lah-lih-Dah
Σεπτεμβρίου 29th, 2009 § 3 σχόλια
δεν απάντησε• άρχισε να γελά μόνος του. όλα ήταν σε κείνη την κουβαρίστρα, ακόμα και αυτά τα κάγκελα του κελιού, ένιωθε σαν καναρίνι που αιλουροειδή γλείφονταν στην κίτρινη, χλωμή παρουσία του• όμως δεν πλησίαζαν, κι ένιωθε υπόχρεος στο σκοτεινό σύννεφο που έκρυβε τα χαρακτηριστικά του. γύρισε πλευρό. με το πρόσωπο στον τοίχο. ένιωθε άνετα με τη σφιχτή γραβάτα. «λίγες μέρες ακόμη άδεια, έτσι δεν είναι;» ναι, με το πρόσωπο στον τοίχο, τη συντροφιά της γλυκιάς ατέλειωτης υπόγειας διάβασης.
.
.
Ταξίδι σκέτο είστε. Κανονική διαδρομή κάπου “αλλού”. Μαγεία.
σαν την χρυση κλωστη που μπλεκονταν στα δακτυλαμου
και κομπιαζε για να χωθει βιαια στο κεντημα μου
και καπου καπου στεκονταν στην καρφιτσα απο το φορεμα μου μα οταν το σηκωνα για να με δει μου εδειχνε το
μπορεμα του μεσα αποτην τρυπιτσα την μικρη καραβι ολοκληρο η περασια του..
σας ευχαριστώ.