αγριμολογος

Με το Βραβείο Μετάφρασης 2007 του ιταλικού υπουργείου Εξωτερικών τιμήθηκε ο Ανταίος Χρυσοστομίδης για τη μετάφραση στα ελληνικά του βιβλίου «Η είσοδος στον πόλεμο» του Ίταλο Καλβίνο, το οποίο κυκλοφορεί από τον «Καστανιώτη». Στον ίδιο εκδοτικό οίκο ο κ. Χρυσοστομίδης διευθύνει τον τομέα της ξένης λογοτεχνίας.

Ο έξοχος μεταφραστής και επιμελητής, έχει μεταφράσει 13 από τα 17 έργα του Ίταλο Καλβίνο, και αυτό ήταν το 13ο.

Το βραβευμένο, πλέον, βιβλίο του Ιταλο Καλβίνο, «Η είσοδος στον πόλεμο», αποτελείται από τρία αφηγήματα και χρονικά κινείται την περίοδο που η Ιταλία μπαίνει στον πόλεμο, σαν μαθητής ο τότε Καλβίνο, μαθαίνει τη ζωή μέσα από πόλεμο.

Καλοί οι ηθοποιοί αλλά η όλη σάλτσα είναι αποτυχημένη στη απόπειρα μεταφοράς του «10» του Καραγάτση…Τι να πρωτο – επισημάνει κανείς, το ξεπερασμένο ύφος της όλης αφήγησης που η τηλεοπτική «γραφή» παραπέμπει; Το passé εκείνο θεατρικο-στοχαστικό ρυθμό, τον βαρετό με τις αλλεπάλληλες σιωπές που πολλές από αυτές δείχνουν σκηνοθετική αδυναμία; Γιατί τέλος πάντων αυτή η εμμονή στη συνεχή δήθεν ποιότητα; Ας κάνουν τέλος πάντων κάποιοι απλά τη δουλειά τους σαν επαγγελματίες, γιατί όλα αυτά δείχνουν κυρίως έλλειψη επαγγελματισμού. Η δουλειά σας κύριοι είναι να κάνετε αυτό που ξέρετε -αν το ξέρετε- καλά και ευσυνείδητα, και κατανοήστε τέλος πάντων ότι τα «δήθεν» όσο και να παίξουν κρυφτούλι, παραμένουν Δήθεν.

—

Φωτογραφία: Ανέκδοτο νεανικό κείμενο του Μ. Καραγάτση (1926). Το υπογράφει με το πραγματικό του όνομα: Δ. Ροδόπουλος. Περιοδικό «Λέξη» τεύχος 44, Μάιος 1985

Ο Γιάννης Ευθυμιάδης κυκλοφόρησε την νέα του ποιητική συλλογή. Πριν μερικές μέρες το έμαθα και του απευθύνω από αυτό το βήμα τα συγχαρητήριά μου. Μερικοί -και κάποιοι ανάμεσά μας- επιμένουν να περνούν ακόμη τη νιότη τους ανεξαρτήτως βιολογικής ηλικίας, και την περνούν μέσα από μυθικά τραγούδια που καταγράφουν τη δικιά τους πραγματικότητα, επομένως και τη δικιά μας, ειδικά αυτή. Η ποίηση συνεχίζει λοιπόν να έχει λόγο σε πείσμα του «ή ποίηση πέθανε». Κάποιοι ρομαντικοί επιμένουν και τόσο το καλύτερο για μας.

Μεταφέρω εδώ το κείμενο που όπως το ονομάζει ο ίδιος «οπισθόφυλλο» με την ευκαιρία της κυκλοφορίας της ποιητικής του συλλογής «Καινός Διαιρέτης» των εκδόσεων «Νεφέλη«.

