«Ολοι μαζί τα φάγαμε»
22/09/2010 § Σχολιάστε
Συμφωνώ μαζί σας κύριε αντιπρόεδρε, βεβαίως μαζί τα φάγαμε τα χρήματα του κοσμάκη, χρόνια περιμένω να φανεί και η δική μου –εξαψήφια- επιταγή.
Οι εξαψήφιες είναι αυτές που κυκλοφορούν ευρέως στην πιάτσα. Οι επταψήφιες είχαν πάντα μία ιδιαίτερη προτίμηση σε υψηλότερους θώκους.
Έτσι είναι κύριε αντιπρόεδρε. Η Δικαιοσύνη στη χώρα μας υπήρξε πάντα ακριβοδίκαιη, έγκαιρη, κυρίως έγκυρη. Εσείς, φρονώ κύριε αντιπρόεδρε, είστε μία ακόμη από τις προέκτασεις Της.
Τα σέβη μου στη σύζυγο.
Sincerely Yours
Υπογραφή (όχι «αντ’ αυτού»)
Στράτος Φουντούλης
(Ένας μαλάκας που κάθεται και διαβάζει αυτά που ξεστομίζει δημοσίως ο κάθε παπάρας με ένα δράμι Εξουσίας. Γενικά μιλώ κύριε αντιπρόεδρε, μην αρπάζεσθε…)
Flatus Vocis
17/09/2010 § Σχολιάστε
Ποιος ήταν ο Παντελάου, του οποίου στο μπαούλο υπάρχουν πολλές επιστολές και ένα προσχέδιο περιγραφής των ουρανίων και αστρικών του οράματος; (Ή μήπως οι επιστολές αυτές δεν γράφτηκαν ποτέ από αυτόν; ) Ποιος ήταν ο Πέρο Μποτάλιου, δημιουργός ενός φιλοσοφικού διηγήματος με τον τίτλο O Vencedor do Tempo που δημοσιεύτηκε πρόσφατα; Ποιος ήταν ο Σ. Πατσέκο, δημιουργός μιας μεγάλης ποιητικής σύνθεσης στα απόνερα της αυτόματης γραφής; Και ο Σήζαρ Σηκ; Και ο δόκτωρ Νάμπος; Και ο Φέρντιναντ Σούμαν; Κι ο Τζάκομπ Σατάν; Και ο Εράσμους; Και ο Μίστερ Ντέαρ; Ποια ήταν αυτά τα πρόσωπα με τα απίθανα ονόματα, όπως ο κύριος Καπ του Μοντάλε; Ατομικότητες που περιμένουν, στο σκοτάδι ενός μπαούλου, να βγουν στο φως για να ζήσουν, ή μήπως απλά ονόματα που σκάλωσαν για πάντα σε κάποιο σημειωματάριο, χαμένες υπογραφές, εκτοπλάσματα του πιο φανταστικού ληξιαρχείου της λογοτεχνίας του 20ού αιώνα; (*)
Η ετερωνυμία του Πεσσόα, δηλαδή έγινε ένας «άλλος από τον εαυτόν του» όπως λέει ο Tabucchi που συνεχίζει λέγοντας ότι, δεν κινείται στον χώρο μιας καθαρής περιπλάνησης […] η προσποίηση του Πεσσόα είναι πάντα μια προσποίηση υπερβατική, είναι λόγος, αλλά με την έννοια του εν αρχή ην ο λόγος• κι αυτός ο λόγος σίγουρα δεν είναι το λογοτεχνικό «κείμενο». Η ετερωνυμία του –προσθέτω εγώ- αχρηστεύει την αυθεντία της υπογραφής κάτω από οποιοδήποτε κείμενο. Τι σημασία και βάρος μπορεί να κουβαλά ένα οποιοδήποτε όνομα μπρος στην ουσία του κειμένου, η χρήση οποιουδήποτε ψευδώνυμου είναι ζήτημα έλασσον, πρωτεύει πάντα, μα πάντα, το ίδιο το κείμενο, αυτό ταξιδεύει με σκαμπανεβάσματα μέσα στο χρόνο. Με «τον τρόπο