Μηντιαλογίες: Προς τι η «πίκρα» κ. Σγούρο;
Οκτωβρίου 12th, 2009 § 2 σχόλια
[από «Το Ποντίκι»]
Πλην (-): Στον πιανίστα Δημήτρη Σγούρο, ο οποίος αναρωτήθηκε: «Πρέπει να γίνεις 70 για να σε αφήσουν να κάνεις κάτι σημαντικό πλέον;». Προς τι η «πίκρα»; Από τότε που ήταν «παιδί-θαύμα» μέχρι τώρα που σαραντάρισε, ο κ. Σγούρος είδε όλες τις πόρτες να του ανοίγουν διάπλατα. Έπαιξε σε όλες τις σκηνές της Ελλάδας και σε κάποιες από τις σημαντικότερες του εξωτερικού. Μήπως δεν άκουγε τα… χειροκροτήματα; Μήπως επιθυμεί να κάνει κάτι άλλο πέραν της μουσικής, πολιτιστική διαχείριση ας πούμε; Ή μήπως επιθυμεί να λάβει από τώρα τιμητική σύνταξη; Άβυσσος η ψυχή του ανικανοποίητου καλλιτέχνη…
.
.
σχόλιο: Ο κύριος Δημήτρης Σγούρος, το παιδί-θαύμα που τόσο έχουμε χρόνια τώρα και κατ’ επανάληψη χαρεί… έχει ακούσει ποτέ να γίνεται λόγος για την ύπαρξη κι άλλων καλλιτεχνών; αυτών που υπηρετούν τον γραπτό Λόγο ή την Εικαστική δημιουργία, ας πούμε; Έχει υπόψη του σε τι βαθμό η πλειοψηφία αυτών, αν έχουν -έστω και μια φορά στη ζωή τους – χαρεί “Τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών”; Έχει ακόμη ακούσει ποτέ να γίνεται λόγος για το σκανδαλώδες στη χώρα μας…”Κάθε θέατρο και μια κρατική Χρηματοδότηση” που διαχωρίζει τους καλλιτέχνες σε κρατικοδίαιτους η μη;
.
.
διαβάστε όλες τις «Μηντιαλογίες»
δεν διευκρινησε ποιοι δεν τον αφηνουν μερικα πραγματα δεν σαφηνουν ποτε κυριε Σγουρο ομως καποια αντιστοιχα ταλεντα εμειναν και αναγνωρισθηκαν σε αλλες χωρες εκτος Ελλαδας
δεν έχει ακούσει να γίνεται λόγος για τίποτα απ’ ό,τι λες Στράτο, είμαι σίγουρη, γιατί απλούστατα δεν ακούει παρά μόνο τόν εαυτό του και τον μετρονόμο του αυτός ο τύπος, είμαι σίγουρη… και νοιάζεται έτσι για τόν εαυτό του πιστεύω, με τη χειρότερη δυνατή σημασία – ο τρόπος που “άδειασε” τη δασκάλα του τήν Χαιρογιώργου-Σιγάρα κάποτε, για να ευθυγραμμιστεί επιτέλους με τη μαμάκα του είχε σημασία για όσους τον παρακολούθησαν ως παιδί-θαύμα … Συνεπώς έχει τη γνωστή εγωμανία και σήμερα, ενός κακομαθημένου με κάποιο ταλέντο… Κάτι δεν τού’κατσε καλά τώρα (δεν ξέρω την είδηση στην οποία αναφέρεσαι) και αποφάσισε να μιλήσει γι’ αυτούς που “και στα 70 τους δεν τους ξέρει κανείς” – αλλά δεκάρα δεν δίνει – για τον εαυτό του και πάλι μιλάει…
δε βαρυέσαι…έχω βαρεθεί τούς βιρτουόζους…νοιάζομαι περισσότερο για τούς ίδιους τούς συνθέτες, και την αιωνίως αξιοζήλευτη μοίρα τους σ’ αυτήν την χώρα