αγριμολογος

Η λειτουργία του ελληνικού κράτους, δεν παύει να εκπλήσσει, λειτουργεί όπως ο μέσος Έλληνας πολίτης. Όλα την τελευταία στιγμή. Όταν όμως τρέχεις να προλάβεις, όλο κάτι ξεφεύγει, εξού και τα απρόβλεπτα, τα πάμπολλα μερεμέτια, οι «διορθώσεις» – αποτέλεσμα μια προχειρότητας, που κοστίζει (μερικές φορές περισσότερο από το ίδιο το έργο). Ελπίζω αυτά να μην συμβούν στις περιπτώσεις της Εθνικής Πινακοθήκης και της αναστύλωσης του αρχαίου θεάτρου της Μεγαλόπολης που το άφησαν χρόνια ολόκληρα να καταρρέει. Το Ελληνικό δημόσιο αρκετά χάνει τόσα χρόνια (και κατ’ επέκταση ο ελληνικός λαός) από τέτοιες «προχειρότητες», για να μην αναφέρω τη λέξη «μίζα», «διαπλεκόμενα» και άλλα συναφή που εντείνουν το φαινόμενο.
Η περίπτωση της Πινακοθήκης και τα πάθη της γυρνούν πίσω μισό αιώνα (!). Η «Ελευθεροτυπία» αναφέρει ότι: […]«όταν χτιζόταν η Πινακοθήκη επί τη βάσει της βραβευμένης μελέτης των αρχιτεκτόνων Ν. Μουτσόπουλου, Π. Μυλωνά και Δ. Φατούρου (Α’ Βραβείο του Πανελλήνιου Αρχιτεκτονικού Διαγωνισμού, 1956). Το σχέδιο τελικά δεν υλοποιήθηκε στο σύνολό του αφήνοντας αισθητικά μετέωρο και λειτουργικά ανεπαρκές το μουσείο»[…]. Τελικά βρέθηκαν οι τρόποι και οι τριακόσιες τόσες χιλιάδες €υρώ (από δωρεά και πάλι, έστω), έτρεξε και η διευθύντρια της Πινακοθήκης Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα λίγο παραπάνω και η αναγκαία επέκταση βρίσκεται πλέον προ των θυρών. Όλα αυτά λίγο πριν τη λήξη του Γ’΄ΚΠΣ το Δεκέμβριο του 2008. Λεπτομέρειες εδώ.
Το θέατρο της Μεγαλόπολης, το μεγαλύτερο του αρχαίου κόσμου (18.000-20.000 θέσεων) που το «Άφησαν χρόνια ολόκληρα να καταρρέει και στο παρά πέντε της εκπνοής των κοινοτικών κονδυλίων του Γ’ ΚΠΣ σπεύδουν να αρχίσουν πιλοτική αναστήλωσή του, εκμεταλλευόμενοι την παράταση που έχει δοθεί από την Κοινότητα για την ολοκλήρωση έργων στις πυρόπληκτες περιοχές.»[…]
Και: […]«Η Διεύθυνση Αναστήλωσης Αρχαίων Μνημείων από την πλευρά της έχει διαπιστώσει ότι οι κατώτερες σειρές εδωλίων του θεάτρου, όπου βρίσκονται και οι περίφημες προεδρείες με τις επιγραφές των τιτλούχων που τις χρησιμοποιούσαν, παρουσιάζουν μετακινήσεις λόγω καθιζήσεων και διάβρωσης των λίθων τους. Ο διευθυντής της ΔΑΑΜ, Δημοσθένης Ζιρώ, υπολογίζει να έχει ολοκληρωθεί ώς τα τέλη Δεκεμβρίου του 2008 η πιλοτική αναστήλωση. Αν όμως ο στόχος αυτός δεν επιτευχθεί, θα κάνουν χρήση της παράτασης που έχει δοθεί από την Κοινότητα για έργα των πυρόπληκτων περιοχών.»[…]
Λεπτομέρειες εδώ.

Οι ελπίδες δεν έσβησαν.

φωτογραφία(επεξεργασμένη)© http://arcadia.ceid.upatras.gr/arkadia/archsites/xwroi/thmeg.htm

Υπάρχουν φορές που πιάνομαι –και είμαι– λίγο ανημέρωτος, γι’ αυτό συγχωρέστε μου τυχόν αδέξιες εκφράσεις που ίσως να μην ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Στο τίτλο όπως είδατε έβαλα αποσιωπητικά εκεί όπου αυτό το συγκεκριμένο κόμμα αυτό-προσδιορίζεται σαν «σοσιαλιστικό». Ναι, το κόμμα του Πασόκ. Πως μπορεί ένα κόμμα, ας πούμε σοσιαλιστικό, που ενώ διαθέτει Πολιτικό Γραφείο να αποφασίζει ο αρχηγός του να διαγράψει έναν πρώην πρωθυπουργό (και…αρχηγό) χωρίς να συμβουλευτεί αυτό το ύψιστο και κυρίως εκλεγμένο όργανο. Ας πούμε όμως ότι το αγνοεί (που είναι αλήθεια), τα μέλη αυτά του Πολιτικού Γραφείου, τι ακριβώς ρόλο παίζουν. Το Π.Γ. αποτελείται από ανώτατα στελέχη, καθώς και βουλευτές με κύρος στη πολιτική ζωή του τόπου, έτσι δεν είναι;

Πως αυτοί οι κύριοι του Π.Γ. με το τόσο κύρος και τη μέγιστη αυτή δημόσια προσωπικότητα, αφήνουν τον Αρχηγό να αποφασίζει για διαγραφές τόσο σημαντικές χωρίς να τους ρωτήσει. Διαμαρτυρήθηκε κανείς τους; Μήπως δεν διαθέτουν καν κύρος και κακώς έχουν χρισθεί Προσωπικότητες;

Το Πολιτικό Γραφείο, ένα κατ’ επίφαση  «συλλογικό όργανο»; ή…

Σκέψεις κάνω.

