χτες, το πρώτο χιόνι

Μία νιφάδα -χιλιάδες κρυστάλλους, κάθε κρύσταλλος κι ένας μικροσκοπικός κόκκος σκόνης,  σε κάθε κόκκο, λένε οι σοφοί, καταγράφεται η ιστορία του ανθρώπου· κι όπως τα όνειρά του, έτσι κι ο κόκκος καθώς ανεβαίνει στη δίνη του αέρα στριφογυρίζοντας προς τ’ουρανού τα σύννεφα· πέφτει επάνω του αδυσώπητα η υγρασία της ατμόσφαιρας, κι ακριβώς όπως οι μικρές ανθρώπινες φιλοδοξίες του, παγώνουν αμέσως,  και όταν με το καλό· κι όπως τα ορίζει η φύση, έρχεται η ώρα της Πτώσης, προστίθενται στον μικροσκοπικό αυτό κόκκο κι άλλα σταγονίδια νερού. Ανάλογα με την υγρασία, τη θερμοκρασία των στρωμάτων του αέρα, σχηματίζουν βελόνες κοφτερές, αστέρια όλων των αποχρώσεων του λευκού και θρύμματα από φυλλαράκια. Από το βρόμικο στρώμα που βλέπουμε πάνω στο χιόνι που λιώνει, αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος, τον όγκο της Πτώσης, πόσες ελπίδες έγιναν σκόνη, όλα καθρεφτίζουν τη ποσότητά τους στο εσωτερικό των κρυστάλλων, όλη η ποσότητα σκόνης που δέχτηκαν από τον αέρα κατά τη διάρκεια

της Πτώσης

Τον Σεπτέμβριο του 2008 το «Κουτί της Πανδώρας» αποκάλυψε το σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Ένα από τα πιο γνωστά μοναστήρια του Αγίου Όρους, με την καθοδήγηση του Εφραίμ, διεκδίκησε τη λίμνη Βιστωνίδα από τους αγρότες και το Δημόσιο. Όταν έχασε νομικά τις διεκδικήσεις, κινητοποίησε τον ίδιο τον κρατικό μηχανισμό, υπουργούς προκειμένου με παράνομες υπουργικές αποφάσεις να πάρει όσα ήθελε. Και όχι μόνο αυτό. Αφού πήρε τις εκτάσεις όπου θα έκανε εκκλησιαστικά ιδρύματα και σχολές, τις αντάλλαξε με οικόπεδα φιλέτα σε όλη την Ελλάδα.

• Πώς κατάφερε μια ομάδα μοναχών, να διασυνδεθεί με μοναδικό τρόπο με την εξουσία, με επιχειρηματίες, δημοσιογράφους, πολιτικούς για να διαχειριστεί ως ομάδα χρηματιστών και μάνατζερ περιουσία δισεκατομμυρίων που δεν της ανήκε.
• Το «Κουτί της Πανδώρας» αποκαλύπτει το οικονομικό σκέλος του σκανδάλου του Βατοπεδίου, τους τραπεζικούς λογαριασμούς, την ακίνητη περιουσία.
• Για πρώτη φορά μιλά στο «Κουτί της Πανδώρας» ο παραιτηθείς αντεισαγγελέας Εφετών, Ηλίας Κολιούσης που χειριζόταν την υπόθεση του Βατοπεδίου.
• Ποιοι και πως πίεζαν να μην πάει η δικογραφία που απέδιδε ευθύνες σε υπουργούς, στην Βουλή;
• Ποιοι και πώς απέκρυπταν στοιχεία από την δικαστική έρευνα;

Το «Κουτί της Πανδώρας» ανοίγει για το πολιτικό και δικαστικό παιχνίδι που θέλησε να βγάλει τα «μάτια» της Δικαιοσύνης.

Το «Κουτί της Πανδώρας» στη ΝΕΤ

Τρίτη 31 Ιανουαρίου στις 23:00 μμ

«Επειδή τίποτα δεν είναι, όπως φαίνεται»

[πηγή: Κουτί της Πανδώρας]

Benny-Lover

Με τη φράση «θα συμπορευθώ με τον Βαγγέλη Βενιζέλο» ο Ανδρέας Λοβέρδος ανακοίνωσε την στήριξή του στο πρόσωπο του υπουργού Οικονομικών στη μάχη για τη διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ. Οι δύο υπουργοί σε κοινή τους εμφάνιση την Τρίτη επιβεβαίωσαν τις πληροφορίες που τους ήθελαν να βρίσκονται πολύ κοντά εν όψει της εκλογής νέου προέδρου. «Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να σταθεροποιηθεί πολιτικά» τόνισε από την πλευρά του ο κ. Βενιζέλος.

