νότα xiv
Οκτωβρίου 21st, 2009 § 3 σχόλια
σε αυτούς που μοιράζονται αντιστοιχεί ίδιος ουρανός, οι λίγοι που έσπειραν ρόδα τρέμοντας μήπως χαθούν ίχνη γεμάτα όνειρα, πληγές, γνώση μεγάλη πολύτιμου πόνου θαμπών αναμνήσεων· νοτισμένων ή· μουσκεμένων ρούχων στην άμμο, ένα δράμα της τύχης, το κάλεσμα από ένα μακρινό βάθος – αυτό προσέχουν να μην διαφύγει. φοβούνται την καθυστερημένη έξοδο στη πύλη, στο κατώφλι εκείνων με τη
φήμη ότι ζητούν πολλά χαμηλοφώνως αφήνοντας Πράξεις να αδημονούν για μια τιμητική σειρά στριμωγμένες -έστω, για μιαν αντάξια θέση.
.
.
.
καποτε χορεψα με τους τρελους
και δεν φοβηθηκα μη με πατησουν
μητε να μπω στους ρυθμους τους
ενα πραγμα φοβηθηκα
μη δω και γω οπως κιαυτοι
τα διαολια σταυτια τους
να χορευουν
και τυχει και στριμωχθω
στην σκουληκοτρυπα
του χρονου….
όμορφο!
ευχαριστω