…και στις Στάχτες

.

.

Το πλήθος. Ο άδειος χρόνος. Ο μονόλογος μιας πενηντάχρονης. Η ησυχία που απλώνεται στη πόλη. Η φαγούρα στο μάτι του νεκρού. Οι θεατές σε ετοιμότητα για την είδηση της ημέρας. Τα μελαγχολικά τετράγωνα των πολυκατοικιών. Οι λακκούβες στο ασφάλτινο οδόστρωμα. Η απελπισμένη επιλογή του μη χείρον βέλτιστον. Ο μηδενισμός του θεατή. Το κλάμα ενός εφήβου στο μεταίχμιο της πλάνης. Η τυπωμένη εξιστόρηση των βιωμάτων. Η φθορά. Οι «απλοί άνθρωποι». Το «ερέθισμα της φαντασίας» απαραιτήτως εντός εισαγωγικών. Η «συναισθηματική φόρτιση»· κι αυτή εντός εισαγωγικών όπως και. Η επικείμενη οικονομική καταστροφή -τα εισαγωγικά στη διακριτική σας ευχέρεια. Ο μαξιμαλισμός του πας για πολλά και μένεις με Τίποτα. Η γλαφυρότητα των Φαιδρών. Το περιτύλιγμα των Ιστορικών Προσώπων. Η εγκατάλειψη των μικρών κι ασήμαντων της καθημερινότητας. Η κοσμοσυρροή των νεκρών. Οι ξεκαρδισμένοι στα γέλια.

.

.

…τι λες; δεν κάνουμε μία παρτίδα ακόμα; Ο κόσμος είναι μια περίπτωση εντελώς προσωπική.
Τάσος Λειβαδίτης

Θα θυμάστε αγαπητοί ποιητές κατά το μήνα Νοέμβρη του 2011 αν δεν απατώμαι, τον θόρυβο που είχε δημιουργηθεί από την «εξασφάλιση» δανείου των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ (3ών €κατ.) από την Τράπεζα Αττικής, αφού οι κάνουλες χρηματοδότησης από τους συνήθεις κρουνούς, κυρίως την Αγροτική αλλά και από άλλες 3 τράπεζες (Εθνική, Marfin και Πειραιώς) έχουν κλείσει, αφού και τα δύο κόμματα μαζί χρωστούν σ’ αυτές περίπου 280-290 εκατομμύρια €υρώ… και που «Στην όλη υπόθεση υπάρχει εκτός από το προφανές και ένα ακόμη μεγαλύτερο σκάνδαλο. Δεν είναι μόνο ότι ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. έχουν προεισπράξει μέρος των κονδυλίων που «δικαιούνται» έως το 2014, βάζοντας ως εγγύηση τα χρήματα που καλύπτουν τη χρηματοδότηση τους μέχρι τότε, αλλά και το ότι έχουν λάβει τα ποσά με βάση τα σημερινά ποσοστά που είχαν στις τελευταίες εκλογές του 2009: Το ΠΑΣΟΚ με βάση το 43% και η Ν.Δ. το 33%.»…

Χώρια τα χρέη του ΠΑΣΟΚ στο ΙΚΑ….

Μήπως έχει δίκιο ο Στέφανος Κασιμάτης που είναι καχύποπτος:

«Πείτε με καχύποπτο υπέρ το δέον, αλλά εγώ τις υποψίες μου δεν θα τις κρύψω και ας διαψευσθώ. Ως γνωστόν, προκάλεσαν κατάπληξη οι σκοπίμως ασαφείς αναφορές του Βαγγέλη του Βενιζέλου σε μία διαδικασία «επανίδρυσης» ή «επανεκκίνησης» του ΠΑΣΟΚ – οι αναφορές, τέλος πάντων, στην επιθυμία του κατά κάποιο τρόπο να τελειώνει με το υπάρχον ΠΑΣΟΚ, ώστε να το ξαναφτιάξει από την αρχή. Γιατί;

Μία τολμηρή σκέψη που κάνω είναι ότι με την κρατική επιχορήγηση που αντιστοιχεί στο 13% (ή και σε ακόμη μικρότερο ποσοστό, αν πάμε σε νέες εκλογές) το ΠΑΣΟΚ δεν θα μπορεί ούτε καν να πληρώνει τους τόκους των δανείων που έχει λάβει, πόσω μάλλον τις δόσεις! Επομένως, η διάλυσή του ως νομικού προσώπου το ξεφορτώνει από τα χρέη του. (Και από τις εκατοντάδες συμβάσεις αορίστου χρόνου των υπαλλήλων του…)

.

.

