«Bank Bang», Η Ελληνική Κωμωδία ζει
28/01/2009 § Σχολιάστε
Καιρό είχα να δω ελληνική ταινία που ο σκηνοθετικός ρυθμός της δεν είχε τα κενά αμηχανίας από αυτά που χαρακτηρίζουν το ελληνικό σινεμά τα τελευταία 20 χρόνια. Αξιοποιήθηκε πλήρως το αξιόλογο σενάριο του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου και οι οπτικές του δυνατότητες από τον σκηνοθέτη Αργύρη Παπαδημητρόπουλου. Δεν πρόκειται για ταινία υψηλής τέχνης, αλλά αυτό λίγο ενδιαφέρει γιατί καταφέρνει να καθηλώσει τον θεατή ο οποίος εναγωνίως περιμένει την επόμενη σεκάνς με μια ευχάριστη προσδοκία, δεν είναι λίγο. Όπως δεν είναι καθόλου ασήμαντο επίτευγμα, η σκηνοθετική αξιοποίηση των ηθοποιών και των δυνατοτήτων τους μέσα σε έναν συνεχή κι ασταμάτητο (ορισμένες φορές φρενήρη) ρυθμό. Προσωπικά, ξεχάστηκα κι αφέθηκα να με συμπαρασύρει όλo το στόρυ, η ραγδαία εξέλιξή του ως το 
τέλος. Σκοπός επετεύχθη, γιατί τέτοιο σενάριο δεν θυμάμαι να αξιοποιήθηκε ποτέ κινηματογραφικά από ελληνική κωμωδία, δεν θυμάμαι να αξιοποιήθηκε ποτέ στο σύγχρονο ελληνικό σινεμά τόσο σωστά, ο βετεράνος ηθοποιός Κώστας Βουτσάς που επιτέλους έδειξε τον χαρακτήρα μιας περσόνας αντάξιας των συγκεκριμένων σεναριακών απαιτήσεων. Το έργο κράτησε αξιοθαύμαστα το μέτρο σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις, όπου φοβήθηκα ότι θα «ξεφύγει», η μία ήταν η ομοφυλοφιλική σχέση των δύο αστυνομικών (Μιχάλης Ιατρόπουλος και Γεράσιμος Σκιαδαρέσης) και η άλλη, το παιχνίδι του Μιχάλη (Βασίλης Χαραλαμπόπουλος), με την τραπεζική υπάλληλο (Μαρίσσα Τριανταφυλλιού), τον έρωτα της ζωής του. Το έργο απέδειξε ότι η Ελληνική Κωμωδία υπάρχει, την αναβιώνει άξια αυτή η ταινία και μάλιστα με τον πιο ευφάνταστο τρόπο. Δεν είναι απαραίτητα κακό ότι αξιοποιήθηκε α-λα αμερικάνικα όλο αυτό το τρελό ανακάτεμα χαρακτήρων και καταστάσεων γιατί η γραφή χρειάζεται δάνεια (όχι αντιγραφή) προκειμένου να διατηρηθεί φρέσκια κι ολοζώντανη. Στα όρια της μαύρης κωμωδίας, με τα στοιχεία της καθημερινότητας στο επίπεδο των χαρακτήρων να δίνουν το μέτρο, το έργο πέτυχε κατά τη γνώμη μου το στόχο του. Δικαίως χαρακτηρίστηκε η ευχάριστη έκπληξη της χρονιάς. Μια φροντισμένη παραγωγή του Γιάννη Ιακωβίδη.
Καστ:
Σκηνοθεσία: Αργύρης Παπαδημητρόπουλος. Σενάριο: Βασίλης Χαραλαμπόπουλος
Βασίλης Χαραλαμπόπουλος (Μιχάλης), Κώστας Βουτσάς (Ερμόλαος), Δημήτρης Ήμελλος (Νώντας), Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου (Λένα), Κατερίνα Μαυρογεώργη (Μίνα), Μιχάλης Ιατρόπουλος (Μάκης), Γεράσιμος Σκιαδαρέσης (Κώστας), Δημήτρης Μαυρόπουλος (Μπαζούκας), Τζένη Μπότση (Κάτια), Θάνος Σαμαράς (Δούκας), Σκώτης Δρόσος (Σαμ), Ιερώνυμος Καλετσάνος (έμπορος όπλων). Επίσης οι Γιάννης Τσιμιτσέλης, Ορφέας Αυγουστίδης, Φάνης Μουρατίδης, Ερρίκος Λίτσης, Σήφης Πολυζωίδης.
αυθαιρεσία 9η
27/01/2009 § Σχολιάστε
στο όνομα μιας ψύχραιμης αποτίμησης αφήσαμε εκείνα τα πυκνά σημάδια μακριά νομίζοντας ότι μία μόνο κουβέντα αρκεί, οι υποψίες μας καταλάγιασαν τότε κι αφέθηκε η εποχή της καταρράκωσης δίπλα στα μεγάλα τραγούδια• αυτά που σκέπαζαν τα αναγκαία κι άφηναν τις υποψίες μόνες στο αμυδρό ημίφως• ώσπου να φιλοξενηθούν κι αυτές σ’ ένα πατάρι του νοικιασμένου σπιτιού. όλοι βέβαια κάτι είχαν ακούσει για κάποια πρόσωπα και περιστατικά ασήμαντα. θυμάσαι;
.
.