.

.

 [δείτε όλα του «my ass»]

Ο έρωτας που αγνοεί τον έρωτα, αυτός των υπόκωφων θορύβων -ρωτούσες διαρκώς πως φτιάχνεται η σιωπή, το έκανες όπως υπάρχει το «θέλω» που αγνοεί το Θέλω στη κοινότητα των συνδεδεμένων κι ήταν αργά• πρωί, μετά τη βροχή. Παραδομένος. Προφυλαγμένος. Εντάσεις, περιοχές, τόποι. Προφυλαγμένα. Όλα• ο καλπασμός των λειψάνων• τόσων ημιτελών ψιθύρων• όλα. Τα πάντα αίνιγμα, τα πάντα σύμπλεγμα, τα πάντα αναμονή, τα πάντα στη δίνη του στροβίλου ζουν. Στη μόνιμη απόκρυψη. Ο έρωτας που αγνοεί τον έρωτα –κι αυτό, δεν είναι παρά μία ιδέα.

.

.

[ασκήσεις]

Η Ελλάδα του Καντιώτη, 16/12/1990: Εξω από τη Μητρόπολη Φλώρινας οι πιστοί του Καντιώτη καταδικάζουν τον «άθεο»και «ακόλαστο» Θόδωρο Αγγελόπουλο (φωτογρ.: Χ. Μπίλιος)

Ο μητροπολίτης που αφόρισε Αγγελόπουλο – Μαστρογιάνι

 «Τι φοβερή φωνή που έχει. Τι ένταση για γέρο άνθρωπο! Θα μπορούσε να παίξει δραματικούς ρόλους με απαιτήσεις», δήλωνε στην «Ε», στις 17 Δεκεμβρίου του 1990, ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι.

Δεν έκανε κομπλιμέντα σε κάποιο Ελληνα συνάδελφό του ο Ιταλός σταρ, που είχε έρθει στην Ελλάδα για να πρωταγωνιστήσει στο «Μετέωρο βήμα του πελαργού» του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Για τον τότε μητροπολίτη Φλωρίνης Καντιώτη εξέφραζε ευγενικά την άποψή του. Κι ας τον είχε μόλις αφορίσει, μαζί με τον σκηνοθέτη, τους ηθοποιούς και τεχνικούς της ταινίας, αλλά και τους δύστυχους ντόπιους, που θα έκαναν στα γυρίσματα κάνα μεροκάματο.

Γνωστή η ιστορία. Αν σήμερα μας φαίνεται απίστευτη, στην Ελλάδα του 1990 ο πρώην μητροπολίτης, που πέθανε το Σάββατο σε ηλικία 104 χρόνων, είχε εγκαθιδρύσει στην επικράτειά του φονταμενταλιστικό καθεστώς, πολύ πριν η λέξη «Ταλιμπάν» μπει στο λεξιλόγιό μας. Κάποια στιγμή έμπλεξε στα δογματικά δίχτυα του και ο διεθνής Ελληνας σκηνοθέτης, που δεν είχε σκοπό για χάρη του να πάψει να γυρίζει ταινίες στη Φλώρινα.

Το χρονικό του αφορισμού είναι το εξής:

Για όλα φταίει το σενάριο
Με κάποιο μυστήριο τρόπο έφτασε στα χέρια του Καντιώτη το σενάριο της ταινίας. Κάτι το μήνυμά της (Ελληνας πολιτικός εγκαταλείπει τη Βουλή και εξαφανίζεται στα σύνορα της χώρας, άγνωστος μεταξύ αγνώστων, σε καταυλισμό παράνομων μεταναστών), κάτι μια ερωτική σκηνή μεταξύ νεαρής μετανάστριας και Ελληνα δημοσιογράφου (που τελικά δεν γυρίστηκε ποτέ), ο Καντιώτης, που εκτός από θρήσκος ήταν και εθνικιστής και έβλεπε παντού Σκοπιανούς πράκτορες, εξεμάνη με τον Αγγελόπουλο. Τον απείλησε αμέσως με αφορισμό.

