αγριμολόγος

δεν απάντησε• άρχισε να γελά μόνος του. όλα ήταν σε κείνη την κουβαρίστρα, ακόμα και αυτά τα κάγκελα του κελιού, ένιωθε σαν καναρίνι που αιλουροειδή γλείφονταν στην κίτρινη, χλωμή παρουσία του• όμως δεν πλησίαζαν, κι ένιωθε υπόχρεος στο σκοτεινό σύννεφο που έκρυβε τα χαρακτηριστικά του. γύρισε πλευρό. με το πρόσωπο στον τοίχο. ένιωθε άνετα με τη σφιχτή γραβάτα. «λίγες μέρες ακόμη άδεια, έτσι δεν είναι;» ναι, με το πρόσωπο στον τοίχο, τη συντροφιά της γλυκιάς ατέλειωτης υπόγειας διάβασης.

.

.

Frédéric και Arthur Rimbeau, 1866 - photo©BNF/Département des Estampes

σου γράφω χωρίς σκοπό, δεν έχω κάτι στο νου, έτσι. Δευτέρα του τωρινού Σεπτέμβρη. κάποιες απροσδιόριστες εκκρεμότητες μου δημιουργούν το γνωστό σφίξιμο, τη στεναχώρια στο στομάχι, είναι και οι σκέψεις, το μάταιο, και οι λόγοι που τραβιόμασταν συνεχώς μακριά ο ένας από τον άλλον στο μακρινό θαμπό Τότε· τα κενά που κλέβαμε ρίχνοντας μέσα γόπες· τότε που σου μιλούσα για τους Λος Ολβιντάντος και τις πλείστες άλλες εικόνες που μας έκρυβαν τα πρόσωπα.

.

.