Το τελευταίο άρθρο του κ. Γιανναρά στη κυριακάτικη «Κ» ξενίζει δυσάρεστα ιδιαίτερα επειδή πρόκειται για άρθρο δημοσιευμένο στη σοβαρή «Καθημερινή», απορώ.

Γράφει ο κ. Γιανναράς ότι επειδή: «Τα κόμματα λοιπόν που αρνούνται, χωρίς να το κρύβουν, τους όρους της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας είναι ο «Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς» και το «Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας». Διακήρυξαν απερίφραστα την άρνησή τους στο προεκλογικό «ντιμπέιτ» των πολιτικών αρχηγών. Προειδοποίησαν ότι τους νόμους που ψηφίζει το Κοινοβούλιο θα τους ακυρώνουν οι οπαδοί τους κατά βούλησιν, με άσκηση βίας στους δρόμους».

…και προτείνει: «Αν το Σύνταγμα της χώρας είναι καταστατικός χάρτης δημοκρατικού πολιτεύματος και όχι διακοσμητικό αξεσουάρ θεσμοποιημένης σε κόμματα αυθαιρεσίας, τότε η πιστότητα στο Σύνταγμα επιβάλλει να ανακαλείται η άδεια λειτουργίας κομμάτων που αρνούνται τη λογική και τις αρχές του κοινοβουλευτισμού. Η δημοκρατία προϋποθέτει πλουραλισμό πολιτικών απόψεων, ελευθερία φρονήματος, έκφρασης και δράσης. Αποκλείει, όμως, με θεσμικά οργανωμένη αυτοάμυνα, τη βίαιη επιβολή μειοψηφικών απόψεων και φρονημάτων[…] »…

Δηλαδή ο κ. Γιανναρά ούτε λίγο ούτε πολύ εκφράζει την άποψη ότι, όσοι δεν επιθυμούν, δεν ασπάζονται και δεν πειθαρχούν στις απόψεις, ιδέες και αποφάσεις που παράγει οι κοινοβουλευτική μας δημοκρατία, πρέπει να τίθενται εκτός νόμου. Με άλλα λόγια σχεδόν όλη η Αριστερά (ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ), κοινοβουλευτική ή μη. Δεν νομίζω να μην αντιλαμβάνεται ο κ. Γιανναρά ότι οι αντιρρήσεις, οι διαφωνίες, ακόμα και οι αντικαθεστωτικές τυχόν απόψεις μπορούν να εκφράζονται ελεύθερα και είναι κατοχυρωμένες συνταγματικά. Όλες οι απόψεις έχουν το ελεύθερο να διακινούνται ανεμπόδιστα σε αυτήν, την έστω κουτσουρεμένη κοινοβουλευτική αστική μας δημοκρατία.

Ανησυχητικό επίσης είναι ότι δεν είναι εύκολο τέτοιες απόψεις να φιλοξενηθούν σε οποιαδήποτε σημερινή εφημερίδα, ακόμη και της άκρας δεξιάς. Εφ΄όσον όμως οι απόψεις αυτές είναι καλογραμμένες (που είναι), το κύρος και το όνομα του αρθρογράφου χαίρει γενικότερης εκτίμησης ιδιαίτερα σε συγκεκριμένους κύκλους και· φιλοξενείται σε έγκριτη εφημερίδα, το άρθρο αυτό προσφέρεται στον αναγνώστη (σε αυτόν που δεν εμβαθύνει) μέσα σε ένα προσεγμένο, περιποιημένο και ελκυστικό περιτύλιγμα.

Τέτοιες απόψεις (που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ακραίες) όταν διατυπώνονται ιδιαίτερα μέσω έγκριτων μέσων δεν συμβάλλουν καθόλου προς μία κοινωνία ανεκτικότητας και αλληλεγγύης προς το «άλλο»· το διαφορετικό, σε μια κοινωνία μιας αναπόφευκτης πολυ-πολιτισμικότητας.

Εκεί βρίσκεται και ο πραγματικός κίνδυνος.

….

Σχετικό επίσης κείμενο, στου Μανώλη Βασιλάκη

σήμερα, λέει η επιστολή, σου στέλνω τα τρία πρώτα κεφάλαια. δεν υπάρχω για να θαυμάζω απαντώ στο εαυτό μου, γιατί παρατηρώ «παρέες που ανηφόριζαν κρατώντας ανεμώνες» όπως είπε κάποτε ο Ταχτσής, κι άρπαξα το πρώτο μολύβι που βρίσκονταν κοντά μου πριν χάσω τις μορφές τους, δεν έχω όμως σκοπό να αποτυπώσω τα πολλά, γιατί τα πολλά με τρομάζουν, είναι σαν το ατελείωτο σχοινί μιας αγχόνης, αυτά· για μην απορείτε ότι «αφού τα λέω» γιατί δεν τα αποτυπώνω όπως επιζητά το κοινό γούστο. «τα λέω» δεν σημαίνει συμφωνώ. σημαίνει αυτό που δεν μπορείτε να διανοηθείτε.