plaisir: Πετρώνιος
Δεκεμβρίου 18th, 2010 Comments Off
«Πόσοι και πόσοι νέοι, δεν κάνανε το λάθος να πιστέψουν πως είναι προικισμένοι ποιητές!» είπε ο Εύμολπος. «Η ποίηση, μπορώ να πω, τους πήρε στο λαιμό της, γιατί μόλις τα κατάφερναν να στήσουνε στους πόδες τους ένα στίχο και να στριμώξουν σε μια φράση, μια ιδέα, λίγο ως πολύ λεπτεπίλεπτη, τα μυαλά τους παίρνανε αμέσως αέρα και νομίζανε πως φτάσανε πια στην κορφή του Ελικώνα. Δεν είναι λίγοι οι δικηγόροι, που θέλοντας να ξεκουραστούν από το χαμαλήκι της δικονομίας, καταφεύγουν στο ήσυχο άσυλο της ποίησης, σαν ναύτες που φτάνουν επιτέλους στο λιμάνι. Φαντάζομαι βλέπεις πως είναι πιο εύκολο να συνθέσεις ένα έπος, παρά έναν δικανικό λόγο, σπαρμένον δω και εκεί με ευφυολογίες. Μα η αληθινή ή έμπνευση δεν τα καταδέχεται κάτι τέτοια μάταια στολίδια και το πνέμα δεν μπορεί μήτε να συλλάβει, μήτε να γεννήσει τίποτα αξιόλογο, αν δεν έρθει το τεράστιο ποτάμι της λογοτεχνίας να το ποτίσει με τα γόνιμα νερά του. Ο ποιητής πρέπει να αποφεύγει κάθε τι, πώς να το πω, κάθε κοινότοπη έκφραση, πρέπει να διαλέγει τις λέξεις του έξω από τα όρια του λεξιλογίου της πλέμπας, με δυο λόγια να πραγματώνει κάθε φορά τον λόγο του Οράτιου:
Το άξεστο πλήθος το μισώ και μακρυά το διώχνω.
Πετρώνιου, Σατυρικόν, μτφρ Άρης Αλεξάνδρου, εκδόσεις Νεφέλη, 1985
κι άλλα σπουδαία
Δεκεμβρίου 16th, 2010 Comments Off
βλέποντας σκηνές από την χτεσινή απεργία-συγκέντρωση που θύμιζε πολλές άλλες παρόμοιες, του παρελθόντος , κι αυτές συνήθως κατόπιν εορτής (μετά την ψήφιση ενός βάρβαρου νόμου), θύμιζαν θάνατο χωρίς αυτόπτες μάρτυρες. Κι’ άντε τώρα να διαψεύσεις τον Σινόπουλο, τον ποιητή που· με τη γλώσσα κοροϊδευτικά έξω μας λέει: «Οι πεντακόσιοι εβγήκανε με θόρυβο. Κι η πολιτεία ένα χρυσάφι γύρω, εφημερίδες φώναζαν και παραρτήματα κι άλλα σπουδαία στον κόσμο που ανασαίναμε»…
.
.
.
photo© Danny Lion,1966
Εντευκτήριο,τεύχος 90
Δεκεμβρίου 16th, 2010 § Γράψτε ένα σχόλιο
- Μια ανοιχτή επιστολή της Κικής Δημουλά προς τον διευθυντή του «Εντευκτηρίου» προτάσσεται στο νέο τεύχος του περιοδικού, που μόλις κυκλοφόρησε…
- Αδημοσίευτα ποιήματα του Αργύρη Παλούκα, του Γιώργου Βέλτσου, του Γιάννη Τζανετάκη, του Παναγιώτη Πετραντωνάκη.
- Στην πεζογραφία ξεχωρίζουν: το αφήγημα «Η Ελληνίδα γιαγιά μου» (μετ.: Χριστίνα Φωτιάδου) του Χρήστου Τσιόλκα, του Ελληνοαυστραλού συγγραφέα που συζητείται πολύ τον τελευταίο καιρό εξαιτίας των μυθιστορημάτων του «Νεκρή Ευρώπη» (εκδ. Printa) και «Το χαστούκι» (εκδ. Ωκεανίδα)• το άρθρο του Ορχάν Παμούκ «Η τουρκική μου βιβλιοθήκη» (μετ.: Γιάννης Θεοδοσίου), για τα αγαπημένα βιβλία του στην γλώσσα του (συλλογές των ποιητών του λεγόμενου Πρώτου και Δεύτερου Κύματος.
- Σελίδες για τον Πάνο Θασίτη (Μήθυμνα Λέσβου, 1923 – Θεσσαλονίκη, 21.8.2008) «Κι αν οι μέτριοι στίχοι τους αγνοήθηκαν/ μάταιοι δεν υπήρξαν// Κάποτε, με τον καιρό/ μπορεί να πνεύσουν πάλι./ Να θάλλουν ξάφνου μυστικά/ να κατορθώνεται η συγκίνησή τους/ μέσα σ’ ωραίους στίχους άλλων.»: «Poetae Minoris», ένα από τα εννιά ανέκδοτα ποιήματα του Πάνου Θασίτη, που πρωτοδημοσιεύονται στο «Εντευκτήριο», ανοίγοντας το πολυσέλιδο αφιέρωμα του περιοδικού στον ολιγογράφο ποιητή και οξυδερκή δοκιμιογράφο και κριτικό, που οι γραμματολόγοι τον έχουν κατατάξει σχηματικά στην «τριάδα των ποιητών της ήττας» (μαζί με τον Μανόλη Αναγνωστάκη και τον Κλείτο Κύρου).
….
Περισσότερα στις Στάχτες Blog
και στο ιστολόγιο του Γιώργου Κορδομενίδη