Ο σκηνοθέτης ήξερε, φυσικά, τι σημαίνει να γυρίζεις ταινίες σε δυσκολότερες εποχές – στον «Θίασο» επί χούντας είχε την αστυνομία στο κατόπι του. Αλλα δεν άφησε έτσι την υπόθεση. Δημιούργησε διεθνές θέμα. Ο Ακίρα Κουροσάβα από την Ιαπωνία τού έστειλε μήνυμα συμπαράστασης. Δόθηκε συνέντευξη Τύπου στην Αθήνα, πολύ πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα. Στο πλευρό του Αγγελόπουλου, εκτός από τον σταρ Μαρτσέλο, στάθηκαν σύσσωμο το ΠΑΣΟΚ και η Αριστερά (στην κυβέρνηση ήταν τότε ο Μητσοτάκης, στο υπουργείο Πολιτισμού ο Τζαννής Τζαννετάκης). Μελίνα, Γιώργος Παπανδρέου, Λαλιώτης, Μπένος, Κύρκος, Κωνσταντόπουλος, Δαμανάκη, Λιάνης, όλοι έδωσαν το «παρών». Πίσω στη Φλώρινα οι κομματικές οργανώσεις των αριστερών κομμάτων προσπαθούσαν να κρατήσουν ψηλά την αξιοπρέπεια της ντόπιας κοινωνίας, που ήδη είχε πληρώσει βαρύ φόρο στη μισαλλοδοξία του μητροπόλιτη της.

Ο Μαστρογιάνι, με τα ρούχα του ρόλου του, περπατάει απτόητος στη Φλώρινα κάτω από το πλακάτ του Καντιώτη (φωτογρ.: Χ. Μπίλιος)

Καμπάνες, σημαίες και συλλαλητήριο
Οταν ο Αγγελόπουλος, μέσα Δεκεμβρίου του 1990, ανέβηκε στη Φλώρινα για γυρίσματα, το κλίμα ήταν εφιαλτικό. Η πόλη είχε γεμίσει μαύρες σημαίες, πλακάτ και καρικατούρες, στις οποίες ο σκηνοθέτης κρατούσε σε σακούλι τα 600 εκατ. που είχε πάρει από την ελληνική Πολιτεία και την Ευρώπη του Διαβόλου, και οι λέξεις «αναρχία, ανθελληνισμός, αθεΐα, ακολασία» τον περιέβαλαν. Καμπάνες χτυπούσαν πένθιμα. Σημαίες ανέμιζαν. Εμβατήρια ακούγονταν. Αυτοκίνητα με ντουντούκες γυρνούσαν στους παγωμένους δρόμους και καλούσαν τον κόσμο σε συλλαλητήριο και στην τελετή αφορισμού στη μητρόπολη.

Το απόγευμα της 16ης Δεκεμβρίου χίλια άτομα, ανάμεσά τους και πολλοί νέοι, μαζεύτηκαν μπροστά στον μητροπολιτικό ναό της Φλώρινας, σε απόσταση λίγων μέτρων από το εντυπωσιακό σκηνικό που είχε ήδη στήσει ο αείμνηστος Μικές Καραπιπέρης, και άκουσαν τον παραληρηματικό λόγο του Καντιώτη. «Θα πέσουν κεραυνοί», φώναζε με όλη τη δύναμή του ο 84χρονος τότε μητροπολίτης. Το κρύο ήταν αφόρητο, αλλά το μίσος που ένιωθες στην ατμόσφαιρα σε περόνιαζε περισσότερο. Λίγες ώρες νωρίτερα, ένας αποφασιστικός Αγγελόπουλος είχε διασχίσει, πάντως, την άδεια πόλη συνοδευόμενος από συνεργάτες του και πολλούς δημοσιογράφους, Ελληνες και ξένους, για να πάει σε μια αντι-συγκέντρωση δημοκρατίας και ελευθερίας που είχε οργανωθεί στον κινηματογράφο «Ελληνίς».

Μεσαιωνική τελετουργία
Την επόμενη μέρα είχε σειρά ο «αφορισμός-πακέτο», όπως ευφυώς έγραφε το πρωτοσέλιδο της «Ε». Ας σημειωθεί ότι έγκυροι πανεπιστημιακοί θεολόγοι είχαν αποφανθεί ότι ήταν και αφορισμός-παρωδία, αφού ο Καντιώτης δεν είχε τη σύμφωνη γνώμη των 2/3 της Ιεραρχίας. Οχι, φυσικά, ότι αν ήταν έγκυρος θα είχαν… πιάσει τόπο όλα αυτά τα ανατριχιαστικά «ιερά κείμενα», που άκουσα να διαβάζει ο Καντιώτης από τον άμβωνα, κρυμμένη πίσω από μια κολόνα του ναού κι ενώ οι πιστοί έψελναν ομαδικά «αφορεσμένοι, αφορεσμένοι». Τουλάχιστον ο Καντιώτης τούς έδωσε ένα περιθώριο. Αν μετάνιωναν μέσα σε δύο χρόνια, ο αφορισμός τους θα ήρετο. Απ’ ό,τι ξέρουμε, όλοι τους το ίδιο αγύριστο κεφάλι κράτησαν. Ανάμεσά τους και ο 86χρονος Κων. Παπαλαζαρίδης, κομπάρσος στην ταινία. Οταν λίγους μήνες αργότερα έφυγε από τη ζωή, ο παπάς του χωριού του αρνιόταν να τον θάψει.