Πάει καλά;

Διαβάστε:
Απάντηση στο άνοιγμα του Αντώνη Σαμαρά προς τις φιλελεύθερες δυνάμεις, με στόχο τη συγκρότηση κεντροδεξιού φιλοευρωπαϊκού μετώπου έδωσε ο Στέφανος Μάνος, σε ραδιοφωνική συνέντευξή του. Ο πρόεδρος της Δράσης συνέδεσε το ενδεχόμενο επιστροφής του στη ΝΔ με την «επιστροφή του Κ.Καραμανλή».[...]«Παραδείγματος χάριν, αν επέστρεφε ο Κώστας Καραμανλής και ο ίδιος αποφάσιζε να ανοίξει τη ΝΔ σε όλες τις συγγενείς της δυνάμεις, στο πρότυπο της ΕΡΕ(!)» δήλωσε ο πρόεδρος της Δράσης.

Κύριε Μάνο, γιατί δε αποσύρεστε, θα κάνετε πρωτίστως καλό στον εαυτό σας. Ασχοληθείτε με κάποιο επιτραπέζιο παιχνίδι.

.

.

[δείτε όλα του «my ass»]

Του Κώστα Βαξεβάνη
Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω απ’ την Ευρώπη. Δεν είναι το φάντασμα που περιγράφεται στο κομμουνιστικό μανιφέστο. Είναι το φάντασμα του Τσίπρα. Για όσους δεν καταλάβατε ακόμη, η Ευρώπη ολόκληρη -η Ελλάδα σίγουρα- κινδυνεύει από την πιθανότητα ανάληψης της εξουσίας από τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ. Ό,τι έφτιαξαν με επιμέλεια τόσα χρόνια οι κυβερνήσεις της Ελλάδας πάει κατά διαόλου. Η χώρα δεν θα είναι η ίδια. Το τιμόνι της δεν θα είναι στα στιβαρά χέρια της Τόνιας Αντωνίου, της Μαριλίζας Ξενογιαννακοπούλου, του καπετάνιου του Τιτανικού Γιώργου Παπακωνσταντίνου. Η καρέκλα της εξουσίας δεν θα τρίζει πια κάτω από το πολιτικό βάρος του Ευάγγελου Βενιζέλου και ο Άκης δεν μπορεί πια να βοηθήσει γιατί είναι φυλακή. Η ευρωπαϊκή προοπτική του Σαμαρά που ατένιζε την Ευρώπη στα προεκλογικά σποτ από τα παράθυρα της Αγιά-Σοφιάς απειλείται να ακυρωθεί. Ο δε Καραμανλής, δεν θα μπορεί να αρθρώσει στο μέλλον ούτε τις 15 λέξεις που είπε μέσα σε 3 χρόνια. Ακέραιοι άνθρωποι όπως ο Παυλίδης, ο Μπασιάκος, ο Δούκας, κάτι κουμπάροι μετά του Παναγιώτη Ψωμιάδη, δεν θα μπορούν πια να προσφέρουν. Όλα θα παραδοθούν στο χάος.

Ποιο είναι το χάος; Φαντάζομαι οι άνθρωποι θα έχουν μισθούς πείνας, οι συντάξεις δεν θα υπάρχουν, οι νέοι θα είναι άνεργοι, οι τράπεζες θα παίρνουν τα σπίτια, δεν θα υπάρχει όραμα και προοπτική, η χώρα θα καταρρεύσει.

Ας σοβαρευτούμε λοιπόν τώρα. Το χάος είναι εδώ. Τρία χρόνια τώρα. Με τα Μνημόνια και τις πολιτικές που εφαρμόζουν. Μπροστά δεν υπάρχει τίποτα. Μόνο χάος. Σε λίγο θα βγάλουμε τα κονσερβοκούτια (αυτά που δεν έβγαλαν οι κομμουνιστές της ψυχροπολεμικής προπαγάνδας) και θα σφαζόμαστε μεταξύ μας για να μοιράσουμε τα λίγα που έχουν απομείνει. Τα Μνημόνια ρίχνουν τη χώρα στην ύφεση και στη συνέχεια η ύφεση χρησιμοποιείται για να παρθούν άλλα μέτρα. Γιατί το κάνουν αφού δεν βγάζει πουθενά; Δεν γίνεται αλλιώς, θα πουν οι αυτοαποκαλούμενοι «ευρωπαϊστές».

Θέλω να δείξουν τα πρακτικά ενός μόνο υπουργικού συμβουλίου στο οποίο πραγματικά εξέτασαν μια άλλη πρόταση για την οικονομία εκτός από την τρόικα και τα επιχειρήματα με τα οποία την απέρριψαν ως μη πραγματοποιήσιμη. Μία μόνο. Δεν υπάρχει γιατί δεν εξέτασαν ποτέ καμιά άλλη πρόταση. Μας έβαλαν στο ΔΝΤ γιατί έτσι ήθελαν.

