αγριμολόγος

σου γράφω χωρίς σκοπό, δεν έχω κάτι στο νου, έτσι. Δευτέρα του τωρινού Σεπτέμβρη. κάποιες απροσδιόριστες εκκρεμότητες μου δημιουργούν το γνωστό σφίξιμο, τη στεναχώρια στο στομάχι, είναι και οι σκέψεις, το μάταιο, και οι λόγοι που τραβιόμασταν συνεχώς μακριά ο ένας από τον άλλον στο μακρινό θαμπό Τότε· τα κενά που κλέβαμε ρίχνοντας μέσα γόπες· τότε που σου μιλούσα για τους Λος Ολβιντάντος και τις πλείστες άλλες εικόνες που μας έκρυβαν τα πρόσωπα.

.

.

§ One Response to Dah-lih-lah

• Ο/Η χαρη λέει:

  28/09/2009 στις 5:24 μμ

  αδύνατο όπως καταλαβαίνεις να μην το σχολιάσω το κείμενό σου αυτό Στράτο : πρώτον, η φωτογραφία – αυτή η π ε ρ ί φ η μ η φωτογραφία από τήν πρώτη μετάληψη τού Πιτσιρικά… (την είχε βάλει κι η Πάτι Σμιθ σ’ ένα της δίσκο αν θυμάμαι…)

  …αλλά δεύτερον – που θυμάσαι…και δεν ξεχνάς τούς “Ξεχασμένους” – τι ταινία, πόση σημασία είχε (και) για μένα όταν την είχα πρωτοδεί –

  (τα κείμενά σου αποφεύγω πια να τα σχολιάζω γιατί φοβάμαι ότι (θα) γίνομαι μονότονη : ξέρεις ότι μ’ αρέσει ο τρόπος που γράφεις, έχει “ένα πράγμα δικό σου”…)