αγριμολογος

Ο αγώνας του Θιβέτ για ανεξαρτησία είναι πέρα για πέρα δίκαιος και η αλληλεγγύη προς αυτόν τον λαό δικαιολογημένος. Η κινεζική κρατική βία καταδικαστέα. Όμως για ποια ελευθερία μιλούν οι μοναχοί και οι κάθε Δαλάι Λάμα; μήπως είναι διαφορετική από αυτή που ο δυτικός άνθρωπος ζητά και διαμαρτύρεται;

Η ωραιοποίηση του Βουδισμού μέσω και σε σχέση πάντα με το Θιβέτ σε διάφορες συζητήσεις και τον Τύπο δείχνουν ηθελημένη ή αθέλητη άγνοια. Αν το θέμα της εθνικής απελευθέρωσης ενός κράτους-έθνους είναι περίπλοκο, φανταστείτε πόσο περίπλοκες είναι οι συνθήκες σε ένα λαό ο οποίος δεν γνώρισε ποτέ πραγματική, έστω αστική, δημοκρατία. Τι σημαίνει να συντρίψεις τον καταπιεστή σου όταν δεν τον έχεις συντρίψει ποτέ στην ιστορία σου. Αυτή είναι η σκληρή ιστορική αλήθεια στη περίπτωση του Βουδιστικού Θιβέτ. Μήπως κάποιοι εννοούν άλλη «αυτοδιάθεση» και η ολιγομελής ελίτ που κάθονταν αιώνες στο σβέρκο του απλού θιβετιανού σκέφτονται παλινόρθωση της «άλλης;». Δηλαδή ο κύριος (τωρινός) Δαλάι Λάμα με τις ανώτατες των διασυνδέσεών του με το διεθνές τζετ-σετ στο κόσμο, τι σκέφτεται, μας είπε κάτι συγκεκριμένο ποτέ; Προσωπικά δεν έχω διαβάσει κάτι, εκτός κι αν έχει λεχθεί και δεν το ξέρω. Όποιος γνωρίζει, ας με ενημερώσει γιατί σε αυτό το θέμα οι γνώσεις μου είναι περιορισμένες.

Το Θιβέτ μέχρι και το 1950 (οι Κινέζοι τότε το κατέλαβαν) ήταν ένα κράτος με δομή καθαρά φεουδαρχική. Ένα άγριο θεοκρατικό φέουδο που η κυρίαρχη βουδιστική αίρεση και η ιδιαιτέρως «βολική»-απόηχος των Τσονγκ, τη δυναστεία η οποία ένωσε το Θιβέτ τον έβδομο αιώνα, και που από τον 17ο αιώνα έως και το 1950 η εξουσία ήταν στα χέρια των Δαλάι Λάμα και των λοιπόν αντιβασιλέων. Εκατόν εβδομήντα πέντε αριστοκρατικές γαλαζοαίματες οικογένειες (αρ. 175) λυμαίνονταν τον πλούτο με την βοήθεια των βουδιστικών μοναστηρίων της χώρας, ενώ το 90% του πληθυσμού δούλευε και παρήγαγε σε συνθήκες άθλιες. Δουλοπάροικοι με όλη τη σημασία της λέξης.

Κάποιοι τα ξεχνούν.

Ότι βγαίνει για το βιβλίο βοηθά. «Το Ποντίκι» της προηγούμενης εβδομάδας συμπεριέλαβε και το ανεξάρτητο καλαίσθητο ένθετο με τίτλο «Βιβλιοπόντικας» (φωτο). Ένα χρήσιμο εγχειρίδιο για μας που παρακολουθούμε, όχι κατ’ ανάγκη, σε βάθος αλλά επιλεκτικά την εκδοτική κίνηση. Πολλοί εκδοτικοί οίκοι έχουν καταχωρήσεις με νέα βιβλία κ.α. που τα θεωρούν άξια προβολής. Στα τμήματα «Ελληνική Λογοτεχνία» – «βιβλία και συγγραφείς» που χωρίζονται σε ξένη και ελληνική λογοτεχνία, υπάρχουν σύντομα περιγραφικά κείμενα για το κάθε βιβλίο, ενώ σε ορισμένα μια πιο εκτενέστερη παρουσίαση. Άλλα τμήματα που αξίζουν την προσοχή μας είναι οι μικρές ενότητες με τα «αστυνομικά», την «ποίηση», «πολιτική-οικονομία», δοκίμια – μελέτες», «ιστορία», «επιστήμες», «τέχνες» , τα χρήσιμα κι αναγκαία «παιδικά» και τελειώνει με την παρουσίαση πέντε λευκωμάτων από τα οποία ξεχώρισα:Τις «Σοβιετικές αφίσες» από την Οκτωβριανή επανάσταση έως την Περεστρόικα, εκδόσεις Polaris., και το «Αρχείο Κωνσταντίνου Μεγαλοκονόμου, Η άλλη Ελλάδα, 1950-1965» εκδόσεις Τόπος. Μια φροντισμένη επιλογή εικόνων και κειμένων του Άρη Μαραγκόπουλου.