Υποστήριξαν με κάθε τρόπο πως αυτό είναι το καλύτερο για την Ελλάδα και δεν υπήρχε άλλη δυνατότητα διαπραγμάτευσης. Να όμως που στις πρώτες τους μετεκλογικές δηλώσεις Σαμαράς και Βενιζέλος, για να αποφύγουν τον «σκόπελο Τσίπρα», υποστήριξαν πως πρέπει να κάνουμε επαναδιαπραγμάτευση. Μια επαναδιαπραγμάτευση που πριν από τη απειλή των εκλογικών αποτελεσμάτων υποστήριζαν πως δεν μπορεί να γίνει.

Ουρλιάζουν στα κανάλια πως απειλούνται οι τράπεζες και η ρευστότητα. Πως ο Στρατούλης θα εθνικοποιήσει τις καταθέσεις. Ποια ρευστότητα και αποθεματικά των τραπεζών; Ποτέ δεν υπήρξαν. Οι τράπεζες, χωρίς κανένα θεσμικό έλεγχο, έπαιρναν τις καταθέσεις των καταθετών (αυτές που θα πάρει ο Στρατούλης) και με αυτές έδιναν δάνεια στους ανθρώπους τους και σε δικές τους offshore εταιρείες, οι οποίες μετά εμφανίζονταν να κάνουν αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της τράπεζας. Δεκάρα τσακιστή δεν έβαλαν ποτέ. Καταχράστηκαν χωρίς έλεγχο τις καταθέσεις του κόσμου.

Δεν θέλω να επιχειρηματολογήσω υπέρ του Τσίπρα, του Κουβέλη ή του Καμμένου. Απλώς θεωρώ κατάντια για τη Δημοκρατία να γυρνάμε στη δεκαετία του ’50, όταν ο φόβος μη μας πάρουν οι κομμουνιστές τις περιουσίες και τις γυναίκες μας χρησιμοποιήθηκε για να δημιουργηθεί το παρακράτος και να γίνουν οι άνθρωποι υποχείρια. Αυτή η «Δημοκρατία» των εκβιασμών, δημιούργησε το πελατειακό κράτος, τη διαφθορά και τους «εθνικούς» κλέφτες. Αυτές οι τεχνητές απειλές δημιούργησαν την Ελλάδα της υποτέλειας, της Ψωροκώσταινας και τελικώς της αναξιοπρέπειας.

Δεν ξέρω αν ο Τσίπρας μπορεί, και πώς, να κυβερνήσει, αλλά ξέρω καλά, όπως όλη η χώρα, ποιοι μας κυβέρνησαν και πώς. Κυβέρνησε ο Άκης, ο Τσουκάτος, ο Ρουσόπουλος με τις ευλογίες του Εφραίμ και το απολυτήριο εξαταξίου Γυμνασίου και δεν μπορεί ο Τσίπρας ή ο Παπαδημούλης; Φοβόμαστε μήπως μας ρίξουν στο χάος; Και το λένε την ίδια ώρα που χάρισαν δισεκατομμύρια στους Γερμανούς των υποβρυχίων και στη Siemens;

Να σας το πω χοντρά; Κυβέρνησαν πρωθυπουργοί που έπαιζαν playstation στου Μαξίμου και φόραγαν βραχιολάκια ισορροπίας Power Balance και δεν μπορούν αυτοί που έχουν έναν άλλο προβληματισμό; Μπορούσαν υπουργοί που έκαναν τους νόμους περί ευθύνης υπουργών, τους εκλογικούς νόμους, τους νόμους που αμνηστεύουν κλέφτες, υπουργοί που ήταν οι ίδιοι κλέφτες και δεν μπορούν άλλοι;

Γιατί; Γιατί δεν είναι όσο “ευρωπαϊστές” όσο θέλουν τα κανάλια και τα εκδοτικά συγκροτήματα; Απέναντι στα φαντάσματα που επικαλούνται ως επικίνδυνα, προτιμώ την πραγματικότητα που είναι ξεκάθαρη. Μπορούσαν όλοι αυτοί τόσα χρόνια και δεν μπορούν οι άλλοι; Ας απαντήσει ο καθένας μόνος του.

[koutipandoras]

.

.

[δείτε όλα του «my ass»]

.

του Paul Krugman

Οι Γάλλοι εξεγείρονται. Οι Eλληνες, επίσης. Καιρός ήταν. Και στις δύο χώρες έγιναν εκλογές την Κυριακή, που στην πραγματικότητα ήταν δημοψηφίσματα για την τρέχουσα οικονομική στρατηγική της Ευρώπης. Και στις δύο χώρες οι ψηφοφόροι την απέρριψαν.

Δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο το πόσο γρήγορα οι ψήφοι θα οδηγήσουν σε πραγματικές αλλαγές στην πολιτική, αλλά είναι βέβαιο ότι ο χρόνος της «στρατηγικής της ανάκαμψης μέσω λιτότητας» τελειώνει – και αυτό είναι καλό. Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε, ότι αυτό δεν είναι κάτι που θα άκουγες από τους συνήθεις υπόπτους εν όψει των εκλογών.

