αγριμολόγος

δεν παρακολουθώ ποτέ δελτία καιρού, παρόλο που η πληροφόρησή μου στο -αδιάφορο για μένα- θέμα είναι πάντα έγκυρη, σ’ αυτό ευγνωμονώ τους βέλγους γείτονες, τους οποίους εάν δεν τύχει να τους συναντήσω η ενημέρωσή μου στο καυτό ζήτημα των καιρικών συνθηκών δεν πλήττεται παραδόξως ποτέ, φροντίζει και με ανημερώνει γι’ αυτό ο φίλος βέλγος με το άσπρο κανίς που συναντώ τις πρωινές ώρες στο café, αν και τελευταία έχει αραιώσει την παρουσία του ως θαμώνας, λόγω της προχωρημένης ηλικίας του άσπρου κανίς, χρειάζεται συχνά ιατρική φροντίδα. Σε αυτή την δυσοίωνη –για την ενημέρωσή μου- περίπτωση, η ιδιοκτήτρια του café μετά το καθιερωμένο «bonjour» μου ανακοινώνει πάντα τις καιρικές συνθήκες της ημέρας αλλά και των αμέσως επόμενων ημερών –αν δεν έχει προσηλωθεί σε σοβαρή συζήτηση με τη ευτραφέστατη φίλη της περί του τελευταίου διαζυγίου ενός τηλεαστέρα. Αν τύχει και δεν προλάβω να πιω πρωινό καφέ, υπάρχει ο βέλγος του βιβλιοχαρτοπωλείου, μαζί με την εφημερίδα και το μπονζούρ, προσφέρει με εκνευριστική συνέπεια (δωρεάν, εννοείται) την ελάχιστη και την μέγιστη θερμοκρασία. Το βραδάκι όταν μαζευτούμε οικογενειακώς σπίτι, μετά τις ειδήσεις, θα πρέπει να χαμηλώσουμε τον τόνο της φωνής μας λόγω της σφοδρής οικογενειακής επιθυμίας να μάθουμε το «τι καιρό θα κάνει αύριο».

Ανακοίνωσαν χιόνι.

.

.