plaisir: ευχές στο κράτος που μας τιμά
Δεκεμβρίου 31st, 2011 § 2 σχόλια
γατοδουλειές
Ιουνίου 14th, 2011 Comments Off
σε ένα καλά προστατευμένο μέρος στη πίσω αυλή έχω ένα πιάτο που φροντίζω να είναι πάντα καθαρό, εκεί τοποθετώ καθημερινά τροφή για τη μαύρη αδέσποτη γάτα, δεν ήταν πάντα αδέσποτη, πριν δέκα περίπου χρόνια, όταν το αφεντικό της, ο οποίος είχε ακόμη καμιά δεκαριά γάτες, μετακόμισε γι’ αλλού, άφησε άθελά του πίσω την εν λόγω γάτα, η οποία πλήρωσε ακριβά την αδυναμία της στις πολύωρες εξερευνήσεις κι από τότε δεν έχει δεχτεί άλλο αφεντικό, προτιμά να μένει μόνη κάπου στο κήπο που διαθέτει αρκετά κατάλληλα και φιλόξενα προστατευμένα σημεία, μεταξύ μας έχει αναπτυχθεί ένα είδος σεβασμού –πάντα εξ αποστάσεως, τις μιλάω, απαντά με ένα νιάου κι ο καθένας στη δουλειά του, κι οι δυο ευχαριστημένοι. Τελευταία γέρασε, το τρίχωμά της έχει χάσει τη λάμψη του, η γνωστή σβελτάδα, το σφρίγος της ανήκουν στο παρελθόν, δεν χαίρει πλέον τον σεβασμό νεώτερων γατών, ιδιαιτέρως δε του νεαρού καλοζωισμένου γκρίζου γάτου ο οποίος διαθέτει σπιτική θαλπωρή, τακτική βιταμινούχα τροφή, επιμελημένη, καθαρή εμφάνιση, κι ένα όμορφο κοκκινωπό λουράκι που όμως δεν αρκούν… διότι τρώει και το φαγητό που αφήνω για της μαύρη μου γέρικη αδέσποτη γάτα, αφήνοντάς την το τελευταίο καιρό, νηστική. Δεν μπορώ να κάνω απολύτως τίποτα, η ζωή είναι ανελέητα σκληρή. Συνεχίζω, αφήνω όπως πάντα τροφή, καθημερινά στο πιατάκι, με την ελπίδα…
O κύριος Μίχος έχει κέφια
Ιουνίου 2nd, 2010 Comments Off
«Η Άψογος Στάση των Πολιτιστικών Συντακτών»
Αν κρίνω από όσα ακούω και από όσα καταγράφονται στα πολιτιστικά των εφημερίδων, φαίνεται πως οι συντάκτες των πολιτιστικών πάσχουν από σύνδρομο στρουθοκαμήλου. Οι συνέπειες της κρίσης έχουν φτάσει κιόλας στην αγορά και τα λουκέτα είναι κιόλας έτοιμα. Ωστόσο υπάρχει μια άψογος στάσις καθώς οι πρώτες απολύσεις άρχισαν κιόλας μαζί με τις πρώτες πληροφορίες για επικείμενα κλεισίματα που θα αλλάξουν το τοπίο ως πολύ ψηλά. Ωστόσο οι δημοσιογράφοι, τα μέχρι χτες χαϊδεμένα παιδιά αυτού του μορφώματος προς καταστροφήν ελπίζουν μάλλον σε κάποιο θαύμα. Εξάλλου είναι μαθημένοι να διατηρούν την αλαζονεία τους πριν γυαλίσουν την πένα για το ρέκβιεμ της παρουσίας τους, που σημειωτέον, παραμένει το ίδιο αδιάφορη στους χαρτοφάγους πάνω στους οποίους στηρίζουν μιαν επισφαλή φήμη. Τί μένει; Μένει μόνο μια θλίψη για ανθρώπους υπερφίαλους, με σύμπλεγμα κατωτερότητας, και αναλώσιμους, που στην κορυφή της δόξας τους συνέβαλλαν κι αυτοί στην εξαθλίωση της ανάγνωσης κατά το μέτρο της εξουσίας που πόθησαν, και που μοιάζουν τώρα σαν τα έσχατα στην κλίμακα θύματα του εφιάλτη που εξαπέλυσε μια κοινωνία με όρεξη αυτοκαταστροφής. Η επικείμενη πραγματικότητα και η γνώση της δίνει στη θέα τους εκτός από μιαν αίσθηση οίκτου και μια κίνηση αηδίας από πατημένα περιττώματα.
.
.
.
.
.
photo©Andre Kertesz, 1943
.
.
.