Κι ενώ στη Μητρόπολη Φλώρινας εκτυλισσόταν το θρησκευτικό θρίλερ, ο Αγγελόπουλος, ο Αρβανίτης, ο Μαστρογιάνι, ο Γρηγόρης Πατρικαρέας, η Δώρα Χρυσικού και όλοι οι άλλοι είχαν πιάσει δουλειά στο γειτονικό και χιονισμένο Αμύνταιο. «Αφορισμός κάτω από τέτοιους όρους είναι τιμή», δήλωνε ο σκηνοθέτης.

Η ταινία γυρίστηκε κανονικά, ταξίδεψε στις Κάνες και σε όλο τον κόσμο. Η αμέσως επόμενή του, το διάσημο και αριστουργηματικό «Βλέμμα τού Οδυσσέα», που πήρε και το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στις Κάνες, ξεκινούσε με μία από εκείνες τις μεγαλειώδεις σκηνές που μόνον ο Τεό μπορεί να γυρίσει. Μια αναπαράσταση του συλλαλητηρίου τού Καντιώτη στη Φλώρινα.

[Της Βένας Γεωργακοπούλου, «Ε» 30 Αυγ.2010… ]

Filed under: faidrotites, grafikotites, πολιτισμού, σκέψεις, των Ποιητών, ζητήματα ελευθερίας ]]> http://agrimologos.com/2012/01/25/25-1-12b/feed/ 0 stratos fountoulis Kantiotis1 Kantiotis2 http://agrimologos.com/2012/01/25/25-1-12/ http://agrimologos.com/2012/01/25/25-1-12/#comments Wed, 25 Jan 2012 05:06:27 +0000 stratos fountoulis http://agrimologos.com/?p=5297 ]]>

Ulysses’ Gaze: All-TIME 100 Movies

περισσότερα στις Στάχτες

[…]«Τα άλλα αμάξια σταμάτησαν σε απόσταση, αλλά κανείς δεν βγήκε να βοηθήσει. Η τεράστια νεκροφόρα ταλαντευόταν στις τρεις ρόδες της. Ξαφνικά το φέρετρο πετάχτηκε έξω και έπεσε στο δρόμο. Σαν ανακουφισμένη, η νεκροφόρα ίσιωσε και κύλησε σε μια πάροδο. Την ακολούθησαν τα άλλα αμάξια.

Οι πένθιμες καμπάνες της εκκλησίας είχαν σταματήσει και στάθηκα μόνος μου με το αναποδογυρισμένο και από τη μια μεριά σπασμένο φέρετρο. Μ’ έπιασε μια φοβερή περιέργεια και πλησίασα. Ένα χέρι έβγαινε έξω από τα σπασμένα σανίδια. Όταν έσκυψα, το νεκρό χέρι άρπαξε το μπράτσο μου και με τράβηξε προς το φέρετρο με τρομερή δύναμη. Πάλεψα απελπισμένα καθώς το πτώμα ήμουν εγώ ο ίδιος. Προσπάθησα να ελευθερώσω το μπράτσο μου αλλά εκείνος το κράτησε σφιχτά, με δύναμη. Όλη αυτή την ώρα με κοίταζε χωρίς συγκίνηση και φαινόταν σαν να χαμογελούσε περιφρονητικά.

Σ’ αυτή τη στιγμή της ανείπωτης φρίκης, ξύπνησα και ανακάθισα στο κρεβάτι μου. Ήταν τρεις η ώρα το πρωί και ήλιος ήδη αντανακλούσε από τις στέγες απέναντι στο παράθυρό μου. Έκλεισα τα μάτια και ψιθύρισα λέξεις που ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα, ενάντια στο όνειρό μου, ενάντια σε όλα τα κακά και τρομακτικά όνειρα που με έχουν ταράξει αυτά τα τελευταία χρόνια.

Dr. Isak Borg (Victor Sjöström): Με λένε Ίζακ  Μποργκ. Είμαι ακόμη ζωντανός. Είμαι εβδομήντα έξη χρόνων. Αισθάνομαι πολύ καλά.

Όταν ψιθύρισα αυτές τις λέξεις ένοιωσα πιο ήρεμος, ήπια ένα ποτήρι νερό και ξάπλωσα να σκεφτώ την ημέρα που με περίμενε…»

[…]

Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, «Άγριες Φράουλες» -Σενάριο-Απόσπασμα από την αρχή της ταινίας.

