Απρίλιος | 2008 | αγριμολογος

Αλέξης Σταμάτης: «Βίλα Κομπρέ»

16/04/2008 § Σχολιάστε

Περιγραφή
Ο Θάνος έχει φύγει εδώ και έντεκα χρόνια από το χωριό του για να ψάξει τα όνειρά του στην πρωτεύουσα. «Τίποτα από εμένα δε φαίνεται», είναι το μότο του στη μαγική χοάνη που λέγεται Αθήνα, όπου σπάει διαρκώς τα μούτρα του. Όταν ο πατέρας του πεθαίνει, ξαναγυρίζει στο χωριό για την κηδεία. Η πατρική κληρονομιά είναι λίγα χρήματα, αλλά και μια παλιά «Πολαρόιντ» που θα τον θέσει μπροστά σ’ ένα τρομερό αίνιγμα: σε μια περίεργη ανορθογραφία στην ήρεμη ζωή ενός φιλήσυχου ανθρώπου. Για να λύσει αυτό τον απροσδόκητο γρίφο, θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει ουσιαστικά τον εαυτό του.

Θα εισδύσει στον παράξενο κόσμο της Βίλας Κομπρέ, όπου θα συναντήσει εκκεντρικούς, μυστηριώδεις ανθρώπους, οι οποίοι μοιάζουν να κρύβουν ένα επώδυνο μυστικό. Ανάμεσά τους και μια πολύ ιδιαίτερη κοπέλα, που του αφυπνίζει ένα απωθημένο κομμάτι της ύπαρξής του. Μπαίνοντας όμως βαθιά στην υπόθεση, θα οδηγηθεί σε έναν ακόμα πιο αναπάντεχο τόπο, όπου κρύβονται οι απαντήσεις για όσα τον βασανίζουν. Για να τις βρει, θα αναγκαστεί να δοκιμαστεί στα όριά του.

Θα αντέξει;

Διαβάστε:
Συνέντευξη του Αλέξη Σταμάτη στην Athens Voice
Ο μυστηριακός κόσμος της Βίλας Κομπρέ…

φύλλο 17

15/04/2008 § Σχολιάστε

λίγες οι λέξεις· περιορισμένη η αινιγματική γοητεία των καθημερινών φορτίων, η συνάντηση των αγαλμάτων για μία ακόμη φορά θα αναβληθεί λόγω της συνεχούς συνομιλίας των πραγμάτων περί των ανθρώπων τη φιλάνθρωπη διάθεση, την απόλυτη αμηχανία μπρος σε δραματουργικές σχέσεις· στην υψηλή ψυχαγωγική αξία στη ψηλάφηση κλειστών σχημάτων· ασφυκτικών διαδρόμων. οι ολόκλειστες δομές, οι εύκολες συγκινήσεις, αχ μύθε της Κάρμεν· κρίμα. τόσοι ελιγμοί ποιητικού ψεύδους.

–

Alighiero e Boetti Aerei 1978 © DACS, London 2007

Art Brussels

14/04/2008 § Σχολιάστε

Participating galleries:

http://www.artexis.com/artbrussels/home.htm

Κική Δημουλά: Ο ιδιότυπος ρεαλισμός του χρόνου

13/04/2008 § Σχολιάστε

Aπό την καλή δημοσιογράφο κ. Τέα Βασιλειάδου στην Ημερησία.

Αιχμαλωτίζοντας τον χρόνο
Με την ποίησή της ξεσκονίζουμε τα λησμονημένα ράφια του χαμένου μας χρόνου και βρίσκουμε τα όνειρά μας να ξαγρυπνούν πάντα στην ηρεμία της «εφηβείας της λήθης». Όχι όνειρα συνηθισμένα αλλά από εκείνα που ποτέ δεν θα γίνουν πραγματικότητα, χωρίς όμως να μας πονάει αυτό το ενδεχόμενο, αλλά ίσως με έναν τρόπο λυτρωτικό να μας καθησυχάζει. Η Κική Δημουλά γράφει για να αιχμαλωτίσει τον χρόνο, τον οποίο κατηγορεί για τον θάνατο των ημερών, έτσι όπως περνά με ταχύτητα χωρίς να υπολογίζει τα σήματα στα σταυροδρόμια της ζωής μας.
Η ίδια τον κυνηγά και με τις λέξεις της του ρίχνει το ανάθεμα. Δεν είναι σίγουρο ότι πετυχαίνει την καταδίκη του χρόνου, αυτό όμως που σίγουρα επιτυγχάνει είναι να συγκεντρώνει γύρω από τον ποιητικό της ιστό ένα ρεύμα ανθρώπων που μοιράζονται την αγωνία της. Κυρίως όμως απολαμβάνουν τον ποιητικό της λόγο. Η εμφάνισή της στον ποιητικό χώρο άνοιξε νέους δρόμους, καθώς έθεσε στο κέντρο της αναζήτησής της τον κατακερματισμένο άνθρωπο της εποχής μας και τον έκανε πρωταγωνιστή. Αυτόν τον ηττημένο άνθρωπο, χωρίς όνειρα πια και χωρίς πίστη… χωρίς τη βεβαιότητα του αύριο έβαλε στο βάθρο των ποιημάτων της και το έκανε με τρόπο τόσο τρυφερό, τόσο βαθύ και ουσιαστικό, τόσο αληθινό. Κυρίως τόσο ποιητικό. […]

O Πληθυντικός Aριθμός
Ο έρωτας,/ όνομα ουσιαστικόν πολύ ουσιαστικόν,/ ενικού αριθμού, γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού, γένους ανυπεράσπιστου./ Πληθυντικός αριθμός/οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.
Ο φόβος,/ όνομα ουσιαστικόν, στην αρχή ενικός αριθμός/ και μετά πληθυντικός:/ οι φόβοι.
Οι φόβοι/ για όλα από δω και πέρα.
Η μνήμη,/ κύριο όνομα των θλίψεων, ενικού αριθμού, μόνον ενικού αριθμού/και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.
Η νύχτα,/ όνομα ουσιαστικόν, γένους θηλυκού,/ ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός/ οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.
(«Ποιήματα», 1998)
Διαβάστε υποχρεωτικά όλο το κείμενο στην Ημερησία, δεν θα χάσετε.

αγριμολογος

Αλέξης Σταμάτης: «Βίλα Κομπρέ»

φύλλο 17

Art Brussels

Κική Δημουλά: Ο ιδιότυπος ρεαλισμός του χρόνου

Where Am I?