του», του ανθρώπου με τα «χίλια πρόσωπα», ο Πεσσόα, και σε αυτό συμφωνώ με τον Tabucchi, απαιτεί αναγνώσεις ικανές να απορρίπτουν κάθε αλαζονική ερμηνεία, ενώ αντίθετα επιζητεί αναγνώσεις ικανές να τον ακολουθήσουν σε έναν υποθετικό χώρο επιβεβαιώνοντας τον Μπόρχες που κάποτε σε μια διάλεξη τόνισε ότι «Ένας άνθρωπος έλεγε μια ιστορία• την τραγουδούσε• και οι ακροατές του δεν τον έβλεπαν ως έναν άνθρωπο που επιχειρούσε δύο πράγματα, αλλά ως κάποιον που επιχειρούσε ένα πράγμα που είχε δύο όψεις, Ή ίσως να μην αισθανόταν ότι είχε δύο όψεις, αλλά το σκέφτονταν ολόκληρο ως ένα ουσιώδες πράγμα».(**)
Ο Μπόρχες αναφερόμενος στον Whistler συμπληρώνει: « Η Τέχνη συμβαίνει». «Δηλαδή, υπάρχει κάτι μυστηριώδες στην τέχνη. Θα ήθελα να διαβάσω τη φράση του με ένα νέο νόημα. Θα έλεγα: Η τέχνη συμβαίνει κάθε φορά που διαβάζω ένα ποίημα». (***), και προσθέτω, Τέχνη δεν συμβαίνει μαθαίνοντας αποκλειστικά και μόνο το όνομα του δημιουργού.
Ο δικός μας Εμμανουήλ Ροΐδης στον καιρό του, χρησιμοποίησε ουκ ολίγα ψευδώνυμα, το γεγονός αυτό έχει μήπως άλλη σημασία πέραν του ότι δεν θα υπήρχε Τέχνη χωρίς το παιχνίδι του δημιουργού;
Εξ ου κι η μεγάλη πίκρα του έντυπου κατεστημένου λόγου σήμερα, ο κάθε πικραμένος ιστολόγος υιοθετώντας ένα ψευδώνυμο έχει τη δυνατότητα να δημοσιοποιεί (τι θράσος) –μέσω διαδικτύου- κείμενα ποιότητας (δωρεάν) με αποδέκτες μερικές χιλιάδες αναγνώστες.
Το παιχνίδι συνεχίζεται.
.
.
.
(*) Antonio Tabucchi «Η Νοσταλγία του Πιθανού», γραπτά για τον Πεσσόα. Εκδόσεις Άγρα.
(**) Χόρχε Λούις Μπόρχες «Η τέχνη του στίχου» Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης
(***) Στο οπισθόφυλλο του ιδίου βιβλίου.
.
.
photo© Barbara Crane, 1970 (rectified to blog needs)
Μηντιαλογίες: Δραπετσώνα, όπως λέμε Μονακό
16/09/2010 § Σχολιάστε
δημοσιεύτηκε στο «Το Βήμα»
Παράδειγμα για το πόσο δύσκολη υπόθεση είναι οι επενδύσεις. Η μετατροπή των εγκαταλειμμένων εγκαταστάσεων των Λιπασμάτων Δραπετσώνας (που ανήκουν στην Εθνική Τράπεζα) σε «νέο Μονακό» με μαρίνες, κλαμπ και συγκλονιστικά διαμερίσματα θεωρείται μια από τις πιο hot επενδύσεις από τον υφυπουργό Εξωτερικών κ. Σπ. Κουβέλη. Μόνο που υπάρχει μια «λεπτομέρεια». Μόλις φυσάει λίγο το αεράκι, η μπόχα από τη λυματολάσπη της Ψυττάλειας δίνει στην περιοχή ένα feeling που δεν μοιάζει ακριβώς με εκείνο του Μονακό.
.
.
Ορθοδοξία: και Ολυμπιακές Φλόγες ανάβουμε
16/09/2010 § Σχολιάστε
Χριστός κι Απόστολος!