Από το βιβλίο Σενάρια του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, εκδόσεις Γαλαξίας, 1970.

photo©Santiago Sierra

Κουβέντα. Λέξη.

Η χλεύη μας προς αυτούς είναι Εθνική Υποχρέωση.

.

Η φύση έχει την τάση να καλύπτει τα κενά…

Την απόφασή του να είναι υποψήφιος για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ έλαβε ο Χάρης Καστανίδης, υπό τη μοναδική προϋπόθεση να μην είναι υποψήφιος ο Γιώργος Παπανδρέου.

.

[δείτε όλα του «my ass»]

.

«Πρέπει να σταματήσουν οι ποντικοί της ενημέρωσης, γιατί θα κάνω αγωγές. Ο Παπουτσής φέρθηκε όπως οι κομπλεξικοί στους ευεργέτες τους. Δεν έχει να επιδείξει κανένα έργο ο Χρηστάκης. Μέσα από εμένα γνώρισε τον Ανδρέα και τη Δήμητρα και αναρριχήθηκε».

.

.

[δείτε όλα του «my ass»]

.

Μέσα από εκείνη τη χαραμάδα, όπως σου είχα κάποτε εξομολογηθεί, σε παρατηρούσα, κάθε σου μετακίνηση και ένα θρόισμα αγωνίας για το σημείο που πριν λίγο στεκόσουν κι έφτανε σε μένα το οικείο άρωμά σου. Είμαι άκαρδος είπες, αλλά μήπως όταν δυστυχεί, ο σύγχρονος άνθρωπος, δεν γίνεται πεσιμιστής; Υπάρχει κάτι το ποταπό, το υποτιμητικό –για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του μονομανούς πορτογάλου- σ’ αυτή τη μετάθεση των δυστυχιών μας σ’ ολόκληρο το σύμπαν• υπάρχει κάτι το απεχθώς εγωιστικό στην υπόθεση πως όλο το σύμπαν κατά βάθος εξαρτάται από μας, ή ότι είμαστε κατά κάποιον τρόπο το κέντρο, η σύνοψη ή το σύμβολο ολόκληρου του σύμπαντος.(*) Η νύχτα, σου ψιθυρίζω, θα κρατεί το μυστικό μας. Εκείνη μας ένωσε.
.
.

[ασκήσεις]

(*) Fernando Pessoa, Η αγωγή του στωικού, εκδ. Ροές

από @allufunmarx – twitter

.

.

…πλήρωσε το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών την “αμαρτωλή” ΜΚΟ “Αλληλεγγύη” της Ελλαδικής Εκκλησίας, στην οποία έχει μπει λουκέτο λόγω αδιαφάνειας και μετά το σκάνδαλο με τα κοτόπουλα που ποτέ δεν έφθασαν στο Ιράκ. Και άλλα 7.516.582,47 το Κέντρο Ανάπτυξης και Εκπαίδευσης “Ευρωπαϊκή Προοπτική”, που έχει πρόεδρο ένα επικοινωνιολόγο (Δημήτρης Παπαγγελόπουλος) και διευθύνεται από ένα πανεπιστημιακό (Παντελής Σκλιάς) που με ένα μαγικό τρόπο φέρονται να “σχετίζονται” με πολιτικά πρόσωπα της Κομοτηνής. Και βέβαια όλα αυτά “συμπληρώνονται” αρμονικά από την… πολτοποίηση των παραστατικών από το Ελεγκτικό Συνέδριο!

Κομματικά παραμάγαζα για πάνω από μία δεκαετία είχαν στήσει το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ., όπως φαίνεται από τις χρηματοδοτήσεις των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων που έφερα στη δημοσιότητα η “Αυγή”.

Πρόκειται για τις ΜΚΟ που χρηματοδοτήθηκαν από το υπουργείο Εξωτερικών (την Υπηρεσία Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας) την περίοδο 2000 – 2010. Συνολικά μοιράσθηκαν 115.388.815,22 ευρώ από τις κυβερνήσεις Σημίτη, Καραμανλή και Παπανδρέου. Το χαρακτηριστικό είναι ότι πολλές ΜΚΟ χρηματοδοτούνται ανάλογα με την κυβέρνηση, γεγονός που υποδεικνύει ότι οι επιλογές γίνονταν με κομματικά κριτήρια. Έτσι δημιουργείται ένα πρασινογάλαζο γαϊτανάκι με ΜΚΟ που χρηματοδοτούνται την περίοδο Σημίτη και έχουν μηδενική χρηματοδότηση επί Καραμανλή ή χρηματοδοτούνται επί Καραμανλή και σταματούν επί Παπανδρέου. Επίσης υπάρχει αδρά χρηματοδότηση εκκλησιαστικών οργανώσεων, ιδρυμάτων που σχετίζονται με καθηγητές πανεπιστημίων, ΜΚΟ που κλίνουν σε κάθε πτώση τις λέξεις ανάπτυξη και αλληλεγγύη.