Ηταν κάπως αστείο να βλέπεις τους αποστόλους της ορθοδοξίας να προσπαθούν να παρουσιάσουν τον προσεκτικό, χαμηλών τόνων, Φρανσουά Ολάντ ως μία απειλητική φιγούρα. «Είναι μάλλον επικίνδυνος» διακήρυσσε το περιοδικό Economist, το οποίο παρατήρησε «ότι πραγματικά πιστεύει στην ανάγκη δημιουργίας μίας πιο δίκαιης κοινωνίας». Quelle horreur! Τι τρομερό!

Η αλήθεια είναι ότι η νίκη του Ολάντ σημαίνει το τέλος των «Μερκοζί», του γαλλο – γερμανικού άξονα που επέβαλε το καθεστώς λιτότητας τα τελευταία δύο χρόνια. Θα επρόκειτο για «επικίνδυνη» εξέλιξη αν αυτή η στρατηγική λειτουργούσε, ή αν τουλάχιστον είχε μία λογική πιθανότητα να λειτουργήσει αποτελεσματικά. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει και ήρθε η ώρα να προχωρήσουμε.

Ποιο είναι το λάθος με τη συνταγή των περικοπών για την καταπολέμηση των δεινών της Ευρώπης;

Μία απάντηση είναι ότι η καλή νεράιδα της εμπιστοσύνης δεν υπάρχει – αυτό σημαίνει ότι οι ισχυρισμοί ότι οι περικοπές των κυβερνητικών δαπανών θα ενθάρρυναν με κάποιον τρόπο τους καταναλωτές και τις επιχειρήσεις να ξοδεύουν περισσότερα έχουν διαψευσθεί τα τελευταία δύο χρόνια. Ετσι οι περικοπές σε μία οικονομία σε ύφεση απλά βαθαίνουν περισσότερο την ύφεση.

Επιπλέον, παρά τις θυσίες το αντάλλαγμα είναι πολύ μικρό ή και ανύπαρκτο. Σκεφτείτε την περίπτωση της Ιρλανδίας, που σαν καλός στρατιώτης στην κρίση, επέβαλε ακόμη πιο σκληρή λιτότητα για να κερδίσει ξανά την εμπιστοσύνη των αγορών. Σύμφωνα με την επικρατούσα ορθόδοξη λογική, αυτό θα έπρεπε να φέρει αποτελέσματα.

Μάλιστα, η ανάγκη της να πιστέψει σε αυτό κάνει την πολιτική ελίτ της Ευρώπης να συνεχίσει να διακηρύσσει ότι η λιτότητα στην Ιρλανδία έφερε αποτελέσματα και ότι η οικονομία της χώρας έχει αρχίσει να ανακάμπτει. Αλλά αυτό δεν ισχύει. Και αν και δεν θα το πληροφορηθείτε από τον Τύπο, το κόστος δανεισμού της Ιρλανδίας παραμένει πολύ πιο υψηλό από εκείνο της Ισπανίας ή της Ιταλίας – πόσο μάλλον της Γερμανίας.

Ποιές είναι λοιπόν οι εναλλακτικές; Μία απάντηση είναι η διάλυση του ευρώ, του κοινού νομίσματος της Ευρώπης. Η Ευρώπη δεν θα βρισκόταν σε αυτή την κατάσταση αν η Ελλάδα είχε ακόμη τη δραχμή της, η Ισπανία την πεσέτα της, η Ιρλανδία της λίρα της και ούτω καθεξής, αφού θα είχαν αυτό που τώρα τους λείπει: το όπλο της υποτίμησης.

Ως αντιστάθμισμα στη θλιβερή ιστορία της Ιρλανδίας, σκεφτείτε την περίπτωση της Ισλανδίας, του σημείου μηδέν της οικονομικής κρίσης, της χώρας που απάντησε υποτιμώντας το εθνικό της νόμισμα και τώρα απολαμβάνει την ανάκαμψη που θα έπρεπε να απολαμβάνει η Ιρλανδία.

Ομως η διάλυση του ευρώ θα προκαλούσε ρήξη και θα συνιστούσε τεράστια ήττα για το «ευρωπαϊκό οικοδόμημα», την μακροπρόθεσμη προσπάθεια προώθησης της σταθερότητας και της δημοκρατίας στην Ευρώπη μέσω της βαθύτερης ενσωμάτωσης.

Υπάρχει άλλος δρόμος; Ναι, υπάρχει – και οι Γερμανοί έχουν δείξει το πώς αυτός ο δρόμος μπορεί να επιφέρει αποτελέσματα. Δυστυχώς, δεν διδάσκονται από τη δική τους εμπειρία. Μιλήστε στους ηγέτες της Γερμανίας για την κρίση του ευρώ και θα σας πουν για το πώς και η δική τους οικονομία βρισκόταν στα Τάρταρα στις αρχές της περασμένης δεκαετίας αλλά κατάφερε να ανακάμψει.

