ο κ. καρατζαφέρης κι η «πιο πλούσια γλώσσα»
Νοεμβρίου 21st, 2011 Comments Off
μηντιαλογιες
Επειδή τα ελληνικά «είναι η πιο πλούσια γλώσσα του κόσμου», ο πρόεδρος Καρατζαφέρης από το βήμα της Βουλής έστειλε το μήνυμα στην Ευρώπη ότι οι υπογραφές περιττεύουν, διότι υπάρχει και «μπέσα». Στην Ευρώπη μάλλον δεν θα καταλάβαν, αλλά στην Αλβανία θα πανηγύρισαν, διότι η «μπέσα» είναι αλβανική λέξη. Ελπίζω το θέμα να μην προκαλέσει εσωκομματικούς τριγμούς στον ΛΑΟΣ, όπου ο ελληνολάτρης Σπυραντώνης Γεωργιάδης επανέφερε το πολυτονικό στις επιγραφές του υπουργείου. Σε κάθε περίπτωση, όμως, ο πρόεδρος μπορεί να υποστηρίξει ότι σκοπίμως αναγνώρισε την προσφορά της αλβανικής στην καθομιλουμένη των Ελληνόψυχων, προκειμένου να διασκεδάσει τον χαρακτηρισμό του ακροδεξιού, που του προσάπτουν οι ξένες εφημερίδες…
Tου Στέφανου Κασιμάτη, στη Καθημερινή
…
Athènes – Bruxelles…
Νοεμβρίου 20th, 2011 Comments Off
new visual art video, produced 18 November 2011
Νίκος Βουτυρόπουλος, Μονοί Λόγοι
Νοεμβρίου 19th, 2011 § 1 σχόλιο
5
Φίλε μου, οι κοινωνίες του φόβου είναι κοινωνίες πολέμου.
Είναι οι πλούσιες χώρες που φοβούνται μην χάσουν.
Ταξίδεψα αρκετά, για να μπορώ κάπως να ντρέπομαι
την χώρα που ζω. Μπορείς να το κάνεις κι εσύ.
Ο καθένας μπορεί να δει τ’ αστέρια του ισημερινού,
να περπατήσει τα χιόνια της Λευκής Κορδιλλιέρας,
ν’ ακούσει το κλάμα των μουσώνων στην Ινδία,
να φάει μπανάνες στην Αφρική και κάπως
να ντρέπεται όταν επιστρέφει. Γιατί συνάντησε
τη φτώχια του Περού, είδε καύσεις νεκρών
στην Κατμαντού, άσπρα χαμόγελα στο Κιλιμάντζαρο.
Είναι αυτό που γίνεται οργή και θλιμμένη
συγκατάβαση, γιατί η ευρώπη ρούφηξε το αίμα
όλου του πλανήτη και το ‘κανε εμετό στη γιουέσα,
τον τεχνητό δορυφόρο της παγκόσμιας σκέψης.
Στη σουσουσουρού γίνανε περίεργα πράγματα,
αλλά δεν τα ‘χω υπόψη.
Έτσι έχει η κατάσταση, αλλά όχι μόνο έτσι.
Αν θες στο εξής να νιώσει ο ένας την πνοή
του άλλου, τότε θα ‘χει μόλις συμβεί
η επανάσταση της στιγμής. Όλα τα υπόλοιπα
είναι λεπτομέρειες της θέλησης.
Όμως μαθαίνουμε από αρχαίους στρατηγούς,
πόσο εύκολα εξαργυρώνεται η ανθρώπινη ζωή,
πως η τέχνη διδάσκει το ψέμα, στήνοντας
μνημεία θανάτου κι εκδίκησης, αληθινά
θαύματα της όρασης. Γι’ αυτό, αδερφέ μου,
σου λέω να πιστεύεις στην έρευνα.
Η μάχη του νερού μόνιμη εγκατάσταση.
Έτσι έχει η δικιά μου κατάσταση.
Σκίσε μέσα σου κάθε σκοτάδι, είναι
οι αισθήσεις αλύπητες, αλλά σαν βλέπεις
στο δρόμο ανθρώπους να σταυροκοπιούνται,
να σκέφτεσαι πως κάτι κακό θα συμβεί.
