Μουσική: η «Naxos» για την Ελληνική αγορά
16/06/2007 § Σχολιάστε
Με την ευκαιρία της συνέντευξης του Klaus Heymann στην Ελευθεροτυπία της Παρασκευής θυμήθηκα την προσφορά αυτής της εταιρείας στη ποιοτική μουσική. Η Naxos πρωτοεμφανίστηκε το 1987, σε μια εποχή που τα σκληρά labels των Deutsche Grammophon και της ΕΜΙ μονοπωλούσαν την αγορά με πανάκριβα LP’s και αργότερα cd’s Έργα αξιόλογα με μικρό τζίρο καταργούνταν προς απογοήτευση των σοβαρών μουσικόφιλων.
Η Naxos με έδρα το Hong Kong ανέπτυξε ένα αξιόλογο ρεπερτόριο σε τιμές προσιτές σε όλους. Εκτελέσεις ποιότητας και νέες. Σήμερα διαθέτει πάνω από 2.500 τίτλους για όλα τα γούστα. Επισκεπτόμενος την ιστοσελίδα της ανακάλυψα ότι διαθέτει και αξιόλογα κινηματογραφικά μουσικά soundtracks. Aριστουργήματα γραμμένα από συνθέτες ολκής όπως Shostakovich, Tiomkin, Waxman και Adolph Deutsch…
Τώρα από ότι μαθαίνουμε από την συνέντευξη σκοπεύει να κυκλοφορήσει στην Ελληνική αγορά έργα με πολλούς Ελληνες μουσικούς: τους κιθαριστές Αντιγόνη Γκόνη και Μιχάλη Κονταξάκη, τον εξαίρετο σαξοφωνίστα Θόδωρο Κερκέζο, τη βιολίστρια Αριάδνη Δασκαλάκη και άλλους.
Στην ερώτηση του δημοσιογράφου: «Ποιες θα είναι οι επόμενες εκδόσεις των «Ελλήνων Κλασικών»;
Ο Klaus Heymann απαντά: «Εχουμε ήδη έτοιμο ένα δίσκο με πιανιστικά έργα Μάνου Χατζιδάκι, που ερμηνεύει η Δανάη Καρά. Ο Βύρων Φιδετζής μίλησε επίσης για τον Σπύρο Σαμάρα, τα λυρικά έργα του οποίου ουδείς γνωρίζει στη Δύση. Μια ηχογραφημένη όπερα από αυτόν θα γινόταν μεγάλη επιτυχία στη NAXOS. Εννοείται, όμως, ότι δεν θα επενδύσουμε στον Σκαλκώτα, αφού τον ηχογραφεί η BIS. Αλλωστε, υπάρχει πολύ και ενδιαφέρον ελληνικό ρεπερτόριο στον 19ο και πρώιμο 20ό αιώνα! Υπολογίζουμε να εκδίδουμε 4 έως 6 δίσκους με Ελληνες κλασικούς ετησίως. Δεν περιμένουμε μεγάλα κέρδη: κάθε δίσκος αναμένεται να πουλήσει περίπου 2.000 κομμάτια στην Ελλάδα και ίσως 3.000 ή 4.000 διεθνώς. Επίσης, θα ενταχθεί στη Συνδρομητική Μουσική Βιβλιοθήκη».
Το μεράκι ορισμένων δεν κρύβεται και εμείς οι μουσικόφιλοι μάλλον κερδισμένοι βλέπω να βγαίνουμε.
Εύχομαι να δούμε και άλλες τέτοιες κινήσεις και πρωτοβουλίες από κάποιους που δεν φοβούνται το κόστος και το ρίσκο.
φύλλο 4
12/06/2007 § Σχολιάστε
δωμάτιο ήσυχο εκείνη κοιμάται εκείνος την έχει περιβάλλει με την ικετευτική σκιά των ώμων του τις είχε ψιθυρίσει συμβουλές για εκείνα τα απρόσμενα κοιτάγματα στις αυλές και τα θλιβερά δειλά σκιρτήματα πριν της τραγουδήσει διάφορες απαλές μελωδίες πριν την απαλλάξει απ’ το παράδειγμα των μάταιων σκοπών και άλλων κατευνασμών μάταια κοιμάται ακούγοντας τη φωνή που παραβαίνει νόμους μα όχι της καρδιάς.
Μπιενάλε Βενετίας
11/06/2007 § Σχολιάστε
Από το 1986 που ήμουν παρών σαν επισκέπτης στη Biennale της Βενετίας έχουν περάσει 21 χρόνια. Θυμάμαι τότε διάφορα που προκαλούν τη νοσταλγία. Τότε το θέμα ήταν «Τέχνη και Επιστήμη» αλλά αυτό που κυριαρχούσε την εποχή εκείνη ήταν το Χρώμα και ήταν πολύ λογικό η Μπιενάλε να εστιάσει στο χρώμα ως επιστήμη της όρασης και το χρώμα ως διαμεσολαβητής των συγγενών στοιχείων μεταξύ τέχνης και επιστήμης, αν και προσωπικά σαν καλλιτέχνης όλα αυτά τα τοποθετώ σε ένα θεωρητικό πεδίο που δεν έχει σχέση με τη καλλιτεχνική πράξη όπως την εννοεί (αν την εννοεί) ο καλλιτέχνης, είναι ζητήματα που αφορούν τους κριτικούς, γι’ αυτό λοιπόν σε αυτά τα θέματα αφήνω να μιλήσουν άλλοι που συνήθως βρίσκονται μακριά από την τέχνη σαν Πράξη.
Φέτος δεν πήγα και δεν είμαι σίγουρος αν θα με ενδιαφέρει να πάω στο μέλλον, βλέποντας και κάνοντας. Αν κάτι μου λείπει είναι όλο αυτό το πάρε-δώσε, η ατμόσφαιρα της όλης αυτής υπόθεσης. Τώρα στη 52η Μπιενάλε Διεθνή Έκθεση Τέχνης με τίτλο «Σκέψου με τις αισθήσεις – Νιώσε με το μυαλό». Με τον νέο υπεύθυνο Αμερικανό Robert Storr επετεύχθει – λένε τώρα – το ποθούμενο της καλής επαγγελματικής οργάνωσης που θα ισορροπεί και κάποια πολιτικά χρωστούμενα που, δεν με αφορούν προσωπικά, αυτά είναι κυρίως για αυτούς που γεμίζουν τις επιφυλλίδες τους σε διάφορα περιοδικά τέχνης, είναι αποκλειστικά δικιά τους δουλειά.
Φέτος ξεχωρίζω τον καλό Ιάπωνα καλλιτέχνη Masao Okabe ο οποίος δεν θα περάσει απαρατήρητος. Ο περίεργος Μεξικανός Rafael Lozano – Hemmer, ο πάντα σημαντικός Αμερικανός Felix Gonzalez–Torres, η Πορτογαλίδα Angela Ferreira, ο Δανός Troels Wörsel. Άλλοι σημαντικοί, για το γούστο μου, καλλιτέχνες που θα παρουσιάσουν έργο ανεξάρτητα από τα εθνικά pavilions, είναι ο Leon Ferrari, Ellsworth Kelly, Gerhard Richter, το ζεύγος Kabakov, Sigmar Polke, Daniel Buren. Αντιθέτως δεν βλέπω κανένα λόγο για τον θόρυβο της τεράστιας προβολής της Γαλλίδας Sophie Calle, τον θεωρώ ολίγον τι prétentieuse…
Τα υπόλοιπα μπορείτε να τα διαβάσετε στα πολλά και διάφορα περιοδικά και σε στήλες εφημερίδων.
αγριμολογος 