στις ευτέλειές μας
Οκτωβρίου 24th, 2009 § Γράψτε ένα σχόλιο
Τα γραπτά μας, οι ενστάσεις μας, οι γκρίνιες μας. Μήπως προσπαθούμε να αφήσουμε ίχνη στην επιφάνεια του νερού; Είναι αλήθεια τόσο μάταια τα λόγια μας μέσα σ’ ένα ατέλειωτο αίσθημα ματαιότητας, κι είμαστε μόνο εμείς που βλέπουμε -εφόσον εμείς τα γράφουμε- ότι τα ίδια έργα παίζονται ξανά και ξανά; Μήπως θα πρέπει να βλέπουμε στο εξής διαφορετικά όλες αυτές τις φτιασιδωμένες φιγούρες των φιλόδοξων κενών μετριοτήτων που παρελαύνουν στις τηλεοπτικές οθόνες και που ο λόγος των, παραμένει τόσο διακοσμητικά, τόσο μαγικά –πάντα τηλεοπτικά- ευτελής;
Ίσως αν μπορούσαμε να δούμε αυτές τις διογκωμένες αστείες προσωπικότητες σαν να ήταν το δικό μας είδωλο, όπως το αντικρίζουμε καθημερινά στον καθρέπτη… Ίσως τότε, να μπορούσαμε να καταλάβουμε ότι εισπράττουμε αυτό που εμείς οι ίδιοι επιφυλάσσουμε για τον εαυτό μας…
.
.
