αγριμολογος

Στο 5ο τεύχος του περιοδικού «Το Τέταρτο», Σεπτέμβριος 1985, όπου ακόμα διευθυντής ήταν ο Μάνος Χατζιδάκις, αντί του σύνηθες editorial, έγραψε δια χειρός:

«Μάταια προσπάθησα να το γράψω. Δεν μπορούσα να συνθέσω ούτε δυο λέξεις. Τελικά άρχισα να πίνω και νά’ μαι μπροστά στο λευκό χαρτί το ίδιο καταπτοημένος, όπως συμβαίνει νά’ μαι συχνά μπροστά σ’ ένα αθάνατο του παρελθόντος μου συρμού. Τέλος, φορτώθηκα λουλούδια και σαι τα φέρνω για το Σεπτέμβριο. Ελπίζω νά σαι δώσουν μεγαλύτερη χαρά απ’ ότι το σχόλιο που δεν μπόρεσα να γράψω.

Καλό μήνα

Μάνος Χατζιδάκις» (υπογραφή)

-σχέδια Ιωάννας Βούλγαρη

….

Αυτός ήταν ο Μάνος, όσο και να προσπάθησε να γίνει ένα κλασικός ορθολογιστής διευθυντής, δεν κατάφερε ποτέ να φύγει από το ποιητικό νήμα της καλλιτεχνικής του φύσης. Ήταν ανήμπορος να λειτουργήσει ψυχρά σε ένα «παγωμένο» επαγγελματικά περιβάλλον. Δεν άντεξε πολύ, μετά από μερικά τεύχη αποχώρησε. Ανάλογη η συμπεριφορά του και σαν διευθυντής του Τρίτου Προγράμματος.

Γειά σου Μάνο.

Προχθές (31.01.08) όλα ανεξαιρέτως τα κανάλια κάλυψαν απευθείας τις ομιλίες, τα στιγμιότυπα, όλη τη πομπή από τη Μητρόπολη ως το Α΄ Νεκροταφείο τη νεκρώσιμη ακολουθία του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλο, με την αξιοπρεπή εξαίρεση του Σκάϊ που κράτησε το μέτρο. Εντύπωση πέραν του απαράδεκτου γενικού τρόπου κάλυψης του γεγονότος που ξεπέρασε κάθε μέτρο, έκανε και ο θρασύς  τρόπος με τον οποίο ο κ. Άνθιμος στην εκφώνηση του επικήδειου λόγου ανέφερε μετά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον …τέως βασιλιά(!), κακοβούλως μπροστά στο πανελλήνιο τοποθέτησε ιεραρχικά τον Γκλύξμπουργκ πάνω από τον πρωθυπουργό και τους εκλεγμένους αρχηγούς των κομμάτων. Ένα προκλητικά αδικαιολόγητο ατόπημα που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί «λάθος» από έναν 74χρονο ιεράρχη με τεράστια πείρα, που κάποτε θήτευσε σαν εκπρόσωπος Τύπου της εκκλησίας. Αμηχανία μου προκάλεσε το απροσδόκητο «Χριστός Ανέστη» στο τέλος της νεκρώσιμης ακολουθίας, παρόλο που δεν είμαι γνώστης του εκκλησιαστικού τυπικού, πρώτη φορά το άκουσα σε κηδεία. Οι αδηφάγοι και αναιδέστατοι τηλεοπτικοί φακοί κατέγραφαν τα πάντα, οι ήχοι, οι στεναγμοί, τα δάκρυα, το επαναλαμβανόμενο «φίλοι και εχθροί παραδέχονται τον άνθρωπο Χριστόδουλο κλπ. κλπ.», τα δάκρυα, τα αναφιλητά και οι λυγμοί προσχώρησαν σε κάθε οικογενειακή εστία. Ώρες ολόκληρες. Ήταν σαν να ξεπλήρωναν τον ομολογουμένως χαρισματικό επικοινωνιακά αρχιεπίσκοπο για τις αυξημένες τηλεθεάσεις που τους προσέφερε την εποχή που ζούσε. Καμία στιγμή κατά την ολοκληρωτικά σαρωτική απευθείας αναμετάδοση, δεν έπεισε για τη γνησιότητα όλων αυτών των εκδηλώσεων. Ούτε οι επικήδειοι λόγοι έπεισαν. Είναι φυσικό για τους γνωρίζοντας τη διαδρομή της ομολογουμένως διφορούμενης προσωπικότητα του αρχιεπισκόπου. Το τι είναι γνήσιο είναι βεβαίως υποκειμενικό.