[το εκλεκτό γεγονός]
Ο Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως κ. Ανθιμος τέλεσε την αφή της ολυμπιακής φλόγας σε έναν από τους παλαιότερους και ιστορικότερους ναούς του νομού. «Πήρα το φως από την κρύπτη μπροστά από την εικόνα της Παναγίας, ενώ ο χορός των ιεροψαλτών έψαλλε κομμάτι από το δοξαστικό του Εσπερινού της Κυριακής του Τυφλού. Δεν φορούσα άμφια» εξήγησε χθες στο εκκλησιαστικό πρακτορείο Ρομφαία και προσέθεσε: «Δεν ειπώθηκε καμία απολύτως λέξη που αναφέρεται σε άλλες παρόμοιες εκδηλώσεις,δηλαδή τις ιέρειες.Οταν έδωσα τη Φλόγα, τα παιδιά αυτά έκλαιγαν διότι ζούσαν πολύ έντονα συναισθηματικά το γεγονός. Μου φίλησαν όλα το χέρι και συνόδευσαν όλα τα παιδάκια το κοριτσάκι που φορούσε το απλό και λινό άσπρο ύφασμα μέχρι έξω».
[πάνω απ’ όλα η Αγνότης]
Η απάντηση του αγίου μητροπολίτα στους επικριτές του: «εφόσον ανέχεται ο Θεός εμένα, δεν θα ανεχόταν αυτό το κοριτσάκι που ήταν αγνό και καθαρό στην ψυχή και στη ζωή του; Βγήκε από το ιερό κλαίγοντας και αφού έλαβε τη Φλόγα φίλησε το χέρι του Επισκόπου».
[το ορθόδοξο βίωμα πολλοί εμίσησαν, το μάρκετινγκ ουδείς]
Η κίνηση του κ. Ανθιμου προκάλεσε έντονη κριτική στο Διαδίκτυο και στη σελίδα «Θρησκευτικά», μία από τις γνωστότερες στον χώρο της Εκκλησίας, της οποίας ο χειριστής διερωτάται: «Τι είδους “φως” μπορεί να παραδίδει ένας ορθόδοξος επίσκοπος σε ιέρειες που εκτελούν έργο παλαιών ειδωλολατρικών εθίμων; Αν το φως που μεταδίδει ο Επίσκοπος είναι από το φως της Πίστεως, φως της Θεοτόκου, “άγιο φως”, τότε αυτό το “φως” δεν μπορεί να παραδίδεται σε ιέρειες. Αν πάλι το “φως” είναι το ίδιο με εκείνο που στέλνει ο θεός Απόλλωνας στην Ολυμπία, τότε πώς βρέθηκε τέτοιο ειδωλολατρικό “φως” στα χέρια του Επισκόπου;». Ζητείται μάλιστα η παρέμβαση της Ιεράς Συνόδου καθώς, όπως τονίζεται, «μετά μεγάλης λύπης καθημερινά ο πιστός κλήρος και λαός παρακολουθεί τα “καμώματα” πολλών επισκόπων που ενώπιον των καλών σχέσεων με υψηλά ιστάμενα πρόσωπα προχωρούν αδίστακτα σε πράξεις και πρακτικές παντελώς ξένες προς το ορθόδοξο εκκλησιαστικό βίωμα και την παράδοση».
[το Μέγα Ερώτημα]
Η Ολυμπιακή Φλόγα άναψε από τον θεό Απόλλωνα που έστειλε το «φως» με κούριερ DHL, ή εστάλη από τον Άγιο Τάφο Ιεροσολύμων με έκτακτη πτήση των Ολυμπιακών Αερογραμμών; Να ερευνηθεί από την Ιερά Σύνοδο, επειγόντως!
[Οι φήμες που ακούγονται για το Μέγιστο αυτό Καλλιτεχνικό Δρώμενο (happening) ό’τι θα εξεταστεί, από ειδικούς –παγκοσμίου εμβέλειας- ψυχιάτρους και ψυχαναλυτάς ελέγχονται ως ανακριβείς…]
.
.
αγριμολογος 