αόρατος θίασος περνά
Οκτωβρίου 24th, 2010 Comments Off
Κ.Π. Καβάφης
«Απολείπειν ο θεός Aντώνιον»
*
Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές—
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που χάνεις.
.
.
Γιάννη, στο καλό…
Οκτωβρίου 17th, 2010 Comments Off
Είτε έτσι είτε αλλιώς, ότι και να πούμε ή πούνε… δεν θα το αναλύσω. Αποτέλεσες ζωντανό κομμάτι της ζωής πολλών από εμάς, θέλουμε δε θέλουμε, και στραγάλια-πασατέμπο μάσησα, και γέλασα -τι γέλασα· ξεκαρδίστικα στο γέλιο που πρόσφερες -αυτό αρκεί για ευγνωμοσύνη- και σαΐτες-ραβασάκια ερωτικά έστειλα στην τσαχπίνα με τις υπέροχες γάμπες των μπροστινών καθισμάτων ανάμεσα σε ήχους γέλιου και σούρσιμο ποδιών στο ερωτικό χαλίκι του θερινού σινεμά. Έτσι είναι, πως να το κάνουμε.
Στο Καλό.
.
.
Tony (1925–2010)
Οκτωβρίου 12th, 2010 Comments Off
In Memoriam
“Sweet smell of success” – Tony Curtis, Jeff Donnell (1957)
….
“Some like it hot” – Tony Curtis, Marilyn Monroe (1959)
.
.
.
François Villon (1431-?)
Ιουνίου 7th, 2010 Comments Off
L’Épitaphe de Villon ou ” Ballade des pendus “
Frères humains, qui après nous vivez,
N’ayez les cœurs contre nous endurcis,
Car, si pitié de nous pauvres avez,
Dieu en aura plus tôt de vous mercis.
Vous nous voyez ci attachés, cinq, six :
Quant à la chair, que trop avons nourrie,
Elle est piéça dévorée et pourrie,
Et nous, les os, devenons cendre et poudre.
De notre mal personne ne s’en rie ;
Mais priez Dieu que tous nous veuille absoudre !
Se frères vous clamons, pas n’en devez
Avoir dédain, quoique fûmes occis
Par justice. Toutefois, vous savez
Que tous hommes n’ont pas bon sens rassis.
Excusez-nous, puisque sommes transis,
Envers le fils de la Vierge Marie,
Que sa grâce ne soit pour nous tarie,
Nous préservant de l’infernale foudre.
Nous sommes morts, âme ne nous harie,
Mais priez Dieu que tous nous veuille absoudre !
La pluie nous a débués et lavés,
Et le soleil desséchés et noircis.
Pies, corbeaux nous ont les yeux cavés,
Et arraché la barbe et les sourcils.
Jamais nul temps nous ne sommes assis
Puis çà, puis là, comme le vent varie,
A son plaisir sans cesser nous charrie,
Plus becquetés d’oiseaux que dés à coudre.
Ne soyez donc de notre confrérie ;
Mais priez Dieu que tous nous veuille absoudre !
Prince Jésus, qui sur tous a maistrie,
Garde qu’Enfer n’ait de nous seigneurie :
A lui n’ayons que faire ne que soudre.
Hommes, ici n’a point de moquerie ;
Mais priez Dieu que tous nous veuille absoudre !
.
.