Χαμένοι δεν είμαστε, τουλάχιστον όχι ακόμη,
μόνο που καταπίνουμε φωνήεντα στυφά,
όταν οι ερωδιοί μας ξετρελαίνουν
στις όχθες του Αχέροντα. Βλέπεις;
Είναι αυτή η αλλαγή που συμβαίνει στο χιόνι,
και τα κορμιά μας άγουρα στη θνητότητα.
Καταγράφω όσα έζησα, αλλά όχι όπως τα έζησα.
Τι να κάνουμε τώρα; (Να ζητήσουμε συγγνώμη;)
Με γυρνοφέρνουν μέρες εξατμισμένες,
γυναικεία λόγια που στάζουν απαίτηση,
ο Φαίδρος που ζητάει νιρβάνα,
μια Διοτίμα που έχει απάντηση…
Πόσο αντιπαθώ τη θλίψη της καρδιάς
διαίρεση! Για όποιες απορίες
απευθυνθείτε σε γυναίκες, τα ξέρουν όλα,
αλλά δε μπορούν ν’ αποδείξουν τίποτα.
Έτσι έχει η κατάσταση, αλλά όχι μόνο έτσι.
Αχ, πόσο ενδιαφέρει ο πόνος των άλλων!
Και τι αμηχανία προκαλεί η χαρά τους!
Ο Διόνυσος κλαίει στη γωνία.
Ζούμε σε κοινωνίες απόγνωσης.
*
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ενδυμίων
Άλλα ποιήματα του Νίκου Βουτυρόπουλου, στις Στάχτες
***
η ηδονοβλεπτική θέα του προσιτού
Νοεμβρίου 16th, 2011 § 2 σχόλια
…και όλοι οι άνθρωποι ενός μάχιμου πολιτικού της αξιοκρατίας
Παραλειπόμενα…
Η ημιμόρφωση, ο κρυφός πόθος για ταύτιση με τα θεωρούμενα μεγαλοφυή και υψηλά και μαζί με αυτόν το τραυματικό αγνάντεμα του ακατανόητου, η τρόπον τινά ηδονοβλεπτική θέα του προσιτού και ταυτόχρονα απρόσιτου, διασύρει τα άλλοτε πρωτογενή και σήμερα φετιχοποιημένα στοιχεία του πνευματικού πολιτισμού στην άπνοη περίληψη της αβασάνιστης εκλαΐκευση, στη σκονισμένη εγκυκλοπαίδεια του σαλονιού...(*)
Στην πιο μαύρη ώρα της γερμανικής κατοχής, το 1941, ο μεγάλος άγνωστος της ελληνικής κοινωνιολογίας, ο Ευάγγελος Λεμπέσης, έγραφε:
«Εις την κατηγορίαν ταύτην [βλακών ανερχομένων στην εξουσία] ανήκουν και οι “ευφυέστατοι” εκείνοι αρριβισταί πάσης φύσεως του δημοσίου βίου, οι οποίοι φρονούν ότι δεν έχει καμμίαν σημασίαν τι λέγει και τι πράττει τις σήμερον και αύριον. Διότι “εν τη συγχίσει του λαού τα πάντα λησμονούνται”, παραγνωρίζοντες οι ατυχείς το γεγονός, ότι αν τυχόν λησμονεί ο “λαός”, δεν λησμονούν όμως τα στελέχη και οι ηγέται του και ότι και αν ακόμη ολόκληρος ο λαός αποτελείται από λωποδύτας και παληανθρώπους, ο αυτός όμως ακριβώς λαός έχει την μοχθηράν αξίωσιν να μη είναι τοιούτοι οι παρ’ αυτού αναδεικνυόμενοι…»(**)
###
(*) Theodor Adorno «Θεωρία της Ημιμόρφωσης», εισαγωγή, μετάφραση Λευτέρης Αναγνώστου
(**) Ε. Λεμπέση, Η επαναστατική μάζα και η τεραστία κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω, Οι Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα 51992, σ. 131-132. [AR of books]
