αγριμολόγος

η λέξη «κρίση» είναι της ημέρας, του μήνα, της χρονιάς όλης, μια λέξη ντυμένη στα καλά της φωτογραφίζει, κυρίως όμως ποζάρει φωτογραφιζόμενο σε συλλογικό επίπεδο. Πλασάρεται επίπλαστο και ευτελές, ενίοτε μέσω ενός χείριστου λόγου και μιας γελοίας ρητορείας-άλλοθι για να καμουφλαριστεί το γεγονός ότι οι μόνοι που ωφελούνται σε μια τέτοια συγκυρία είναι αυτοί που τη δημιούργησαν, και την δημιούργησαν γνωρίζοντας πολύ καλά ότι τα επιχειρήματά τους έχουν στέρεες βάσεις, πατούν γερά σε μια παιδευτική, πνευματική ξηρασία, στη ρηχότητα μιας ηθικής βασισμένης σε λόγια των λογής-λογής τσαρλατάνων τύπου Παΐσιου, ενός τηλεοπτικού ειδώλου, σε ευρύτατα διατυμπανιζόμενες «παραδοσιακές» οικογενειακές αξίες, σε ένα συνονθύλευμα ιδεών που κινούνται πάντα «στο περίπου» μιας έντεχνα διαχειριζόμενης, προσιτής κι εύπλαστης κατά το δοκούν πολιτισμικής κληρονομιάς. Ποια ευθύνη. Ποιος κυβερνητικός ή μη, «μέγιστος» οικονομολόγος θα τιμωρηθεί αφού εκτελεί στοιχειώδη ζητήματα περί κλασικής -των αγορών- ετικέτας. Μέσω των νόμιμα εκλεγμένων κυβερνήσεων, η εξουσία έχει προ πολλού περάσει σε μη-εκλεγμένους νομισματικούς εμπειρογνώμονες ή αλλιώς «αγορές». Χρόνια τώρα σερβίρουν κάθε είδους –για κάθε γούστο- εύπεπτο,  ευτελές, του οποίου ο βαθμός της κατανάλωσης αποτελεί πολιτιστικό βαρόμετρο, διότι για να μην καταναλωθεί προϋποθέτει αποκλειστικά αυτό που δεν διαθέτουμε: παιδεία, καλλιέργεια, μόρφωση και· επιπλέον δε απαιτείται από εμάς καμία προσπάθεια, κανένας κόπος, ούτε καν ο γλυκός ιδρώτας της σκέψης, της δημιουργίας. Elementary, Mr Watson…

.

.

.

.

.

.