αγριμολογος

είναι και οι άλλοι που όταν ησυχάζουν οι θόρυβοι βγαίνω να τους συναντήσω με το χαμόγελο ακόμα αχνό από τον ύπνο και δεν υπάρχουν περαστικοί να μας κοιτάξουν. έπαψε και το τρέμουλο στις λάμπες ιωδίου, ακόμα και η αφήγηση τείνει να σβήσει. εκείνο το κουτσό κοτσύφι που έχω για παρέα τις πρώτες πρωινές ώρες

χώθηκε κάτω από την πικροδάφνη· να αφουγκραστεί αιωρούμενες λέξεις.

Αναμνηστική φωτογραφία κατά τη διάρκεια δεξιώσεως που εδόθη το 1933 στο θέρετρο Ηλιάσκου προς τιμήν του Ελευθερίου Βενιζέλου. Από αριστερά καθιστοί οι: Έλενα Βενιζέλου, Τομάζος Σγουρδαίος. Ελευθέριος Βενιζέλος, Δώρα Σγουρδαίου Brunner και Κωνσταντίνος Σπανούδας.

–

Από τη δωρεά έκδοση της εφημερίδας «Τα Νέα». Χαμένες Πατρίδες – «Πριγκηπονήσα»

Ο άνθρωπος έχει την, έμφυτη ίσως, τάση να λησμονεί τις ασχήμιες και δυσάρεστες θύμισες, τις απωθεί από τη μνήμη, τις μηδενίζει ή τις εξοστρακίζει στο έρεβος, είναι η σκοτεινές σελίδες που θέλει να ξεχάσει. Κρατά τις καλές στιγμές, ένα χαμόγελο ή μια γλυκιά ματιά που κάποτε δέχτηκε. Η ιδιότητά μας αυτή είναι ίσως μια επιλεκτικά αμυντική διαχείριση του εγκεφάλου μας. Μας προστατεύει. Το ίδιο πράττουμε και με τα λεγόμενα είδωλά μας που γνωρίσαμε στο γυαλί του κινηματογράφου, της τηλεόρασης, του περιοδικού και· αγαπήσαμε.

Τα ΜΜΕ ξέρουν καλά αυτές τις ανθρώπινες ιδιότητες και αδυναμίες που συνδυασμένες με το γενικό μέσο επίπεδο της παιδείας, τους δίνουν πολλές κερδοφόρες ευκαιρίες, και το ψαχνό που εστιάζουν είναι πυκνό. Τα βέλη τους βρίσκουν σχεδόν πάντα τον στόχο.

Τα τεχνάσματα που χρησιμοποιούν είναι γνωστά και ευανάγνωστα. Χρησιμοποιούν το θάνατο ενός ηθοποιού, ενός λαϊκού τραγουδιστή, έντεχνα προσθέτουν το κατάλληλο περιτύλιγμα γύρω από τον μικρό ή μεγάλο του μύθο, και η επιχείρηση της εμπορευματοποίησης της μνήμης αρχίζει συνήθως χωρίς όρια, φραγμούς ή ενδοιασμούς.

Ας πάρουμε τη περίπτωση την ηθοποιού Έλενας Ναθαναήλ που αντιμετώπισε με αξιοπρέπεια τη σοβαρή της ασθένεια και που δεν περιέφερε την ιδιωτική της ζωή από κανάλι σε κανάλι, έχοντας κοντά της ανθρώπους που αγαπούσε. Με τον τραγικό της θάνατο άρχισε το εμπόριο του θεάματος να δίνει και να παίρνει. Οι ύμνοι για το ταλέντο της γέμισαν της οθόνες των εκπομπών του life style. Κανείς απ’ όσο ξέρω δεν τόλμησε, να αμφισβητήσει τα λεγόμενά τους. Μέρες ολόκληρες το ίδιο βιολί με διθυράμβους περί της συμπαθούς αλλά μετρίου αναστήματος, κατά την άποψή μου, ηθοποιό. Ο έντονος αυτός μηρυκασμός των αναμνήσεων δεν είναι εύκολο να περιοριστεί εφ΄όσον το έδαφος στη κοινωνία παραμένει πρόσφορο για ένα τέτοιου είδους εμπόρευμα με αυξημένη μάλιστα, ζήτηση.

Στο νου μου έρχονται κάποιες δηλώσεις ποδοσφαιριστών που ενώ πλούτισαν, μερικοί μάλιστα υπερβολικά μέσω της ιδιότητάς τους. Μιλούν και λένε για τότε «που έπαιζαν για τη φανέλα», ενώ σήμερα…

Οι «αναμνήσεις» αυτές συνεχίζουν με συνέπεια την ίδια πάντα πορεία, με τον ίδιο πάντα βαρετό ρυθμό, αξιοποιώντας συνήθως· ένα κίβδηλο παρελθόν.