Τα στοιχεία, μαζί με σχετική έκθεση ορκωτών λογιστών, εστάλησαν από τον υφυπουργό Εξωτερικών Δημήτρη Δόλλη στον πρόεδρο της επιτροπής θεσμών και διαφάνειας της Βουλής Θανάση Τσούρα, ύστερα από σχετικό αίτημα του τελευταίου, που έχει ανοίξει τον φάκελο ΜΚΟ.

[πηγή]

Σημείωση: Η «Υπόθεσις» θα μείνει φαντάζομαι ανοιχτή έως ότου πέσει η αυλαία εφόσον για παράδειγμα η «Αλληλεγγύη» μετονομάστηκε σε εκκλησιαστική ΜΚΟ «Αγάπη» διότι η πρώτη υπέστη τα δεινά του Αγίου Αντωνίου. Για όλα αυτά και πάρα πολλά άλλα, η οριζόντια μείωση μισθών και συντάξεων ήταν μια δίκαιη λύση.

(probably) Τίτλοι Τέλος.

Αμήν.

Αιθίοπας ορθόδοξος ιερέας

Η Δικαιοσύνη λειτουργεί καλύτερα αν είναι φτιαγμένη στα μέτρα του καθενός· θα πρέπει συνταγματικά να κατοχυρωθεί το δικαίωμά της να κρίνει επιλέγοντας την κατάλληλη ποινή ανάλογα τη φυλή, το φύλο, το θρήσκευμα, τη πολιτική, ιδεολογική και σεξουαλική προτίμηση και τοποθέτηση του καθενός, κυρίως δε, θα πρέπει να λαμβάνει πάντα υπόψη της, το κοινωνικο-οικονομικό επίπεδο-στάτους του κάθε πολίτη. Δεν είναι κάτι ανέφικτο ή ανεφάρμοστο, έχει ήδη δοκιμαστεί στη πράξη από τους εκλεγμένους αντιπροσώπους του έθνους κι έχει να επιδείξει έως τώρα λαμπρά αποτελέσματα που θα τα ζήλευαν κράτη με περίοπτη θέση στη σύγχρονη κοινωνία των εθνών, θα αποφύγω τον πειρασμό να τα αναφέρω λόγω πιθανών διπλωματικών επιπτώσεων, προσέχουμε. Η Βουλή των Ελλήνων έχει καταφέρει να φτιάξει έναν δικό της δικανικό μικρόκοσμο, όπως λέμε «μικροκλίμα», τακτοποιεί τα πιθανά πταίσματα και ουχί κακουργήματα του οίκου της και κατά αυτό τον τρόπο η Δικαιοσύνη μπορεί απρόσκοπτα, χωρίς κοινωνικές τριβές, να παίξει το ρόλο της ως πυλώνας της Δημοκρατίας. Το ίδιο θαρρώ θα μπορούσε να γίνει και με τον άλλον μέγιστο πυλώνα του πολιτεύματός μας, την Εκκλησία. Προτείνω να ενισχυθούν ο ρόλος και οι αρμοδιότητες της εκκλησιαστικής δικαιοσύνης, τόσο όσο χρειάζεται ώστε η κληρικοί μας να τακτοποιούν και εκείνοι, όπως οι βουλευτές μας, τα πιθανά πταίσματα (και ουχί κακουργήματα) του οίκου τους, ούτως ώστε η και η Δικαιοσύνη να προσαρμοστεί στα κελεύσματα του έθνους, αλλά και το πλήρωμα της Εκκλησίας να αφοσιωθεί εις την διαχείριση της μεταθανάτιου ζωής, και Πνεύματός μας. Δεν πάει άλλο με τον διασυρμό διακεκριμένων προσώπων από τον κάθε τυχάρπαστο εισαγγελέα… και για να έρθω στα πρόσφατα γεγονότα: Δικαιολογώ, συμμερίζομαι και συμπαρίσταμαι απολύτως στον αγώνα ορισμένων προχώ και υγιώς σκεπτόμενων ορθοδόξων για τον αθώο κι έντιμο μοναχό Εφραίμ.