Αυτό που δεν τους αρέσει να αναφέρουν είναι ότι αυτή η ανάκαμψη οφειλόταν σε ένα τεράστιο εμπορικό πλεόνασμα εξαιτίας των συναλλαγών με άλλες ευρωπαϊκές χώρες – συγκεκριμένα εκείνες που τώρα βρίσκονται σε κρίση – που γνώριζαν ανάπτυξη και πληθωρισμό πάνω από το φυσιολογικό, εξαιτίας των χαμηλών επιτοκίων.

Οι χώρες της Ευρώπης που βιώνουν τώρα την κρίση θα μπορούσαν να επαναλάβουν την επιτυχία της Γερμανίας αν βρισκόντουσαν σε ένα εξίσου ευνοϊκό περιβάλλον. Ετσι, η γερμανική εμπειρία δεν αποτελεί, όπως φαντάζονται οι Γερμανοί, επιχείρημα υπέρ της μονομερούς λιτότητας στη Νότια Ευρώπη. Αλλά στους Γερμανούς δεν αρέσει αυτό το συμπέρασμα, ούτε στην ηγεσία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Θα μείνουν γαντζωμένοι στις φαντασιώσεις τους για ευημερία μέσω της οδύνης. Και θα επιμένουν ότι αυτή η αποτυχημένη στρατηγική είναι η μόνη υπεύθυνη λύση. Αλλά φαίνεται ότι δεν θα έχουν πια τη «τυφλή» υποστήριξη του Μεγάρου των Ηλυσίων. Και αυτό, είτε το πιστεύετε είτε όχι, σημαίνει ότι τόσο το ευρώ όσο και το ευρωπαϊκό οικοδόμημα έχουν περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης από όσες είχαν πριν από λίγες ημέρες.

***

[Το Βήμα 5.8.12, The New York Times]

Οριστικό Exit των δύο Καταστροφέων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ

(ονειρεύομαι)

Πρωί. Για καφέ. Τη συνάντησα στον γνωστό κεντρικό πολυσύχναστο δρόμο. Τα οπίσθιά της παρέμεναν θεσπέσια. Μου είπε ότι είναι ερωτευμένη με την Λ. –μια παλιά, δικιά μου γνωριμία από την οποία ακόμη αποθεραπεύομαι -δεν υπήρχε λόγος να της το αναφέρω και στο άκουσμα του δικού της έρωτα, αντέδρασα με το κλασικό, διφορούμενο ανασήκωμα των ώμων. Άλλωστε ποτέ δεν ξέρουμε με ποιον π ρ α γ μ α τ ι κ ά είμαστε ερωτευμένοι, δεν εξαιρώ τον ίδιο τον Έρωτα. Καθίσαμε. Εσπρέσο. Έγειρε στον ώμο μου κι άρχισε ψιθυριστά: «Σήμερα είναι η τελευταία μέρα που αντικρίζω τη μαγεία του κόσμου. Ο πόνος μου θα λάμψει περιπαίζοντάς με, πλήρης τεχνασμάτων. Πολύχρωμα  πουλιά θα εμφανιστούν και θα εξαφανιστούν. Η ψευδαίσθηση θα συγκρουστεί με την πραγματικότητα. Η χαρά μου θα είναι τόσο επώδυνη, όσο κι ο πόνος. Θα δω και θα αισθανθώ πράγματα που δεν θα πιστεύει κανείς»

Θυμήθηκα το τελευταίο σημείωμα της Λ., του πρώην δικού μου και νυν δικού της έρωτα. «Το ένα συν ένα ίσον τρία, είναι η σκέψη που ανακρίνει βασανίζοντας τον εαυτό της μέσω του συμβόλου “ίσον”. Το σύμπαν είναι ο εγκέφαλος που προσπαθεί να κατανοήσει τον εαυτό του»…

«Ίσον»

Αιωρείται. Ακόμη.

Τρεις μήνες μετά. Πρωί. Εσπρέσο. Εφημερίδα. Διαβάζω το μονόστηλο: «Σιωπή. Το συγκεντρωμένο πλήθος παρατηρούσε τις φλόγες. Τα σύννεφα μαύρου καπνού έγιναν φτερά και σήκωσαν το σώμα της ψηλά στον ουρανό».

Στην αρχή τη θρήνησαν τα ήσυχα βήματα πίσω από τα δέντρα και το μελαγχολικό λαχάνιασμα της βροχής. Δεν ήταν αργή η μετάβαση, όπως εκείνη θα την ονειρευόταν. Συνέβη έτσι. Ξαφνικά, ώστε το νόημα όλων όσων είχε ζήσει, να της διαφύγει για ακόμη μία φορά.

