Τι ελπίδα, αυτή η… επανίδρυση
Ιουλίου 31st, 2009 § 5 σχόλια
Ακούγεται συχνά ότι «κανείς δεν είναι αθώος» ή «όλοι μας φταίμε» για τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας και· συμβαίνουν πολλά σε αυτή την πατρίδα που μας έλαχε όλως τυχαίος να είναι η δική μας. Η κλίμακα της αθωότητας ή της ενοχής έχει χαοτικές ποσοτικές και ποιοτικές διαβαθμίσεις τόσο στο βαθμό της ευθύνης, όσο και στη κοινωνική θέση του καθενός. Το αόριστο «όλοι είμαστε υπεύθυνοι» είναι ένα ιδιαίτερα βολικό αξίωμα για αυτούς που η θέση τους βρίσκεται ψηλά σε αυτή την κλίμακα των διαβαθμίσεων, είναι οι άνθρωποι των σημαντικών διασυνδέσεων, της μεγάλης οικονομικής ή πολιτικής επιφάνειας, αυτών που η επιρροή τους φτάνει μέχρι τα ανώτερα ή ανώτατα κρατικά αξιώματα όπου παίρνονται οι –όλων των ειδών- νομοθετικές και εκτελεστικές αποφάσεις. Πόσο «ευθυνόμαστε όλοι» όταν σε κάθε θεωρητικά τετραετή «επανίδρυση» του κράτους καλούμαστε να ρίξουμε την ψήφο μας. Ανάμεσα, και μέσα σε αυτά τα διαστήματα, ο ρόλος του παθητικού θεατή που τόσο γενναιόδωρα μας προσφέρεται δείχνει το εύρος της ωμότητας των πραγμάτων, τον ψυχρό πραγματιστικό ρεαλισμό της ωμής πολιτικής – θεωρίας και πράξης. Η διακηρυσσόμενη ανακατανομή υλικών και πνευματικών αγαθών δεν είναι παρά στην πράξη ένα συσσίτιο που ελεεί τα κατώτατα, κατώτερα, μικρομεσαία και μεσαία στρώματα, υποστρώματα και τάξεις. Ο θεατής αυτός των μεγάλων λαϊκών προσδοκιών, κολυμπά μέσ’ στην αυταπάτη, με την ελπίδα ότι στην επόμενη επανίδρυση μετά τις (δημοκρατικές) εκλογές όλα ή μερικώς όλα θα έχουν διορθωθεί. Το τελευταίο δωδεκάμηνο και βάλε, ο θεατής αυτός, παθητικός αυτόπτης μάρτυρας μίας φρενήρης υπερρεαλιστικής πραγματικότητας, όπου τα εκατομμύρια παρελαύνουν από τις τηλεοπτικές οθόνες, αλλάζοντας χέρια, χώρες, χώρους, φυσικά πρόσωπα, εταιρείες, ιδρύματα, εκκλησιαστικά και μοναστικά ΜΚΟ, επιδοτήσεις, λαδώματα κ.α. Σοβαροφανείς· γλυκεροί αναλυτές καλούνται να προσθέσουν η να αφαιρέσουν (όπως το πάρει κανείς) τις αρνητικές ή θετικές επιδράσεις αυτών των λεγόμενων σκανδάλων, ώστε να φανούν σαν αναπόφευκτα καθημερινά ατυχή μεμονωμένα περιστατικά που μολύνουν «μερικώς» και όχι ολοσχερώς τον κοινωνικό ιστό, τη μαζική και την ιδιωτική συνείδηση, και· το έχουν πετύχει.
Οι φετινοί μήνες του Ιουνίου και Ιουλίου πέρασαν. Σε μια-δυο μέρες καταφθάνει ένας καυστικός Αύγουστος που κορυφώνει την επίθεση του πολιτισμού της πίστας σε όλη την – διψασμένη για το πολιτιστικό αγαθό της «τέχνης»- ένδοξη ελλαδική επικράτεια. Η έννοια της συναυλίας και των διάφορων περιοδευόντων θεατρικών θιάσων του συρμού, έγιναν ταυτόσημες έννοιες με αυτές του πολιτισμού που· τυγχάνουν και κρατικής επιδότησης. Όλα αυτά ανάμεσα σε γειτονιές βρόμικων πόλεων, γεμάτο κακόγουστες αφίσες, κολλημένες σε κάθε διαθέσιμο κενό χώρο, στις κολόνες, στους σηματοδότες, στους μαντρότοιχους, στα κουτιά του ΟΤΕ. Σε όλα αυτά, η ενεργή συμμετοχή και παρουσία των δημοτικών και άλλων τοπικών «αρχόντων», όλων των κοσμικών, εκκλησιαστικών και πνευματικών προσωπικοτήτων, δείχνουν ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πετυχημένο –προς το παρόν- εγχείρημα.
.
.
Αγριμολόγος, Στάχτες Νο24-Καλοκαίρι
.
όλως τυχαίΩς, φίλτατε
“Το εύρος της ωμότητας τών πραγμάτων” :
ζωγραφίσατε πάλι (γενικώς) σύντροφε !
Καλορίζικο το νέο τεύχος
ανυποθεσουμε οτι αυτος ο κοσμος ουτε φτιαχνεται ουτε χαλαει (κατα την μεγαλη ρηση )τοτε μηπως μπορουμε να φτιαξουμε παραλληλους προς αυτον χωρις σημεια αναφορας;
Στράτο καλησπέρα,
ΤΙ συμβαίνει με το μπλογκ τού Γιώργου Μίχου ; Είναι μπλοκαρισμένο εδώ και δυο μέρες (επειδή τον παρακολουθώ ανελλιπώς, είπαμε) Ο ίδιος το θέλησε άραγε, ή πρόκειται περί νέου κρούσματος επίθεσης σεμνοτυφίας (τι άλλο να υποθέσω)(αν και δεν θα καταλάβαινα γ ι α τ ί), τουτέστιν πουριτανισμού, και επίδειξη δύναμης προς ημάς τούς πτωχούς και αδύναμους βλόγερ;
Και – αν είναι έτσι – θα τούς περάσει;;;
Τι να πω… Μήπως ξέρεις εσύ τίποτα;
φιλιά
Στράτο, ξαναμπαίνω για να πω “με γειά το καλοκαιρινό ρούχο” !
Αν και μού άρεσε και το παλιό… Αλλά καταλαβαίνω : καλοκαίρι, ώρα γι’ αλλαγές…
Πάντως αυτό είναι πιο εξυπηρετικό προς τούς χρήστες νομίζω, καθώς έχει πιο έντονα τα γράμματα (και γενικά εμένα μ’ αρέσει και το γκρι…)
(Με την ευκαιρία, τώρα είδα ότι είχα αφήσει ένα σχόλιο ανησυχίας (και, φοβάμαι, ό χ ι μόνο σ’ εσένα) για το βλογ τού Γ. Μ., το οποίο (βλογ) όμως εντωμεταξύ επανήλθε. Ίσως βιάστηκα, ίσως δεν ήταν τίποτα, ίσως ήταν κάτι – δεν θα μάθουμε ποτέ)
φιλάκια και : καλό – υπόλοιπο – καλοκαίρι (δεν ξέρω για σένα, πού είσαι και τί κάνεις, αλλά εγώ είμαι ακόμα αθήνα, και θα φύγω (αν) πολύ αργότερα… Ουφφφ
