παρών, παντού
Σεπτεμβρίου 26th, 2010 § 4 σχόλια

Προσφάτως.
Εκδόθηκε ένα βιβλίο, το όνομα του συγγραφέα είναι γνωστό είτε από τα προηγούμενα (λίγα) γραπτά του, είτε από άλλες καλλιτεχνικές του δραστηριότητες. Πες το όνομα, πες η λογοτεχνική αξία του βιβλίου, όλο και κάποιος κριτικός θα βρεθεί να γράψει δυο αράδες, κάποια πρόθυμη εφημερίδα θα συμπεριλάβει έστω το δελτίο τύπου. Λογικό, κατανοητό.
Όμως. Όλοι οι γνωστοί, άγνωστοι, παλαιότεροι και νεότεροι κριτικοί γράφουν για το νέο-εκδοθέν βιβλίο, όλα τα ημερήσια, εβδομαδιαία έντυπα (εφημερίδες-περιοδικά), όλα τα λογοτεχνικά περιοδικά (χωρίς εξαίρεση), ακόμη και αυτά των τιράζ των 200 τεμαχίων, κανένα, τονίζω κανένα, δεν παρέλειψε να γράψει κάτι για το εν λόγω βιβλίο. Βομβαρδισμός.
Ένας Joyce εμφανίστηκε κι είμαι μάλλον ο μόνος που δεν το έχει ακόμη, αντιληφθεί.
.
.
Στράτο, είμαστε δύο!…
τότε, δεν μπορεί, για το ίδιο πρόσωπο μάλλον μιλάμε, τους τελευταίους μήνες δεν υπάρχει άλλο.
Τρεις
…!