(μ)βρυξέλλες: χιόνι
Ιανουαρίου 9th, 2010 § 2 σχόλια
χιόνι άρχισε να πέφτει πριν το ταξίδι. Γυρίσαμε, το χιόνι συνεχίζει με επιμέλεια τη φροντίδα του τοπίου• η αίσθηση της μονιμότητας του άσπρου που κυριαρχεί σε κάνει να λησμονείς το εφήμερο των πραγμάτων όσο η φωτεινή γραμμή της ημέρας συνεχίζει να καθυστερεί την ελάχιστα θριαμβευτική εμφάνισή της, ο ήχος των βημάτων σβήνει κι οι περιπατητές μοιάζουν να κινούνται σε μακρινά, απόμακρα τοπία. Όλα κινούνται σαν σε σύννεφο• ανάλαφρα, μόνο το βάρος του ανθρώπινου κορμιού όλο κομμάρα θυμίζει την ύπαρξη βαρύτητας• είναι το νήμα που σε κρατά σε τάξη με το χρόνο με τα ξυλιασμένα χέρια να επιλέγουν ένα προς ένα κατάλληλα ξύλα για τη φωτιά. Μικρά• κομψά ίχνη πατούσας μαρτυρούν το πέρασμα της μαύρης γάτας χτες βράδυ στον κήπο και• μικρές ανεπαίσθητες γραμμούλες πάνω στη παρθένα άσπρη επιφάνεια, είναι τα ίχνη του δικού μας κοτσυφιού που επιμένει να δηλώνει –παντός καιρού- την παρουσία του. Το χιόνι, η σιωπή• η γοητεία που παράγει η άσπρη τους στολή -την σιωπή την έχω στο νου άσπρη• όπως κάθε Σάββατο πρωί πριν την πρώτη παράσταση της ημέρας όταν όλα γύρω ξυπνούν, μαζί κι η οικογένεια. Μισάνοιχτα συρτάρια, μολύβια στυλό πένες πινέλα ανάκατα με χαρτιά σημειώσεων, η κούπα του καφέ κι ο ήχος του πληκτρολογίου. H νευρική άναρχη αμηχανία του κειμένου που μόλις γράφτηκε.
Έξω χιονίζει.
.
.
εκωφαντικη σιγη
Χιόνι εκεί, ήλιος εδώ.