Από τη (μη) «Αγία Λίμνη» στην «Αγία Ζώνη» του φίλου Δημήτρη Φύσσα στην Athens Voice…

…Kαι καθώς οι αθωνικοί καλόγεροι, η πουτινική Ρωσία, ο κ. Μητσοτάκης, ο υφυπουργός κ. Γεωργιάδης και δεν ξέρω και γω πόσοι ακόμα φωνάζουν και απειλούν, το ζάχαρο του ημικρατούμενου κ. Εφραίμ ανεβαίνει και όλο το βάρος έχει πέσει στο Διευθυντή του Κέντρου Υγείας των Καρυών. Είναι προφανές ότι η ημικράτηση του κ. Εφραίμ πάει για παράταση, αν όχι για πλήρη απελευθέρωσή του.

Υπενθυμίζω ότι δε βρέθηκε ένας (αριθμός : 1) από το χώρο των μονών του Άθωνα ή της επίσημης εκκλησίας να πει «Ας κρατηθεί, όπως θα κρατούνταν και κάθε άλλος ύποπτος φυγής στη θέση του, μέχρι να κριθεί» – κι αν αθωωθεί, μπράβο του. Δηλαδή σε κάποιες σπάνιες περιπτώσεις, που κάποιοι ελάχιστοι δικαστές τολμάνε κι εφαρμόζουν το νόμο και σε ηγούμενους μοναστηριών του Άθωνα, σύμπαντες οι εκκλησιαστικοί, αλλά και τόσοι άλλοι μαζί τους, καταγγέλλουν τη (μη) προφυλάκιση και ανακαλύπτουν συνωμοσίες, ζητώντας, ουσιαστικά, προνομιακή νομοθεσία και προνομιακή δικονομία για τους μεγαλοϊερωμένους.

Αυτό το τονίζω γιατί από διάφορες πλευρές ακούγεται πόσο προχώ είναι μερικοί στον Άθω, φευγάτοι από τα υλικά εγκόσμια, «δίκαιοι κ΄ ίσοι σ΄όλες των τες πράξεις», πετούμενοι στα ύψη της μεταρσίωσης, αυταπαρνητές κλπ κλπ. Τόσο προχώ είναι λοιπόν, τόσο, ώστε να ετοιμάζουν ξανά το έσχατο όπλο τους: την «αγία ζώνη» ντε, που τοποτηρητής της (της ίδιας και των χρημάτων που εισπράττει από την αφέλεια των πιστών στις ανά τον κόσμο αρπαχτές) είναι ακριβώς ο κ. Εφραίμ.

Τώρα που η λίμνη μάλλον τη γλίτωσε την αγιοποίηση, ε, και η «αγία ζώνη» καλή θα είναι. Με τη γνωστή δύναμή της, εξάλλου, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι η υπόθεση είτε θα παραγραφεί, είτε θα κλείσει με κάνα βούλευμα και θα μπει στο αρχείο, είτε -αν εκδικαστεί, πράγμα άκρως απίθανο- θα φτάσει στην πανηγυρική δικαίωση του κ. Εφραίμ.

Υ.Γ. Δε νομίζω ότι θα χρειαστεί νόμος για πλήρη εξίσωση των μοναστηριακών ηγουμένων με τους βουλευτές, ώστε να εξασφαλίζεται η παραγραφή των πιθανών αδικημάτων των πρώτων, με τους ίδιους ακριβώς όρους που ισχύουν για τους δεύτερους. Βεβαίως, αν ίσχυε ήδη κάτι τέτοιο, δε θα είχε κανένα πρόβλημα ο κ. Εφραίμ αυτή τη στιγμή, όπως δεν έχουν τόσα και τόσα πολιτικά πρόσωπα, που τ΄ όνομά τους μπλέχτηκε κακόβουλα σε διάφορους τομείς, από κουμπάρους μέχρι συστήματα ασφαλείας κι από υποβρύχια μέχρι λίμνες. Βεβαίως για κείνους παραγράφτηκαν τα πάντα, αλλά έτσι έπρεπε να γίνει, αφού δεν διέθεταν «αγία ζώνη». Ο κ. Εφραίμ έχει, άρα δε χρειάζεται τέτοιου είδους νομική εξίσωση.

H θλίψη αυτή γεννά ένα ποίημα. Το ποίημα αυτό γεννά μια θλίψη που γεννά ένα ποίημα που γεννά μια θλίψη…
Έξω απ’ αυτό το φαύλο κύκλο, υπάρχει μια χαρά που δε γεννά τίποτα και τίποτα δεν τη γεννά· μια μεγάλη, αυθύπαρκτη, στείρα χαρά.

.

.

.