καινός διαιρέτης
(ή το νυν μέσα στο αεί)

Στην εποχή που όλα φαίνεται να έχουν ειπωθεί, αισθάνομαι την ανάγκη να πω τα πάντα. Ίσως αυτή να είναι και η ουσία της Ποίησης· να θέλει, και τελικά να μπορεί, να ξαναπεί τον κόσμο απ’ την αρχή. Να δει τον ένδον κόσμο και τον έξω αντεστραμμένους, ή απλά να διαπιστώσει πως διαφορά μεταξύ τους δεν υπάρχει. Να αναδιατάξει τα υλικά τους. Κάπου εκεί ανάμεσα στο τι και στο πώς ξαναστήνεται το παιχνίδι.

Με την ελάχιστη πνοή νεκρού περιπλανήθηκε
μέχρι το πλήρωμα της βέβαιης ενσάρκωσης.

Αυτό που αρχικά ανασαίνει κανείς, όταν εισέρχεται στην επικράτεια της Ποίησης, είναι η απόλυτη συμπαντική μοναξιά. Σαν για πρώτη φορά να χτίζεις το σύμπαν ή σαν το σύμπαν να χτίστηκε για να το ανακαλύψεις εσύ μόνο. Δεν έχει σημασία αν δίνεις ή αν λαβαίνεις· σημασία έχει να αγγίζεις με γυμνά χέρια τις πυρωμένες έννοιες, να χαϊδεύεις τις ιδέες, να γεύεσαι τους φθόγγους.

Θα τον κοιτάξω
θα τον ξαναβρώ
και στ’ άχτιστά του μέλη
θα χτίσω ανάστημα.

Η δημιουργική δύναμη, ξαναγεννιέται και ξαναγίνεται. Από σένα ζητάει κάθε φορά μόνο την άγραφη συνείδηση των τριών σου χρόνων, την περιέργεια του άγουρου και τη γαλήνη της αγάπης. Η αγάπη για τα πράγματα γεννιέται και πεθαίνει μαζί μας και τα πράγματα τα ίδια την ακολουθούν. Όταν πορεύεσαι μέσα στην Ποίηση, έχεις την αίσθηση πως όλα ακούγονται για πρώτη φορά, επειδή ο ίδιος τα ακούς καθαρά, έχεις την πεποίθηση ότι γίνεσαι ένας κρίκος στην αλυσίδα της διάρκειας, επειδή δωρεάν έλαβες και δωρεάν θα δώσεις. Ο χρόνος ακινητεί κι όλο το πριν και το μετά συμπυκνώνονται σ’ ένα ολόδικό σου “τώρα”.

κάθεμέραλεπτήσυρτήγραμμή

σωρόςανεβαίνεισωρόςαδειάζ
ειεπανάληψηστηνκίνησηκαν
ονικότηταστηζωήβγεςαπτοπ
οίημακαιδεςτηνατέρμονηπαν
ομοιότητατοποίημαανατρέπ
ειτηδιαίρεσηκαινόςδιαιρέτης
ηποίηση

Ύστερα έρχεται το σμίξιμο. Τα ίχνη των άλλων παίρνουν τα σημάδια απ’ τα δικά σου ίχνη, έτσι καθώς βάζεις τα δάχτυλά σου πάνω στα δικά τους.

Τόσες φωνές δικαιωμένες εντός μου
γίνονται το αναπόδραστο σχέδιο.

Εκεί είναι που δεν ακούς παρά μονάχα ό,τι αφουγκράζεσαι. Δεν έγινε παρά μονάχα ό,τι κοιτάζεις. Κι άλλο τίποτα δεν είναι πέρα απ’ αυτό, γιατί το “είναι” και το “υπάρχει” το ορίζεις εσύ. Είναι ωραία τα πράγματα έτσι καθώς γεννιούνται και πεθαίνουν μαζί μας.
Λυτρωτική αλαζονεία.

Στο τέλος ο απόηχος του γέλιου της αρκεί πως κάποτε υπήρξες,
έξοχο τώρα λίπασμα της μνήμης.

Περισσότερα: Στις ιστοσελίδες του Γιάννη Ευθυμιάδη