κόψτε δέντρα, φτιάξτε πάρκινγκ. έτσι αποφασίσαμε
27/01/2009 § Σχολιάστε
Τα δέντρα στο κέντρο της Αθήνα είναι σπάνια, ακόμη σπανιότερα τα υπεραιωνόβια και αυτά τα τελευταία προσπάθησαν να υπερασπιστούν χθες περισσότεροι από διακόσιοι κάτοικοι της Κυψέλης που χύμηξαν αυθορμήτως επάνω στους εργολάβους που τα έκοβαν πρωί-πρωί στη συμβολή των οδών Κύπρου και Πατησίων ώστε να κατασκευαστεί τριώροφο υπόγειο πάρκινγκ, στην επιφάνεια του οποίου -σύμφωνα με το δήμο- θα επαναφυτευθεί πράσινο…
Δεν χωρεί αμφισβήτηση ότι τα οργανωμένα πάρκινγκ είναι περισσότερο από αναγκαία στην πυκνοκατοικημένη αυτή περιοχή της Αθήνας και η έλλειψή των έχει οδηγήσει σε απόγνωση τους κατοίκους, όμως την ίδια απόγνωση νιώθουν σε ένα περιβάλλον χωρίς οξυγόνο, και αυτό προσφέρεται από το ελάχιστο πράσινο.
Αν ο δήμος ήθελε να δημιουργήσει πάρκινγκ και από πάνω να δενδροφυτέψει τότε γιατί δεν ακολούθησε στοιχειώδεις κανόνες σεβασμού συζητώντας με τους ενδιαφερόμενους κατοίκους, γιατί δεν προέβαλε τα επιχειρήματά με το δασαρχείο το οποίο επίσης είναι αντίθετο στο κόψιμο των δέντρων και τέλος, γιατί δεν ενημέρωσε τη δευτεροβάθμια Επιτροπή Αρχιτεκτονικού Ελέγχου.
Όλο μακρόπνοα σχέδια είμαστε σε αυτή τη χώρα. Αυτά είναι τσαπατσουλιές και μάλιστα επικίνδυνες.
Ελεύθερος Τύπος
Newsroom ΔΟΛ
φωτό©Eurokinissi
Νίκος Φωκάς: Αίσ-χός, Αίσ-χός
26/01/2009 § Σχολιάστε
Βρυξέλλες. Μια πρόσφατη βροχερή μέρα στην Boulevard Géneral Jacques, φωτογραφία τραβηγμένη μέσα από το αυτοκίνητο...
Από το βιβλίο του «Ελεύθερο Θέμα», πεζοποιήματα. Εκδόσεις Βιβλιοπωλείο της Εστίας.
Αίσ-χός, Αίσ-χός
Απ’ το ανοιχτό παράθυρο φτάνει ως εδώ η βοή μιας Αθήνας δίχως όρια, σαν πελώρια ομοφωνία. Έτσι λοιπόν οι διάφοροι ήχοι: δημόσια ψέματα, χάχανα Νεοελλήνων όμοια με χρεμετισμούς αλόγων, λόγοι λαϊκές μουσικές, σαματάς γηπέδων, δελτία ειδήσεων, δελτία χρηματιστηρίου, αναγνώσεις ποιημάτων, συνέδρια, κατά παραγγελία χειροκροτήματα, οργανωμένος ενθουσιασμός, καθημερινά φληναφήματα, νιαουρίσματα κινητών με μοτίβα Μπετόβεν, φωνακλάδικοι στην συνέχεια τηλεφωνικοί μονόλογοι, υλιστικά κραυγαλέα συνθήματα σε πορείες, αγγλικούρες, βρισίδια των δρόμων κ. α. αποκτούν συγχωνευμένοι, ένα επίφοβο, συνεχώς πιο δυσπολέμητο, μέγεθος και μία αδιατάραχτη ολοχρονίς πια διάρκεια ώστε να καταπνίγεται κάθε εορτολόγιο (αρχαίο, χριστιανικό ή άλλο) με τις επιμέρους εορτές του σύμφωνα με τις εποχές του ενιαυτού.
Ταυτόχρονα, μια τέτοια ομοφωνία απαγορεύει στις εξατομικευμένες, ανθρώπινες φωνές πόνου ν’ ακουστούν όσο οξείες και νά΄ναι ή όσο και να στήνει κανένας αυτί.
Κι όμως είναι ώρες που έρχεται από κάποιο απροσδιόριστο βάθος ή απόσταση ένας αντίθετος αχός, εξαίρεση στην καθολική σύμπνοια, κάτι σαν απόπειρα αντίπραξης που εξουσιάζει για δευτερόλεπτα τη σύμμειχτη χλαλοή, κυρίαρχος στιγμιαία πάνω στον βαρύ ρόγχο του πλήθους, που βέβαιο για την ισχύ του δεν ελέγχει τις ηχητικές του αποβολές, όμοια με κοιμισμένο γίγαντα. Ω σίγουρα το ξίφος του Θησέα θα τον πετύχαινε στον ύπνο!
Άραγε τι νά’ ναι αυτός ο ήχος; φωνή μοναχική μα βροντερή κάποιου νεότερου ημίθεου που επιστρέφει ή μια ενιαία κραυγή θυμού, τέλεια συντονισμένη, κάποιας συνάθροισης ατόμων; Όπως και να ‘χει, είτε μομφή κατάμονου ήρωα είτε θυμός ανθρώπινου συνόλου, μια λέξη επαναληπτική κυριαρχεί παροδικά, στην ακοή, λέξη ελληνική κι ευκρινής (έστω και παρατονισμένη) μέσα κι ενάντια στη βαριά κι ομόφωνη βοή της γενικής συναίνεσης: άγρια, απελπισμένη, ρυθμική.
2001.
.
Copyright© Νίκος Φωκάς και Εκδόσεις Εστίας
.
.
αγριμολογος 