Για πάντα.

.

.

photo©Garry Winogrand, 1982

Filed under: αφήγηση ]]> http://agrimologos.com/2012/05/05/5-5-12/feed/ 0 stratos fountoulis GarryWinogrand1982 http://agrimologos.com/2012/05/04/4-5-12/ http://agrimologos.com/2012/05/04/4-5-12/#comments Fri, 04 May 2012 08:03:26 +0000 stratos fountoulis http://agrimologos.com/?p=5600 ]]>

Δεν είχαμε ιδέα ότι υπήρχε και δρούσε έννομη τάξη στη νότια δανικαρκία. Προεκλογικά μάθαμε για την ύπαρξη ιερόδουλων που δρουν δολίως και σατανικά αισθαντικώς, με στόχο να πλήξουν το ήθος και τη συνοχή της ορθοδόξου κοινωνίας μας. Ομολογώ ανατρίχιασα μαθαίνοντας για την πρωτόγνωρη δράση των θηλυκών δολιοφθορέων. Πρόκειται για μια προεκλογική περίοδος που θα μπορούσε αβιάστως να ταυτιστεί με κατηχητικό, καθότι οι ποσότητες (ηθικής και έννομης) Αρετής όχι μόνο φτάνουν και περισσεύουν, αλλά κινδυνεύουμε από συνειδησιακό overdose έννομης τάξης κι ασφάλειας. Εάν κάποιος καλοπροαίρετος «ενεργός πολίτης» προσθέσει και τις υπόλοιπες τελευταίες αποκαλύψεις της ενεργούς μεν, πλην τυφλής Δικαιοσύνης, ενδεχομένως να λιποθυμήσει ευχάριστα –και δεν μιλώ ανεύθυνα. Προεκλογικά μάθαμε για την επαίσχυντη λέξη «πιάτσα» -γνώριζε κανείς την ύπαρξή της; Το κέντρο της πρωτεύουσας (της πεντακάθαρης, πανέμορφης Αθήνας μας)  αίφνης άλλαξε χρώμα, φωτίστηκε και λάμπρυνε από τις συντονισμένες εκκαθαρίσεις των μεταναστών που λόγω του σκούρου του δέρματός τους, είχε αρχίσει να φέρνει προς το γκρι-μπεζ. Προεκλογικά μάθαμε ότι ορισμένοι πολιτικοί δέχονταν (άκουσον-άκουσον) μίζες, δηλαδή ο εξής ένας: Ο Άκης. Η έννομη τάξη και σε αυτή την περίπτωση έπραξε το αυτονόητο, διότι ως γνωστόν «στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα» και διότι οι δημοκρατίες ενεργοποιούνται κατά την προεκλογική περίοδο και αναπαύονται την μετεκλογική.

Η δημοκρατία σε αντίθεση με τον Θεό, δημιουργεί τη μία ημέρα και αναπαύεται τις υπόλοιπες έξη.

Γηράσκω αεί Διδασκόμενος.

my ass

Υπόσχεση: Θα οικοδομήσουμε υπεύθυνα ότι γκρεμίσαμε.

«Σε σύσκεψη στην Ιπποκράτους συμφωνήθηκε πως το ΠΑΣΟΚ πρέπει να έχει σαφή στρατηγική για την επομένη των εκλογών.» [Καθημερινή]

Απορία: To Πασόκ, δεν έχει κατορθώσει ακόμη να έχει… σαφή στρατηγική;

“Οτι έγιναν εγκλήματα υπερβολικής λιτότητας στο όνομα δήθεν της δημοσιονομικής εξυγίανσης και των Μνημονίων το ξέρουμε και το έχουμε γράψει εκατοντάδες φορές. Δεν λέμε, αναγκαίες οι μεταρρυθμίσεις (που δεν έγιναν), ίσως απαραίτητες και πολλές αλλαγές στο κράτος. Ομως, τα απανωτά φορολογικά χαράτσια και οι οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων τσάκισαν τη χώρα.

Τώρα, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ (μας) υπόσχεται ότι η χώρα θα βγει από το Μνημόνιο το 2015! Εντάξει… Να πιστέψουμε τον κ. Βενιζέλο; Αλλά, ποιος μπορεί να τους συγχωρήσει ότι γκρέμισαν την οικονομία και διέλυσαν την κοινωνία; Εγώ, απλώς, αναρωτιέμαι πώς θα γίνει η ανάκτηση της χαμένης εμπιστοσύνης του λαού προς το πολιτικό και το οικονομικό σύστημα. Οι αρχικές παλινδρομήσεις του Ευ. Βενιζέλου, μαζί με τη διπλωματική ανυπαρξία και την εκκωφαντική διαπραγματευτική ένδεια των Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου, παρέσυραν στην άβυσσο τη χώρα. Οχι μόνο δεν κατάλαβαν το μέγεθος της κρίσης, αλλά απέτυχαν και να την διαχειριστούν. [Καθημερινή]

Αυτά από μια συντηρητική εφημερίδα….

