, και υπάρχουν πολλοί τρόποι κι ο κόσμος μοιάζει απέραντος για να εξαντλήσεις μια ζωή με αποφάγια της επικαιρότητας. Όλα γύρω μοιάζουν φορές να υπάρχουν σαν αναβολές να τρέξεις με το χρόνο. Ωστόσο ο χρόνος τρέχει. Προς θάνατον. Κι αφήνει μια τρομώδη γεύση στο ξόδεμα των προσώπων γύρω μας.
.
.
Copyright©Γιώργος Μίχος
.
Εξαρτάται πάντα, το πόσο θέλησες αυτή τη “δημοφιλία” που για μένα, ήταν fake εξαρχής. Και ακόμα περισσότερο τι παραχωρήσεις έκανες για να είσαι “δημοφιλής”. (δεν μιλάω για τον αρθρογράφο, γενικεύω με την ευκαιρία του κειμένου του).
Προσωπικά, ας οδεύσουν και προν θάνατον τα ιστολόγια, δεν θα χασει η Βενετιά βελόνι. Μόνον κάποιοι εγωισμοί θα πληγωθούν, αλλά αυτός είναι καιο πρώτος κίνδυνος της έκθεσης σε κοινή θέα.
Μετά από 4 περίπου χρόνια στο κουρμπέτι, κέρδισα 5 γνωριμίες και 3 φίλους με ουσία. Τι μεγάλο κέρδος! Δυσεύρετο ακόμη και στην καθημερινή ζωή. Οπότε δεν είμαι προς θάνατον.
“να εξαντλήσεις μια ζωή με αποφάγια τής επικαιρότητας” … : επειδή σκέφτεται έτσι, γι’ αυτό το επισκέφτομαι το ιστολόγιό του κάθε μέρα
Όλα τα άλλα μπορούν να πυροδοτήσουν μεγάλη συζήτηση …
…(το ζήτημα δεν είναι μόνο για ποιον λόγο ανεβάζουμε τη δουλειά μας εδωπάνω αλλά και από τι (μηχανισμούς) και τί (είδους) ανθρώπους προσπαθώντας να ξεφύγουμε)
(και φυσικά, τι είδους (αναγνώστες – και όχι μόνο) ελπίζοντας να βρούμε… εδώ τα’πε καλά νομίζω ο ioudas)
καλό μήνα
η εμμονη τηςνευρωσης
οπου συναντα την αυπνη εγνοια
τρεχει με γοργους ρυθμους αντιστροφα
να συναντηση τους πρωτομαστορες
της ευ ευρεσης να λυσει
τους γορδιους δεσμους με ηπερηχους
εν τη απουσια των αλλων
γιατι μονο σεκεινον ελαχε
νανταμωσει η σκεψη με την νευρωση
Αυτά έχουν γραφτεί κι από διάφορους άλλους,με τον έναν ή τον άλλον τρόπο για τα ιστολόγια. Του Μίχου το κείμενο τα έχει όλα αυτά συμπυκνωμένα και μάλιστα με μεγάλη οικονομία λόγου.