Αργύρης Χιόνης «Εσωτικά τοπία» ποιήματα, εκδόσεις Νεφέλη

Εικόνες, τραπέζι κι εδέσματα, νερό αέρας φωτιά ρυθμός ξόρκια ύβρις έπαινος, το λευκό που αναμένονταν άργησε δυο-τρία τέρμινα κι ήρθε ατίθασα κι ακρωτηριασμένο με συνοδεία παραπαίουσες λέξεις. Ήρθε ατίθασα. Κι άρχισε η λείανση και η εκ νέου επεξεργασία καθότι ατίθασο. Είπαμε. Όπως το μεγάλο Ρω με κομμένη ανάσα και το Λάμδα έτοιμο για την μεγάλη ανατροπή κι εσύ στέκεις σπαρακτικά γαλήνιος. Θαρρώ.

.

.

[ασκήσεις]

«Μην τα ισοπεδώνουμε όλα»…«λαϊκισμός!» – Όμως…

• Ενας Πορτογάλος καταβάλλει ετησίως 0,86 ευρώ για τη λειτουργία των κομμάτων. Για τον Ελληνα πολίτη το ποσό είναι 5,8 ευρώ.
• Στη Πορτογαλία, ο βουλευτής δεν διαθέτει νομική «ασπίδα» αντίστοιχη του Νόμου Περί Ευθύνης Υπουργών…

Και το εύλογο σχόλιο της Μαριας Κατσουνακη στην «Καθημερινή»:

Εφόσον από τις δηλώσεις διαπιστώνεται ότι «έσχον» με ένα «πόθεν» ασαφές και αδιευκρίνιστο, έως ότου διαλευκανθεί το «πόθεν» μήπως θα πρέπει -και μόνο ως έκφραση καλής πίστης και ένδειξη αναβάπτισης- να περιορίσουν το «έσχες»;

Ομως, και το τελευταίο αυτό μέρος, των «προτάσεων», πάσχει όπως και τα δύο προηγούμενα, των «διαπιστώσεων» και των «σχολίων», στην αρχική σύλληψη: ποιος πολιτικός εκτίθεται δημόσια, αναγνωρίζοντας το λάθος του χωρίς να έχει ήδη προετοιμάσει το επόμενο; Σύμφωνα, πάντα, με τις «Ιστορίες του κυρίου Κόυνερ» του Μπ. Μπρεχτ: «Με τι ασχολείστε; ρώτησαν τον κύριο Κ. Και ο κύριος Κ. απάντησε: “Είμαι πολύ απασχολημένος: προετοιμάζω το επόμενο λάθος μου”».

Ενα πρώτο, εφικτό, βήμα, για την αναμόρφωση του χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος είναι η διαφάνεια στα οικονομικά των κομμάτων με ταυτόχρονη μείωση της κρατικής επιχορήγησής τους. Η αύξηση του κόστους λειτουργίας των κομμάτων οδήγησε τα τελευταία χρόνια στην απόλυτη σχεδόν εξάρτηση από οικονομικά κέντρα και τον ασύστολο δανεισμό τους από τράπεζες. Οπως επισημαίνει και ο αναπληρωτής καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Νίκος Μαραντζίδης («Κ» 27/11): «Κατ’ αναλογία με το ελληνικό κράτος, όπου ο εύκολος και φθηνός δανεισμός δεν συνέβαλε σε πραγματική οικονομική ανάπτυξη αλλά σε κρίση χρέους, η αφθονία πόρων για τα άπληστα πολιτικά κόμματα όχι μόνο δεν περιόρισε τις εξωγενείς εξαρτήσεις τους, αλλά αντίθετα τις όξυνε. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό πως προκειμένου να καλύψουν το εξωφρενικό κόστος λειτουργίας τους, τα κόμματα, προσφεύγουν σε δανεισμό από τις τράπεζες βάζοντας ως εγγύηση τις μελλοντικές τους χρηματοδοτήσεις. Συμπεριφέρονται δηλαδή όχι ως εντολοδόχοι του λαού, αλλά ως σπάταλοι εισοδηματίες με εγγυημένο εισόδημα».

Ακόμη κι αν δεν πρόκειται για αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο, στην Ελλάδα, λόγω απληστίας των κομμάτων είναι εξαιρετικά διογκωμένο: τη διετία 2010 – 2011 το ποσό της χρηματοδότησης των κομμάτων από τον φορολογούμενο πολίτη -μέσω του προϋπολογισμού- ανέρχεται στα 89,3 εκατ. ευρώ. Το συνολικό χρέος τους στις τράπεζες είναι 244,2 εκατ. ευρώ.

[«Κ»]

.

.