Ψηφίζουμε υπεύθυνα. Ψηφίζουμε κόμμα της Αριστεράς. Όποιο εμείς επιθυμούμε. Υπάρχει και το κόμμα των Οικολόγων. Γιατί όχι.

Μαυρίστε τους.

.

.

.

[δείτε όλα του «my ass»]

(απόσπασμα) Yves Bonnefoy, «Η Μακρυνή Φωνή»  (2001)

Ι

Την άκουγα, κι ύστερα σκιάχτηκα πως δεν
Θα την ακούω πια, να μου μιλάει και να μιλάει
Μονάχη της. Φωνή απόμακρη, ένα παιδί
Στον δρόμο που παίζει, μα η νύχτα έπεσε:

Κάποιος καλεί, ‘κει που η λάμπα φεγγίζει, εκεί
Που μια πόρτα τρίζει ανοίγοντας, κι η ακτίνα
Βάφει την άμμο όπου ένας ίσκιος εχόρευε –
Γύρνα, μου ψιθυρίζουν, γύρνα, η νύχτα έπεσε.

(Γύρνα, μου ψιθυρίζαν, μα δεν εγνώριζα
Ποιος απ’ των χρόνων καλούσε έτσι τα βάθη,
Ποια μητριά δίχως μνήμη και μήτε καν πρόσωπο,
Ποια οδύνη που επόναγε πριν την γέννηση καν.)

ΙΙ

Ή αλλιώς την άκουγα σε μια άλλη αίθουσα.
Δεν γνώριζα τίποτε γι’ αυτήν εξόν την παιδική ηλικία.
Χρόνια επέρασαν, μια ζωή κράτησε σχεδόν
Εκείνο το τραγούδι της, μοναδικό μου κτήμα.

Τραγουδούσε, αν μπορείς έτσι να το πεις,
Μα όχι, κάτι πιο πολύ ανάμεσα σε ομιλία και φωνή.
Ένας τρόπος,  ο λόγος να εκκρεμεί
Όπως στο αβέβαιο πριν του εαυτού μας.

Κάποιες φορές μάλιστα δεν ήτανε καν λέξεις.
Ο ήχος μόνο απ’ όπου λέξεις λαχταρούν να βγουν,
Ο ήχος που ίσκιο έφερνε όσο και φως εξίσου,
Μήτε πλέον θόρυβος και μήτε ακόμη μουσική.

.

.

.

Μετάφραση: Μάρκος Καλεώδης, περ. Ποιητική τ.8, φθινόπωρο-χειμώνας 2011

.

Αρχηγός “κυνηγών κεφαλών” της Νέας Γουινέας, της φυλής Παπούα. Τα τέσσερα κέρατα που κοσμούν την κεφαλήν του, δείχνουν ότι έχει αποκόψει τας κεφαλάς ισαρίθμων εχθρών.

.

Τα σχόλια δικά σας.

Εγώ απλώς να παρατηρήσω ότι η παγανιστικών διαθέσεων «Χρυσή Αυγή» του δωδεκάθεου δεν περιλαμβάνεται στα «δεδηλωμένα αθεϊστικά κόμματα» της αφίσας. Εκ παραδρομής;

Μετά τιμής

Πανδώρα

[«Το Βήμα»]

Σκίτσο του Κων/νου Παπαμιχαλόπουλου

…

Nota Bene: Ευτυχώς πολλοί αρχιερείς, θεωρούνται και από νοήμονες πιστούς, γραφικοί.

.

Ανατομία Βδέλλας

Βδελλοειδή (Ζωολογία). Ομοταξία των σκωλήκων περιλαμβάνουσα τρεις τάξεις –εκτός των υπό μορφή των ανθρωποειδών. Το στόμα των σκωλήκων αυτών έχει μετατραπεί σε όργανο απομυζήσεως, μυζητήρα ή προβοσκίδα, παραδόξως προβοσκίδα δεν υφίσταται στα ανθρωποειδή, πάραυτα, η πρακτική της απομυζήσεως είναι ευρέως διαδομένη και στο είδος αυτό, των θηλαστικών. Το μέγεθος ποικίλλει  από 350 χιλιοστά έως και το ανθρώπινο ύψος ενός μπασκετμπολίστα.

Θεωρώ υποχρέωση, να εκφράσω την αδυναμία μου προς το εξαίσιο και noble είδος της Ακανθοβδέλλας,  η οποία ζει σφόδρα παρασιτικώς επί ιχθύων και κοινών ανθρώπων τρεφόμενη από το αίμα των. Ζουν σε όλα τα μέρη του κόσμου και αναπτύσσονται κυρίως στα αστικά λιμνάζοντα ύδατα, ιδιαιτέρως δε, σε λιμνάζουσες συνειδήσεις…

.

.

.

.

.

.

Ας δούμε λοιπόν τις συμπτώσεις. Η Δικαιοσύνη υποστηρίζει πως η offshore εταιρεία Torcaso συνδέεται με τον ξάδελφο του Άκη Τσοχατζόπουλου, Νικόλαο Ζήγρα ο οποίος επισήμως εμφανίζεται ως ιδιοκτήτης. Χρήματα ωστόσο από τους λογαριασμούς εισπράττει ο κοσμικός της Βορείου Ελλάδας Γιώργος Σαχπατζίδης. Η Torcaso ενοχοποιείται για είσπραξη ποσών που προέρχονται από μίζες οπλικών συστημάτων.
Η Torcaso είναι και παλιά ιδιοκτήτρια του σπιτιού που αγόρασε ο Τσοχατζόπουλος. Από την Torcaso αγόραζε ακίνητα και η ομάδα του Εφραίμ τον καιρό των επενδύσεων. Για την ακρίβεια με τις αγορές από την offshore του Άκη ξεκίνησε το σχέδιο «μπλοκ επιταγών αντί για ευαγγέλιο».

Δύο ακόμη φίλοι του Τσοχατζόπουλου εμπλέκονται στην υπόθεση των υποβρυχίων και είναι κατηγορούμενοι. Ο ένας είναι ο Γιάννης Μπλέτσιος. Η γερμανική Δικαιοσύνη υποστηρίζει πως υποδείχτηκε από τον ίδιο τον Τσοχατζόπουλο για να συμμετέχει στην ομάδα που θα διαχειριζόταν τις μίζες που έδινε η γερμανική εταιρεία HDW σε έλληνες κρατικούς λειτουργούς. Ο άλλος είναι ο Σωτήρης Εμμανουήλ, πρόεδρος των Ναυπηγείων την εποχή που καταδύονταν οι μίζες σε τσέπες μέσω της επιχείρησης. Ο Σωτήρης Εμμανουήλ (ο κύριος στη φωτογραφία με κύκλο), ήταν αυτός που αποχαιρέτησε τον Εφραίμ την μέρα της σύλληψής του. Είναι σύμβουλός του και φυσικά βαθιά θρησκευόμενος. Οι εντιμότατοι φίλοι του Άκη, και βέβαια οι offshore εταιρείες συναντούν τον κύκλο του Βατοπεδίου. Ίδιοι πελάτες, ίδιοι φίλοι. Ζούμε στη χώρα των συμπτώσεων. Και των πτώσεων απ’ τα σύννεφα ως γνωστόν

[Κουτί της Πανδώρας]

***

Σύμφωνα πάντα με το πόρισμα όμως, το “δεξί χέρι” του πρώην υπουργού και κατηγορούμενος Νίκος Ζήγρας, φέρεται ότι πήρε στα χέρια του για λογαριασμό του Ακη Τσοχατζόπουλου από το 1999 έως το 2005 ποσά που αγγίζουν τα 22,5 εκατομμύρια ευρώ, και συγκεκριμένα 11.582.000 δολάρια, 11.411.000 ευρώ και 2.960.000 ελβετικά φράγκα.

Χαρακτηριστικό είναι το σημείο του πολυσέλιδου πορίσματος όπου φαίνεται ο στενός συνεργάτης του πρώην υπουργού και κατηγορούμενος Νίκος Ζήγρας να επιδίδεται σε ένα κρεσέντο αγορών ως εκπρόσωπος της γνωστής από την υπόθεση του Βατοπαιδίου off-shore εταιρίας Torcasso, αν και ήταν πολύ βαριά ασθενής.

Στις 18 Νοεμβρίου του 1999 αγοράζονται από την Torcasso:

• 1 αίθουσα 1.000 τ.μ. σε κτίριο της οδού Κηφισίας
• 1 αίθουσα 964 τ.μ. στο ίδιο κτίριο
• 22 θέσεις στο υπόγειο του κτιρίου έναντι 1,400 δισ. δρχ.

11 ημέρες αργότερα, στις 29 Νοεμβρίου του 1999, η Torcasso αγοράζει το ακίνητο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου αντί 300.000.000 δρχ.

Τα τρία ακίνητα της οδού Κηφισίας πωλήθηκαν το 2007 από την Torcasso στο Βατοπαίδι αντί 6.000.000 ευρώ, ενώ το ακίνητο που είχε αγοράζει η off-shore στην Κόμνα Τράκα τον Φεβρουάριο του 2000 έναντι 240.000.000 δρχ. πωλείται επίσης στο Βατοπαίδι για 3.700.000 ευρώ.

[MegaTv]

Δημήτρης Μητροπάνος (1948 - σήμερα 17.4. 2012)